Pages

Friday, March 09, 2012

Τα βράδια

Τα βράδια ξέρεις είναι πάντα τα πιο δύσκολα. Περιλαμβάνουν πάντα δάκρυα, σκέψεις, ένα συγκεκριμένο τραγούδι, διάβασμα παλιών μηνυμάτων, κοίταγμα φωτογραφιών και μια ελπίδα που τις περισσότερες μέρες μοιάζει να βαριανασαίνει.
Φοβάμαι κι εγώ ξέρεις. Φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι τις μέρες που έρχονται και τι θα φέρουν. Φοβάμαι που αργούν. Έχω σιχαθεί να είμαι σε μια ατελείωτη αναμονή για κάτι. Να μετράω τις μέρες και να μη βγαίνουν.
Αυτή η αναμονή όμως και το τηλεφώνημα σου το επόμενο πρωί είναι αυτά που με κρατάνε ακόμα. Είναι αυτά που δίνουν νόημα στην κατα τα άλλα ανούσια ύπαρξη μου. Είμαι μισή χωρίς εσένα και φοβάμαι μην η ύπαρξη μου είναι καταδικασμένη να ζει μισή για πάντα.

Saturday, October 22, 2011

Μαζί



Έχει γίνει τόσο δύσκολο το μαζί. Έχει μείνει σχεδόν μισό. Ώρες ώρες είμαστε τόσο κοντά στο τέρμα. Μια ανάσα.
Οι δράκοι έχουν κερδίσει το παιχνίδι και οι δαίμονες δε σταματούν λεπτό να μας χτυπούν.
Έχουν προδότη από μέσα. Εσύ τους επιτρέπεις να μας χτυπάνε. Η δική σου άμυνα έπεσε πρώτη και πολύ εύκολα.
Κανείς πια δεν πιστεύει σε μας. Ούτε εμείς οι ίδιοι από ότι φαίνεται.
Κάθε φορά περιμένω πάνω από το τηλέφωνο να χτυπήσει και πάντα σκέφτομαι τα χειρότερα.
Κάθε φορά που με παίρνεις τηλέφωνο σκουπίζω βιαστικά τα δάκρυα μου για να μην καταλάβεις πως κλαίω.
Κάθε φορά, η φωνή σου είναι μια ανακούφιση, πως ακόμα είσαι καλά. Όσο "καλά" μπορεί να είσαι δεδομένων των συνθηκών.
Προσπαθώ να καταλάβω που έχουμε κάνει λάθος. Γιατί δε βγήκε τίποτα όπως το θέλαμε, γιατί δεν προσπάθησες αρκετά ή έστω λίγο παραπάνω. Γιατί έχεις αφεθεί και γιατί επιλέγεις ακόμα μια φορά να πετάξεις τους ανθρώπους σου στο περιθώριο της όποιας ζωής σου.
Θέλω να σου πω σ' αγαπώ και φοβάμαι. Όχι ότι δεν το νιώθω. Φοβάμαι πως εσύ πια δε αντιλάμβανεσαι κανένα συναίσθημα γύρω σου κι αυτό ειναι σκλήρο και για μένα αλλά κυρίως για σένα.
Είσαι στην άκρη του γκρεμού και κρέμεσαι, αλλά δεν απλώνεις το χέρι σου να πιαστείς από πουθενά.
Κολυμπάμε σε μια θάλασσα (Θυμάσαι πόσα σχέδια κάναμε που είχαν θάλασσα?) και κάθε λίγο και λιγακι μας αρπάζεις και τους 2 και μας φτάνεις στον πάτο και μετά εγώ παλεύω να μας βγάλω στην επιφάνεια και κάθε φορά είναι και πιο δύσκολο και κάθε φορά ο αέρας τελείωνει όλο και νωρίτερα και κάθε φορά τα ρεύματα μας παρασέρνουν πιο μακριά από κάθε ακτή και εσύ απλά αφήνεσαι.
Όσο και αν φαίνεται ότι σε κατηγορώ, σε καταλαβαίνω. Μπορεί όχι απόλυτα, αλλά σε καταλαβαίνω. Είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό. Έχεις περάσει πολλά, πάρα πολλά και ξέρω πως έχεις κάνει πολλά λάθη, αλλά ακόμα κι αυτό που κάνεις τώρα λάθος είναι. Tο μεγαλύτερο. Και παρόλο που το καταλαβαίνεις, απλά συνεχίζεις.
Σου λέω συνέχεια πως ο χρόνος δε γυρίζει πίσω για να αλλάξεις τα λάθη σου. Πως απλά πρέπει επιτέλους να συγχωρήσεις τον εαυτό σου και να προχωρήσεις μπροστά και κάθε φορά νομίζω πως μιλάω σε τοίχο όχι σε άνθρωπο. Καμία αντίδραση.
Ακόμα και τα μάτια σου, ακόμα και αυτά υπάρχουν στιγμές που είναι τόσο ανέκφραστα, λες και δεν έχουν ζωή. Λες και όλα ξαφνικά για σένα έχουν χάσει το νόημα τους.
Σε αγαπάω, αλλά πρέπει να μας βοηθήσεις κι εσύ. Πρέπει να βγεις από όλο αυτό νικητής. Δεν έχεις γεννηθεί για να χάνεις.

Monday, October 10, 2011

Φοβάμαι...



Έχω καιρό να γράψω εδώ.. Δεν είμαι σίγουρη οτι μου λείπει... Δεν ξέρω καν αν μπορώ πια να βγάζω από μέσα μου αυτά που νιώθω εδώ πέρα.

Το τελευταίο καιρό συνεχίζουμε να παλεύουμε με τους δαίμονες σου και ο αγώνας αυτός έχει γίνει υπερβολικά σκληρός. Κάθε μέρα έχουμε απώλειες. Εσύ επιμένεις πως δεν είναι προβλήματα μας, αλλά προβλήματα σου και έτσι συνεχώς προσπαθείς να με κρατήσεις στο περιθώριο. Είμαστε σχεδόν στο τέλος αυτής της μεγάλης περιπέτειας κι όμως μοιάζει να τα έχουμε χάσει όλα. Τα όνειρα μας, τα σχέδια μας, ίσως και εμάς τους ίδιους.
Δε μιλάμε πια ο ένας στον άλλον όπως παλιά αν και είμαι σιγούρη πως τα αισθήματα μας είναι ακόμα τα ίδια ή και μεγαλύτερα.
Φοβάμαι πως αν συνεχιστεί όλο αυτό το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να ηττηθούμε κι αυτή θα είναι μια πολύ άσχημη ήττα. Μια ήττα που θα είναι δύσκολο να τη διαχειριστούμε.
Η αλήθεια είναι πως στο σημείο που είμαστε τώρα δε θα κερδισουμε όπως και να έχει. Σημασία έχει όμως να βγούμε από όλο αυτό με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Εμείς όμως προς το παρόν τα χάνουμε όλα.
Θα ήθελα να μπορούσα να δω πως θα είμαστε σε ένα χρόνο από τώρα. Αν θα τα είχαμε καταφέρει ή τι θα είχαμε χασει. Ο χρόνος φαίνεται να κυλά βασανιστικά αργά κι εσύ έχεις παραδωθεί και δεν κάνεις τίποτα για να μας βγάλεις από το τέλμα.
Δε σε κατηγορώ. Έχεις περάσει πολλά και όλα ήταν δύσκολα, αλλά να.. ξέρεις... είναι κρίμα να τα παρατάς λίγο πριν βγούμε από την άβυσσο. Είναι κρίμα να παραδίνεσαι τώρα που είμαστε κοντά στο να αποκτήσουμε το πρώτο από αυτά που θέλουμε. Είναι κρίμα πρώτα για σένα και μετά για μας. Είναι κρίμα που νιώθεις και λες πως είσαι μόνος σου και πως δε σε νοιάζει ότι και να γίνει. Είναι κρίμα να μην έχεις κουράγιο για τη μεγαλύτερη μάχη που πρέπει να κερδίσεις και είναι κρίμα που δεν μπορώ να στο αποδείξω όλο αυτό. Που δε μπορώ να σε κάνω να δεις πως το να τα παρατήσεις όλα τώρα είναι το λιγότερο ανόητο.
Διαβάζω τα μηνύματα που έχουμε στείλει ο ένας στον άλλον, θυμάμαι τα λόγια που έχουμε πει και τα καλά και τα κακά και ψάχνω να βρω γιατί αφού έχουμε τόση αγάπη, γιατί τίποτα δε μας πηγαίνει καλά. Δε λένε πως η αγάπη μπορεί να τα νικήσει όλα;

Tuesday, June 28, 2011

Η σκοτεινή σου πλευρά


Την αγάπησα τη σκοτεινή σου πλευρά. Ακόμα την αγαπάω. Την είδα από την αρχή πως υπήρχε εκεί. Εμένα δε με τρόμαζε. Την είχα δει σχεδόν στις πραγματικές της διαστάσεις ή έτσι νόμιζα. Είχα πει πως είναι κομμάτι δικό σου, πως συνυπάρχει με τον καλό σου εαυτό. Δε με ενοχλούσε. Νόμιζα πως την έλεγχες ή πως εμένα δε θα μου έκανε κακό. Είναι κομμάτι δικό σου κι αυτό αρκούσε, έτσι έλεγα. Την πήρα αγκαλιά χιλιάδες φορές μαζί με σένα. Την πάλευα στα ίσα, όχι όμως για πολύ. Συνήθως νικούσε ή μου επιβάλλοταν. Την είχα πάρει αγκαλιά χιλιάδες φορές, για να την ηρεμίσω, για να σε ηρεμίσω κι εκείνη... Εκείνη ακόμα και μέσα στην αγκαλιά μου με πλήγωνε, μου δημιουργούσε πληγές αφόρητες που εγώ έκανα πως δεν τις βλέπω ή τις κάλυπτα όπως όπως για να μη φαίνονται. Να μη τις δεις ούτε εσύ...
Θυμάμαι πως με προστάτευες στην αρχή από όλα. Ακόμα και η σκοτεινή σου πλευρά με αγαπούσε κάποτε. Με θεωρούσε αθώα και δεν ήθελε να με μπλέξει πουθενά.
Αυτό όμως άλλαξε. Έγινα για εκείνη το εύκολο θύμα. Το άτομο που έπιανε και το πετούσε στον τοίχο με όλη της τη δύναμη... Ξανά και ξανά... Κι εγώ ακόμα και τότε ήθελα να την πάρω στην αγκαλιά μου. Να την ηρεμίσω... Να σε ηρεμίσω και τότε αυτή εξαγριώνονταν ακόμα περισσότερο και μου δημιουργούσε πιο βαθιές πληγές που εγώ έκανα πάλι πως δεν υπήρχαν... Για να μην τις δεις εσύ αυτή τη φορά... (Οι άλλοι τις έβλεπαν ακόμα και καλυμένες).
Κι ύστερα... ύστερα για λίγο την κερδίσαμε μαζί. Την κάναμε στην άκρη για ακόμα μια φορά.. μαζί... και φάνηκε πως ίσως είχαμε ακόμα μια μικρή ελπίδα... Μια μικρή αλλά πιο δυνατή από κάθε άλλη φορά ελπίδα... Κι όμως η σκοτεινή σου πλευρά δεν είχε καθίσει απλώς στην άκρη... Δεν ησύχασε.. απλά μας περίμενε κι έκανε σχέδια για το πως θα μας χτυπήσει πάλι. Για το πως θα με χτυπήσει πάλι... και με χτύπησε... σε σημείο που πόναγε ήδη.. κι εσύ για ακόμα μια φορά δεν είδες την πληγή που άνοιξε πάλι....

Thursday, June 02, 2011

Μέχρι τώρα


Κοιτάζω το blog μου. Πόσα πράγματα έχω γράψει για σένα εδώ μέσα; Πόσα ελάχιστα από αυτά έχω δημοσιεύσει. Τα υπόλοιπα είναι για μας σκέφτομαι. Να τα διαβάσουμε κάποια στιγμή οι 2 μας.
Το να γράφω εδώ, για πολύ καιρό ήταν ζωτικής σημασίας για μένα. Έπρεπε να βγάζω από μέσα μου ότι ένιωθα και με έπνιγε. Χιλιάδες προβλήματα που εμφανίζονταν ξαφνικά το ένα μετά το άλλο και ακόμα και τώρα μας ταλαιπωρούν. Αν δεν τα έγραφα θα με σκότωναν. Μέρες ατελείωτες στενοχώρια και δάκρυα. Κι εμείς να παλεύουμε να σταθούμε μέσα σε όλο αυτό.
Είμαστε λίγο πιο ήρεμα τώρα, αν και δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει.
Κουράστηκα αρκετές φορές, περισσότερες δεν άντεχα κι όλο αυτό που ζούμε μέρα με τη μέρα να γίνεται πιο δυνατό κι εμείς να φαινόμαστε όλο και πιο αδύναμοι μπροστά του. Κάποιες φορές μας νίκησε κιολας. Κέρδιζε... κι εμείς με κάποιο μαγικό τρόπο το παλεύαμε και καταφέρναμε να σταθούμε έστω και για λίγο στην επιφάνεια.
Δεν ξέρω αν αύριο θα είμαστε καλά. Δεν ξέρω αν θα βρούμε εύκολα λύση στα προβλήματα μας. Δεν ξέρω καν αν θα είναι τα τελευταία προβλήματα που έχουμε. Αλλά ξέρω πως κάπου παρακάτω, τα πράγματα θα γινουν διαφορερικά και θα ζήσουμε μαζί ότι έχουμε ονειρευτεί.
Σε αγαπάω κι ας με πονάει αυτό μερικές φορές.

Sunday, May 08, 2011

8 Μαίου 2011 Μέρος Β


Μιλήσαμε λίγο το μεσημέρι και ήμασταν ήρεμα και καλά. Τώρα στενοχωριέμαι πάλι. Θα ήθελα να μπορούσα να έπαιρνα το αυτοκίνητο και να ερχόμουνα εκεί που είσαι... Να σε έπαιρνα μια αγκαλιά ή μάλλον να χωνόμουνα εγώ στη δική σου. Να έκλαιγα εκεί μέσα, μέχρι να μην έμενε δάκρυ. Να στεγνώσουν όλα στην αγκαλιά σου. Να μου χάιδευες τα μαλλιά και να μη μίλαγες. Απλά να με κράταγες, να μη λέγαμε τίποτα... Να σου έδινα ένα φιλί... Να με φιλούσες κι εσύ... και να έφευγα έχοντας τη δύναμη όλου του κόσμου για να αντέξω αυτά που είναι να περάσουμε...
Θα έφευγα πετώντας... ανάλαφρη και σίγουρη και κάθε φορά που θα ένιωθα αδύναμη, κάθε φορά που δε θα άντεχα αλλο, κάθε φορά θα σκεφτόμουνα πως η αγκαλιά σου μου στέγνωσε τα δάκρυα και πως μαζί θα τα καταφέρουμε. Θα γινόμουνα ακόμα πιο δυνατή και θα πάλευα για μας με ακόμα μεγαλύτερη αντοχή και όρεξη, μέχρι να νικήσουμε και τον τελευταίο δράκο που θα έμπαινε στο δρόμο μας.

Friday, April 29, 2011

Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα...



...στο ορκίζομαι παρέα θα ρθούν μέρες καλές..