Pages

Friday, April 13, 2007

Δεν υπάρχουν αντίο στο δρόμο μας...

Έτσι λένε οι στίχοι κάποιου ελληνικού τραγουδιού και σημαίνει πολλά. Έχω σχεδόν 2 βδομάδες στα Τρίκαλα. Περάσαμε ώρες πολλές μαζί. Γελάσαμε πολύ, θυμηθήκαμε τις βλακείες που κάναμε στο λύκειο, ήπιαμε πολλά και πολύ και γενικά μάλλον ξαναζήσαμε κάτι απο τη μαγεία εκείνων των ημερών, τότε που το πανεπιστήμιο ήταν ένα όνειρο και που ίσως δεν καταλαβαίναμε πόσο θα μας πείραζε να χωριστούμε. Κι όμως 4 χρόνια μετά, όλα ήταν διαφορετικά κι όλα ήταν τόσο ίδια.. Εντάξει δεν ήμασταν, στο σχολείο, στο φροντιστήριο ή τελοσπάντων κάπου που συχνάζαμε τότε, αλλά ήμασταν μαζί, λίγο πιο ώριμοι βέβαια (:P). Η Εύη κάθισε για λίγο, έπρεπε να φύγει η δουλειά την περίμενε στην Αθήνα. Την Πένυ την είδαμε επίσης για λίγο είχε διάβασμα (την τσίμπησε και μια σφήκα την καημένη:P) Σήμερα, φύγανε άλλοι 3 και μέχρι την Κυριάκη θα έχουμε φύγει όλοι και ίσως να ξαναβρεθούμε το καλοκαίρι αν το επιτρέψουν οι εξεταστικές μας. Πέρασε γρήγορα το Πάσχα, πέρασαν γρήγορα και οι καλές στιγμές μας, όπως γρήγορα περνάνε κάθε φορά. Δεν ήθελα να τελειώσουν με τίποτα αυτές οι διακοπές κι όμως μεθάυριο θα φύγω και εγώ και απο Δευτέρα σχολή. Θα μου λείψετε πολύ! (Καλά την Εύη θα την δω, μόλις πάω Αθήνα, κάτι είναι κι αυτό...) Καλά να περνάτε! Θα τα ξαναπούμε.


Ήχοι: Φιλαράκι από το λύκειο
(δεξί κλικ, save as)

3 μίλησαν:

Aντώνης said...

Δεν υπάρχουν αντίο στο δρόμο μας μόνο κάποιες στιγμές χωρισμού... Και να σκεφτείς τα λέει ένα σκυλοτράγουδο τώρα που το ξανασκέφτομαι κι εγώ καλύτερα...

starlight said...

Οι φίλοι οι πραγματικοί είναι πάντα δίπλα μας ακόμη κι αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα,ακόμη κ αν δεν μιλάμε συχνά. Οι φίλοι απο το σχολείο δε είναι κάτι ακόμη παραπάνω γιατί μαζί τους μεγαλώσαμε, μαζί τους περάσαμε τα πιο αθώα μας χρόνια. Εύχομαι να περνάτε πάντα τόσο ωράια με τα "φιλαράκια από το λύκειο" και να μην στεναχωρίεσαι γιατί θα έχεις πάντα τις πιο ωραίες αναμνήσεις!:)

Nam3l3ss said...

Βασικά αυτό που κρατάω από το κείμενό σου περισσότερο απ' όλα είναι αυτό που λες πέρι "μακρινού ονείρου για το πανεπιστήμιο".

Αν το καλοσκεφτείς, νοιώθεις πραγματικά ανόητος για το πόσο μακριά θεωρούσες πως είναι όλα αυτά όταν ήμασταν στο Λύκειο. Ακόμα και στην 3η Λυκείου θυμάμαι τον εαυτό μου και τους φίλους μου να μην συνηδειτοποιούμε πως είναι η τελευταία φορά που είμαστε ΕΤΣΙ, όλοι μαζί. Όπως γράφει παραpάνω η starlight, μαζί τους μεγαλώσαμε. Απλά ίσως κάποια στιγμή, πάνω στο "μεγάλωμα", αλλάξαμε και σταματήσαμε να παίζουμε στις αυλές του Λυκείου.

Αλλά δεν πειράζει.
Είσαι αισιόδοξο πλασματάκι εσύ και δε σε φοβάμαι :)