Καλό ταξίδι..

Όταν διάβασα αυτό, πάγωσα... Δεν μπορεί...
Καλό ταξίδι Γιάννη και συγγνώμη που δε σου φέρθηκα με τον καλύτερο τρόπο...

Κάτι σαν απολογισμός...

Έτσι τελειώνει ακόμα ένα κεφάλαιο στη ζωή μου και σε αυτό το blog. Η ζωή μου στο Warwick σε κάτι λιγότερο από 2 ώρες θα τελειώσει. Κάπου το απόγευμα της σημερινής μέρας θα βρίσκομαι στην Ελλάδα.

Δεν κάναμε αρκετά πάρτυ
Δεν ήπιαμε αρκετες μπύρες
Δεν πειράξαμε αρκετά ο ένας τον άλλον
Δε γελάσαμε αρκέτα
Δεν κουτσομπολέψαμε αρκετά
Δε βγάλαμε όσες φωτογραφίες έπρεπε
Δεν περάσαμε αρκετό χρόνο όλοι μαζί

Γιατί τώρα που φεύγω θέλω κι άλλα. Δε νιώθω να χόρτασα τη ζωή με όλους αυτούς τους ανθρώπους, στην παράξενη αυτή χώρα.
Σίγουρα είχαμε και κακές στιγμές και σίγουρα πεθυμήσαμε πολλές φορές τις χώρες μας και τους εκεί φίλους μας.
Όμως σχεδόν ένα χρόνο μετά, ένα χρόνο που κύλησε σα νερό, συνειδητοποιούμε πως σίγουρα θα μας λείψουν όλα αυτά που ζήσαμε εδώ και σίγουρα αν μπορούσαμε θα μέναμε κι άλλο.
Ελπίζω απλά η ζωή να επιφυλάσει σε όλους μας κάτι καλό στην επόμενη γωνία και μην χάσουμε την επαφή μεταξύ μας, έστω και μέσα από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή.

ΧΧΧ



Γιατί αν τα κάναμε όλα αυτά

5 μέρες ακόμα

Packing

Είμαι εδώ σχεδόν ένα χρόνο και σήμερα ξεκίνησα τη διαδικασία μαζέματος των αντικειμένων που θα επιστρέψουν μαζί μου στην Ελλάδα. Σε 6 μέρες από σήμερα επιστρέφω οριστικά πίσω.
Αλήθεια ποιο κουτί θα χωρέσει τόσες αναμνήσεις?

Κοίτα εγώ

Ο άλλος μου εαυτός

Σκόρπιες Σκέψεις

Η αίθουσα αναμονής ενός αεροδρομίου είναι περίεργος χώρος με παράξενη αύρα. Τόσος κόσμος μαζεμένος και ωστόσο ο χώρος μοιάζει τόσο παγωμένος και θλιβερός. Παρέες 2, 3, 4 ατόμων συζητάνε και περιμένουν την ώρα της επιβίβασης τους στο αεροπλάνο. Άλλοι φεύγουν για ένα ταξίδι αναψυχής, άλλοι για δουλειά, άλλοι για σπουδές και για άλλες υποχρεώσεις. Αν παρατηρήσεις προσεχτικά, οι μόνοι που βλέπεις να έχουν χαρά στο βλέμα τους είναι αυτοί που φεύγουν για διακοπές. Οι υπόλοιποι μοιάζουν σκυθρωποί, ίσως να εύχονται να σταματούσε εκεί ο χρόνος και να έμεναν κι άλλο με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Ίσως παλι να έχουν βαρεθεί τις ατελείωτες πτήσεις και να εύχονται απλά να είχαν τη δυνατότητα να διακτινιστούν στο μέρος που θέλουν να πάνε.



Το ταξίδι με το αεροπλάνο σου χαρίζει αρκετές ώρες χωρίς να ξέρεις τι να τις κάνεις. Κοιτάς έξω από το παράθυρο και ενώ το αεροπλάνο κινείται με τέράστιες ταχύτητες εσύ νομίζεις πως βλέπεις συνέχεια το ίδιο σύννεφο. Μερικές ανατάραξεις που και που και η φωτεινή ένδειξη προσδεθείτε, αναταράσει και τις σκέψεις σου. Σταυρώνεις τα χέρια σου, κλείνεις τα μάτια σου και περιμένεις να περάσει αυτή η αίσθηση του τραντάγματος, που στις τόσες χιλιάδες πόδια, όχι μόνο δε σε διασκεδάζει, αλλά σε γεμίζει με δυσοίωνες σκέψεις "θα πέσει, δε θα πέσει το αεροπλάνο." Μόλις σταματήσουν αυτές οι αναταράξεις και σβήσει και η ένδειξή προσδεθείτε, ανοίγεις τα μάτια, ξεσταυρώνεις τα χέρια, αρχίζεις να αναπνέεις κανονικά και γελάς από μέσα σου με τον εαυτό σου, που μάλλον σου βγήκε περισσότερο φοβιτσίαρης από όσο νόμιζες, ειδικά τώρα που μεγαλώνει.



Οι μέρες προχωράνε, είσαι τρεις μέρες μακριά από την ημέρα που πρέπει να τελειώσεις την πτυχιακή σου. Ενώ έχεις αρκετή δουλειά να κάνεις, ο καλός και ο κακός σου εαυτός δίνουν μάχη. Ο ένας σου λέει πως πρέπει να διαβάσεις για να τελειώνεις, ο άλλος βαριέται. Του πρώτου τα επιχειρήματα είναι πως αν διαβάσεις και περάσουν αυτές οι τρεις μέρες μετά θα είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις χωρίς περιορισμούς και πως στην επόμενη στροφή σε περιμένει κάτι καινούργιο για να αρχίσεις και θα είναι καλό. Ο δεύτερος δεν έχει επιχειρήματα αλλά κερδίζει τη μάχη και σε αφήνει να γράφεις posts. Εσύ σκέφτεσαι πως πρέπει κάποια στιγμή αυτοί οι 2 να γίνουν ένα, να ενωθούν και συμπορευτούν. Είναι ο μόνος τρόπος για να μη σε τρελάνουν. Ακόμα ψάχνεις όμως τον τρόπο να τους συμφιλιώσεις.



Μια πτυχιακή που αλλιώς ξεκίνησε κι αλλιώς καταλήγει σε ταλαιπωρεί εδώ και μερικούς μήνες. Όχι ότι της έδωσες τη δέουσα προσοχή. Στην αρχή δηλαδή ήθελες να το κάνεις, γιατί σου άρεσε πολύ. Μετά όμως δεν έβγαινε όπως ήθελες κι άρχισε να σου τη δίνει. Ο κακός σου εαυτός σε έκανε να τη βαριέσαι. Ο καλός σου εαυτός επιμένει να την τελειώσεις για να σου φύγει από την μέση. Έχεις τόσα σχέδια που σε περιμένουν. Τίποτα δεν πρέπει να σε κρατάει πίσω.



Σε τρεις βδομάδες θα έχεις ξεμπερδέψει από δω. Θα έχεις μαζέψει τα πράγματα σου, και αφού θα περάσεις πάλι τη διαδικασία της πτήσης με αεροπλάνο θα είσαι πίσω. Με πολλά σχέδια στο μυαλό και πολλούς στόχους. Έχεις βαρεθεί τον κακό σου εαυτό που σε κάνει να τεμπελιάζεις και να βαριέσαι και λες πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρεις (Μεταξύ μας, πάντα τα κατάφερνες, ακόμα και όταν ο κακός σου εαυτός κυριαρχεί, απλά κουράζεσαι παραπάνω) Το έχεις αποφασίσει εδώ και καιρό πως θα τον κάνεις πέρα και θα προσπαθήσεις να ξεκίνησεις κάτι από την αρχή με πρόγραμμα. Αν τυχόν επιτεθεί, έχεις αποφασίσει με το ζόρι να τον αιχμαλωτήσεις μέχρι να δεχτεί την ένωση με τον καλό σου εαυτό. Ξέρεις πως η όλη διαδικασία, τελικά θα έχει πλάκα, όσο και να σε παιδέψει. Μάλλον κάτι τέτοιο θα λέγεται ζωή.

Ξέρεις τι είναι?

Ξέρεις τι είναι να κοιτάς το "παρελθόν" σου και να βλέπεις πως δεν αγάπησες ποτέ?
Ξέρεις τι είναι να κοιτάς πίσω και να βλεπεις πόσα άτομα εξιδανίκευσες, απλά για να καλύψεις ένα κενό που δεν καλύπτοταν με υποκατάστατα?
Ξέρεις τι είναι να νιώθεις μοναξιά και τίποτα να μην μπορεί να την απομακρύνει?
Ξέρεις τι είναι να νιώθεις μόνος μέσα σε ένα πλήθος?
Ξέρεις τι είναι να αρχίσεις να πείθεσαι σιγά σιγά πως αυτό που ζητάς δεν υπάρχει?
Ξέρεις τι γίνεται όταν τα παραμύθια και οι ιστορίες που φτιάχνεις με το μυαλό σου δε σου κάνουν πια καλό και δε βοηθάνε σε τίποτα?
Ξέρεις τι είναι να έχεις πράγματα να μοιραστείς και να μην υπάρχει κάποιος να του τα δείξεις?
Ξέρεις πως είναι όλα αυτά να συνυπάρχουν μέσα σε μια ψυχή?

Α ρε μοναξιά...

Α, ρε μοναξιά
να είχες μέσα σου καρδιά
να καταλάβαινες τι είσαι τελικά.
Θά 'βλεπες και συ
για μια αγάπη τι θα πει
να καταστρέφεσαι χωρίς επιστροφή.

Α, ρε μοναξιά
απόψε πάλι τη ζητάς
πού ταξιδεύεις την καρδιά μου, πού με πας;
Μόνο ένα λεπτό
δώσε μου για να ξεχαστώ
δεν το αντέχω το μαρτύριο αυτό.

Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
μια καρδιά που πέρασε πολλά.
Έδωσα τα πάντα κι έχω πάρει μόνο πόνο
Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
ένα ψέμα ήταν τελικά
και για ένα ψέμα τη ζωή μου την τελειώνω.

Α, ρε μοναξιά
σαν νύχτα μέθυσες ξανά
δε ξημερώνει, πάλι η ώρα δεν περνά.

Α, ρε μοναξιά
δώσε μου πίσω τα φτερά
και ξέχασέ με να πετάξω πιο ψηλά.

Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
μια καρδιά που πέρασε πολλά.
Έδωσα τα πάντα κι έχω πάρει μόνο πόνο
Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
ένα ψέμα ήταν τελικά
και για ένα ψέμα τη ζωή μου την τελειώνω.