Pages

Sunday, April 22, 2007

"Εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη..."


-Τι κάνεις?
Η φωνή ήταν γνώριμη...
-Καλά, εσύ?
-Και εγώ "καλά"... Θέλω να μιλήσουμε...
-Γιατί, τι έχουμε να πούμε?
-Πολλά και τίποτα...
-Δεν πρέπει να μιλάμε.. Αυτό είχαμε αποφασίσει.
-Από πότε συμβιβάζεσαι με τα πρέπει?
-Από τότε που αποφάσισες πως δεν πρέπει να με ακούς.
-Αυτό ήταν παλιά...
-Και τώρα τι άλλαξε??
-Δεν νιώθω το ίδιο... Νιώθω...
-Νιώθεις κενός ε?
-Κενός και μόνος....
-Μόνος? Εσύ? Με τόσους φίλους?
-Οι φίλοι δεν καλύπτουν πάντα τη μοναξιά σου, ειδικά οταν αποφασίζουν να απέχουν απο αυτή...
-Μάλιστα.. και σε μένα τι θέλεις?
-Θελω να μιλάμε όπως παλιά...
-Το παλιά είναι κατι τόσο μακρινό και ξεχασμένο...
-Εγώ δεν ξέχασα τίποτα.
-Εσύ ξέχασες εμένα....
-Άκουσε με, σε παρακαλώ...
-Είχες πει πως εμένα δε με έχεις ανάγκη, η φωνή μου, η δική σου φωνή στην ουσία, σε ενοχλεί, σε κουράζει, σε πνίγει..
-Τότε δεν ήξερα τι έλεγα..
-Είπες πως απο εδώ και πέρα θα πορεύεσαι μόνος σου, πως...
-Θυμάμαι πολύ καλά, τι είπα... εξάλλου εγώ τα είπα. Όμως τώρα σε έχω ανάγκη, πρέπει να με βοηθήσεις, να με στηρίξεις, να με πιστέψεις.
-Είχες πει πως από δω και πέρα θα ακούς μόνο την καρδιά σου και τίποτα άλλο, και...
-Ώραια τι θέλεις τώρα? Να σου ζητήσω συγγνώμη?
-Οχι.. Θέλω να σου πω πως τότε είχες πάρει τη σωστή απόφαση.
-Ορίστε?
-Ναι είχες δίκιο τότε.. Πήρες το σωστό δρόμο.
-Μα δεν βγήκα πουθενά. Έπιασα πάτο...
-Είπα πως πήρες τη σωστή απόφαση, δεν είπα πως την εφάρμοσες κιόλας...
-Τι εννοείς?
-Εννοώ πως αποφάσισες να ακολουθήσεις την καρδιά σου και ακολούθησες τους άλλους.. Πάλι άκουγες κάποιον άλλον. Αυτός ο κάποιος άλλός βέβαία μπορεί να μην ήμουν εγώ, αλλά σίγουρα δεν ήταν και η καρδιά σου..
-Ποιος ήταν?
-Οι άλλοι... Η μάζα.... Έγινες μέρος ενός κόσμου, που αν ήσουν καλά, δε θα ήθελες ούτε να τον φτύσεις.
-Ήμουνα μόνος...
-Ήσουνα μόνος και διάλεξες την εύκολη λύση
-Δεν έχεις νιώσει ποτέ σου μόνος, για αυτό και μιλάς..
-Κάνεις λάθος. Νιώθω ότι νιώθεις και εσύ. Πονάω όταν πονάς, κλαίω όταν κλαις, φοβάμαι όταν φοβάσαι, απλά βλέπω τα πράγματα λιγάκι πιο αντικειμενικά από σένα. Ή μόνη σου σωτηρία είναι η επιστροφή στον εαυτό σου και το άκουσμα της καρδιάς σου.
- Η καρδιά μου ζητάει να γυρίσω πίσω... Εσύ διαφωνούσες με αυτό.
-Εγώ διαφωνούσα γιατί δεν ήθελα να πονάμε άλλο. Αλλά τώρα είναι χειρότερα. Αν δε θες να γυρίσεις πίσω, γύρνα τουλάχιστον στον εαυτό σου...
-Να γυρίσω? Πώς?
-Για αρχή, στάματα... μην πέσεις.. Ο θάνατος, δε θα σου δώσει τίποτα... Δε θα κερδίσεις κάτι αν πέσει τώρα....
-Μάλιστα... και τι θα κερδίσω αν συνεχίσω να ζω?
-Θα κερδίσουμε κι οι δυο... Μια δεύτερη ευκαιρία να συνεχίσουμε το δρόμο μας.. κι αυτή τη φορά θα προσπαθήσουμε να τα κάνουμε όλα σωστά...
- Είμαι μόνος...
-Είσαι αυτό που επιλέγεις να είσαι...
-Οι φιλοσοφίες σου, ξέρεις, δε βοηθάνε και πολύ μια τέτοια ώρα...
-Προσπαθώ να σε πείσω να ζήσεις... να συνεχίσεις...
-Για ποιον? Με ποιούς συμμάχους?
-Για σένα, με μένα σύμμαχο και την καρδιά σου οδηγό... και θα δείς πως στο δρόμο θα βρούμε κι άλλους συντρόφους....
Έκανε μερικά βήματα πίσω, κάθισε κάτω κι άρχισε να κλαίει σαν μικρό παιδί.. Είχε κερδίσει την πρώτη του μάχη.

Ήχοι: Τόσα χρόνια-De facto
Όλης της γης τα μυστικά-De facto

2 μίλησαν:

nina said...

τα κομματια των de facto ειναι υπεροχα.

Οσο για το κειμενο...δεν εχω λόγια..μονο μια ανατριχίλα νιώθω..ίσως γιατι έχω λάβει μέρος σε εναν τέτοιο αδιέξοδο διάλογο..αδικη κι άνιση μάχη...αλλα η νικη ειναι παντα νικη..

Fingo said...

Δυσκολη μαχη γαμωτο.Κι αντε να επιλεξεις πλευρα...