Pages

Sunday, April 29, 2007

Παραισθήσεις


Ήχοι: Εκείνος & Εκείνος-Παραισθήσεις

Thursday, April 26, 2007

Πίστεψε σε σένα....

Όλα μοιάζουν τώρα κενά

Φαίνονται τόσο διαφορετικά

Ανούσια και θλιβερά

Μα η ζωή κάπου παρακάτω θα σου χαμογελά.

Προχώρα και πίστεψε σε σένα

Μόνο έτσι θα βγείς από το τέλμα

Κι αν κάπου παρακάτω ξαναπέσεις

Κι αν κάπου παρακάτω κάνεις λάθη πάλι

Μην ανησυχείς

Υπάρχει και για σένα ένα φεγγάρι...



Ήχοι: Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι-Διονύσης Τσακνής
Βασίσου πάνω σου-Πρασσ'ειν'αλογα

Sunday, April 22, 2007

"Εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη..."


-Τι κάνεις?
Η φωνή ήταν γνώριμη...
-Καλά, εσύ?
-Και εγώ "καλά"... Θέλω να μιλήσουμε...
-Γιατί, τι έχουμε να πούμε?
-Πολλά και τίποτα...
-Δεν πρέπει να μιλάμε.. Αυτό είχαμε αποφασίσει.
-Από πότε συμβιβάζεσαι με τα πρέπει?
-Από τότε που αποφάσισες πως δεν πρέπει να με ακούς.
-Αυτό ήταν παλιά...
-Και τώρα τι άλλαξε??
-Δεν νιώθω το ίδιο... Νιώθω...
-Νιώθεις κενός ε?
-Κενός και μόνος....
-Μόνος? Εσύ? Με τόσους φίλους?
-Οι φίλοι δεν καλύπτουν πάντα τη μοναξιά σου, ειδικά οταν αποφασίζουν να απέχουν απο αυτή...
-Μάλιστα.. και σε μένα τι θέλεις?
-Θελω να μιλάμε όπως παλιά...
-Το παλιά είναι κατι τόσο μακρινό και ξεχασμένο...
-Εγώ δεν ξέχασα τίποτα.
-Εσύ ξέχασες εμένα....
-Άκουσε με, σε παρακαλώ...
-Είχες πει πως εμένα δε με έχεις ανάγκη, η φωνή μου, η δική σου φωνή στην ουσία, σε ενοχλεί, σε κουράζει, σε πνίγει..
-Τότε δεν ήξερα τι έλεγα..
-Είπες πως απο εδώ και πέρα θα πορεύεσαι μόνος σου, πως...
-Θυμάμαι πολύ καλά, τι είπα... εξάλλου εγώ τα είπα. Όμως τώρα σε έχω ανάγκη, πρέπει να με βοηθήσεις, να με στηρίξεις, να με πιστέψεις.
-Είχες πει πως από δω και πέρα θα ακούς μόνο την καρδιά σου και τίποτα άλλο, και...
-Ώραια τι θέλεις τώρα? Να σου ζητήσω συγγνώμη?
-Οχι.. Θέλω να σου πω πως τότε είχες πάρει τη σωστή απόφαση.
-Ορίστε?
-Ναι είχες δίκιο τότε.. Πήρες το σωστό δρόμο.
-Μα δεν βγήκα πουθενά. Έπιασα πάτο...
-Είπα πως πήρες τη σωστή απόφαση, δεν είπα πως την εφάρμοσες κιόλας...
-Τι εννοείς?
-Εννοώ πως αποφάσισες να ακολουθήσεις την καρδιά σου και ακολούθησες τους άλλους.. Πάλι άκουγες κάποιον άλλον. Αυτός ο κάποιος άλλός βέβαία μπορεί να μην ήμουν εγώ, αλλά σίγουρα δεν ήταν και η καρδιά σου..
-Ποιος ήταν?
-Οι άλλοι... Η μάζα.... Έγινες μέρος ενός κόσμου, που αν ήσουν καλά, δε θα ήθελες ούτε να τον φτύσεις.
-Ήμουνα μόνος...
-Ήσουνα μόνος και διάλεξες την εύκολη λύση
-Δεν έχεις νιώσει ποτέ σου μόνος, για αυτό και μιλάς..
-Κάνεις λάθος. Νιώθω ότι νιώθεις και εσύ. Πονάω όταν πονάς, κλαίω όταν κλαις, φοβάμαι όταν φοβάσαι, απλά βλέπω τα πράγματα λιγάκι πιο αντικειμενικά από σένα. Ή μόνη σου σωτηρία είναι η επιστροφή στον εαυτό σου και το άκουσμα της καρδιάς σου.
- Η καρδιά μου ζητάει να γυρίσω πίσω... Εσύ διαφωνούσες με αυτό.
-Εγώ διαφωνούσα γιατί δεν ήθελα να πονάμε άλλο. Αλλά τώρα είναι χειρότερα. Αν δε θες να γυρίσεις πίσω, γύρνα τουλάχιστον στον εαυτό σου...
-Να γυρίσω? Πώς?
-Για αρχή, στάματα... μην πέσεις.. Ο θάνατος, δε θα σου δώσει τίποτα... Δε θα κερδίσεις κάτι αν πέσει τώρα....
-Μάλιστα... και τι θα κερδίσω αν συνεχίσω να ζω?
-Θα κερδίσουμε κι οι δυο... Μια δεύτερη ευκαιρία να συνεχίσουμε το δρόμο μας.. κι αυτή τη φορά θα προσπαθήσουμε να τα κάνουμε όλα σωστά...
- Είμαι μόνος...
-Είσαι αυτό που επιλέγεις να είσαι...
-Οι φιλοσοφίες σου, ξέρεις, δε βοηθάνε και πολύ μια τέτοια ώρα...
-Προσπαθώ να σε πείσω να ζήσεις... να συνεχίσεις...
-Για ποιον? Με ποιούς συμμάχους?
-Για σένα, με μένα σύμμαχο και την καρδιά σου οδηγό... και θα δείς πως στο δρόμο θα βρούμε κι άλλους συντρόφους....
Έκανε μερικά βήματα πίσω, κάθισε κάτω κι άρχισε να κλαίει σαν μικρό παιδί.. Είχε κερδίσει την πρώτη του μάχη.

Ήχοι: Τόσα χρόνια-De facto
Όλης της γης τα μυστικά-De facto

Wednesday, April 18, 2007

Μαθήματα ζωής


Το παρακάτω κείμενο το βρήκα στη σελίδα μιας κοπέλας, το παραθέτω γιατί μου φάνηκε πολύ αληθινό.

Ασχολήσου με την ποιότητα. Ασε την ποσότητα για αυτούς που νιώθουν λίγοι...
Εφόσον σέβεσαι τον εαυτό σου, μην αφήνεις κανένα να σ'εκμεταλεύεται. Είναι άδικο να συναναστρέφεσαι άτομα που μπορούν να σου δώσουν λιγότερα απο αυτά που εσύ ζητάς...
Η κάθε καινούρια στιγμή, μικρή ή μεγάλη εμπειρία, όμορφη ή άσχημη, μας προετοιμάζει για να αντιμετωπίσουμε μια παρόμοια κατάσταση στο μέλλον. Εάν το αποτέλεσμα είναι αρνητικό, την επόμενη φορά θα ξέρεις με ποιόν τρόπο δεν υπάρχει καμία περίπτωση να επιτύχεις. Ετσι, αυξάνονται οι πιθανότητες η επόμενη να είναι μια όμορφη για σένα εμπειρία...
Μ'αρέσει να βλέπω τη ζωή μου σαν ένα θεατρικό παιχνίδι στο οποίο και πρωταγωνιστώ.Φτιάχνω μόνη μου τους όρους, πλάθω τη δική μου ιστορία, επιλέγω τους συμπρωταγωνιστές, αφήνομαι και απολαμβάνω το παιχνίδι...



Ήχοι: Life is wonderful-Jason Mraz (δεξί κλικ, save as)

Friday, April 13, 2007

Δεν υπάρχουν αντίο στο δρόμο μας...

Έτσι λένε οι στίχοι κάποιου ελληνικού τραγουδιού και σημαίνει πολλά. Έχω σχεδόν 2 βδομάδες στα Τρίκαλα. Περάσαμε ώρες πολλές μαζί. Γελάσαμε πολύ, θυμηθήκαμε τις βλακείες που κάναμε στο λύκειο, ήπιαμε πολλά και πολύ και γενικά μάλλον ξαναζήσαμε κάτι απο τη μαγεία εκείνων των ημερών, τότε που το πανεπιστήμιο ήταν ένα όνειρο και που ίσως δεν καταλαβαίναμε πόσο θα μας πείραζε να χωριστούμε. Κι όμως 4 χρόνια μετά, όλα ήταν διαφορετικά κι όλα ήταν τόσο ίδια.. Εντάξει δεν ήμασταν, στο σχολείο, στο φροντιστήριο ή τελοσπάντων κάπου που συχνάζαμε τότε, αλλά ήμασταν μαζί, λίγο πιο ώριμοι βέβαια (:P). Η Εύη κάθισε για λίγο, έπρεπε να φύγει η δουλειά την περίμενε στην Αθήνα. Την Πένυ την είδαμε επίσης για λίγο είχε διάβασμα (την τσίμπησε και μια σφήκα την καημένη:P) Σήμερα, φύγανε άλλοι 3 και μέχρι την Κυριάκη θα έχουμε φύγει όλοι και ίσως να ξαναβρεθούμε το καλοκαίρι αν το επιτρέψουν οι εξεταστικές μας. Πέρασε γρήγορα το Πάσχα, πέρασαν γρήγορα και οι καλές στιγμές μας, όπως γρήγορα περνάνε κάθε φορά. Δεν ήθελα να τελειώσουν με τίποτα αυτές οι διακοπές κι όμως μεθάυριο θα φύγω και εγώ και απο Δευτέρα σχολή. Θα μου λείψετε πολύ! (Καλά την Εύη θα την δω, μόλις πάω Αθήνα, κάτι είναι κι αυτό...) Καλά να περνάτε! Θα τα ξαναπούμε.


Ήχοι: Φιλαράκι από το λύκειο
(δεξί κλικ, save as)

Sunday, April 01, 2007

Never Ever

Sitting in my room, staring at the wall, I can't believe it's happening
Once so wonderful, now, life's a twisted kind of reality, a fantasy
Don't know where to begin

Saw your love for me vanish in a single moment of stupidity
Nightmare this may be, but it is not a dream, ooh I want to scream; a broken heart still bleeds

Never ever talk, never ever smile
Knowing that my life won't be the same Never ever touch, never ever feel
I will never hear you call my name...again

In my dreams I see, see you come to me; a memory of times of old
Waking up, I realize Hell's as cool as ice and the touch of sin did get me in
Nothing burns like the cold
Never ever talk, never ever smile
Knowing that my life won't be the same
Never ever touch, never ever feel
I will never hear you call my name
As we sin, so do we suffer
I've fallen from grace, want to turn back time and make it undone

Never ever talk, never ever smile
Knowing that my life won't be the same Never ever touch, never ever feel
I will never hear you call my name Never ever talk, never ever smile
All I see: a future full of fear Never ever touch, never ever feel
I can never whisper in your ear...I'm sorry



Ήχοι: Never Ever-Hammerfall (δεξί κλικ, save as)