Pages

Sunday, July 22, 2007

Rest in Peace....

Τελείωσε... Τις άλλες χρονιές τέτοιο καιρό περνούσες τις τελευταίες σου μέρες στην Κέρκυρα και μετά θα ερχόσουνα στο χωριό, θα καθόμασταν στο μπαλκόνι σου και θα μιλάγαμε με τις ώρες, θα συζητούσαμε τα πάντα. Θα τρώγαμε γλυκά και μπισκότα, θα πίναμε καφέ και θα σχολιάζαμε τα καινούργια πράγματα που θα έφερνες από την Κέρκυρα, πάντα όμορφα αντικείμενα. Μετά θα ανακάτευα τα καλλυντικά σου. Φέτος, τον ίδιο καιρό έδινες μια άνιση μάχη, μια μάχη χαμένη από την αρχή. Μια μάχη που τελικά χάθηκε....
Ελπίζω εκεί που θα είσαι τώρα να είναι κάλα και να μπορέσεις να ξεκουράστεις. Η περίηγηση της ψυχής σου σίγουρα θα ξεκίνησε από την Κέρκυρα και το Μεσενικόλα, τα μέρη που λάτρεψες.
Έτσι εδώ δε θα βάλω κάποια μαύρη φωτογραφία, θα βάλω τα μέρη που λάτρεψες.




Και το τραγούδι του τέλους που μάλλον θα μας ταίριαζε είναι ο 15αυγουστος, γιατί κάπου τότε συνέβαιναν όλα αυτά, κάπου πριν τον 15αύγουστο που όλοι μαζευόμασταν στο χωριό.
Συγγνώμη, που δεν προλαβαίνω να είμαι εκεί για να σε αποχαιρετήσω...

Saturday, July 14, 2007

Ιατρικό ανακοινωθέν

Φυσικά και τα πράγματα μπορούν να γίνουν χειρότερα... Έγινε μετάσταση στο κεφάλι και τυφλώθηκε. Την περιμένουμε από μέρα σε μέρα...

Friday, July 13, 2007

Δεν καταλαβαίνω..

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι πρέπει να υποφέρουν από αρρώστιες και μάλιστα τόσο σοβαρές όσο ο καρκίνος. Είναι τόσο ύπουλη αυτή η αρρώστια. Για χρόνια "αναπτύσσεται" μέσα σου χωρίς κανένα σημάδι ή σύμπτωμα και ξαφνικά μια μέρα στο παρά πέντε εκδηλώνεται και είναι σε τόσο προχωρημένο στάδιο, που σου μένει μόνο ο θάνατος και αυτός είναι τόσο επώδυνος που δεν μπορείς να φανταστείς τίποτα χειρότερο.
Ξαφνικά μια μέρα σε πιάνει ένας αφόρητος πόνος, πας στο νοσοκομείο και αμέσως σε μεταφέρουν σε πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Εκεί βλέπουν απλά το αναπόφευκτο. Σε ανοίγουν, σε διασωληνώνουν, πέφτεις σε απανωτά κώματα, χάνεις την επαφή με το περιβάλλον και τις λίγες ώρες που είσαι, ας πούμε "ξύπνια"πονάς αφόρητα. Αφού εκεί κάνουν ότι τους επιτρέπει η κατάσταση σου, σε βάζουνε σε ένα ασθενοφόρο και σε πάνε πίσω στο νοσοκομείο της πόλης σου, για να "ζήσεις" τις τελευταίες μέρες σου, άντε βδομάδες.
Δεν αφήνουν κανέναν να σε δει, γιατί και η παραμικρή συγκίνηση μπορεί να σου κοστίσει μέχρι και τη ζωή. Έχεις ανάγκη από κόσμο, φίλους και συγκενείς, κι αυτοί απέξω παρακαλάνε γιατρούς και νοσοκόμες να τους αφήσουν να σε δουν έστω και λίγο. Τελικά σε βλέπουν.. λίγο από την πόρτα. και ο χρόνος κυλάει και εσύ πονάς.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε ανθρώπους, που όλη τους η ζωή τους έχει παει στραβά. Ενώ αυτοί έκαναν τα πάντα για τους άλλους, ήταν εκεί για όλους, ήταν καλοί. Αλλά η ζωή ή ο Θεός έκρινε πως δε βασανίστηκαν αρκετά, δεν τους έπνιξε αρκετά η μοναξιά και πρέπει μέχρι το τέλος τους να υποφέρουν μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, κι ακόμα παραπάνω αν γίνεται. Πρέπει ο θάνατος σου να είναι τόσο επώδυνος που να εύχεσαι να μην είχες γεννηθεί, γιατί και που γεννήθηκες απλά σε ακολουθούσε η ατυχία, και είπαμε όλα αυτά τις στιγμές που δεν είσαι σε κώμα, τις στιγμές που "νιώθεις". Τις τελευταίες σου στιγμές..

Monday, July 09, 2007

Ταξιδιάρα ψυχή

Μετά από πρόσκληση του nameless ( ο οποίος τον τελευταίο καιρό έχει εξαφανιστεί! :P), Θα γράψω 5 αγαπημένους προορισμούς για ταξίδι. Βασικά, γενικά θέλω να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο, όποτε μου είναι σχετικά δύσκολο να διαλέξω μόλις 5 μέρη..
Ξεκινάμε λοιπόν!

Αγγλία: Αγαπημένος προορισμός (αν και δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να πάω ακόμα) σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Έχω σχεδόν ψύχωση με το μέρος! Όνειρο μου είναι να κάνω εκεί μεταπτυχιακό. Wish me luck!



Νέα Υόρκη: Αν και γενικά δε μου αρέσει καθόλου η Αμερική, ούτε σαν χώρα, ούτε η νοοτροπία που έχουν οι κάτοικοι της, στη Νέα Υόρκη θέλω πολύ να πάω. Οι ρυθμοί της είναι μοναδικοί και είναι απίστευτο τι μπορεί να σου προσφέρει αυτή η πόλη!



Ντουμπάι: Γιατί απλά είναι τρομερό! Οι άνθρωποι εκεί είχαν μόνο έρημο και έκαναν θαύματα. Μόνο και μόνο για αυτό αξίζει να πας! Για να δεις τι μπορεί να καταφέρουν οι άνθρωποι αν έχουν διάθεση για ανάπτυξη και ευημερία.



Κουφονήσια: Μου έχουν κολλήσει τρελά φέτος. Δεν ξέρω γιατί. Έχουν τέλειες παραλίες. Ίσως να καταφέρω να πάω εκεί για διακοπές.



Ιθάκη:
Με γοητεύει από τότε που κάναμε Οδύσσεια στο Γυμνάσιο. Έχει μια μοναδική αύρα. Κι από ότι έχω δει σε φωτογραφίες έχει και φοβερά μέρη.



Κι ένας 6ος προορισμός... γιατί έτσι μας αρέσει!

Μήλος: Είχα πάει πριν από 2 χρόνια και κυριολεκτικά την λάτρεψα. Έχει τις πιο τέλειες παραλίες που έχω δει στη ζωή μου. Μαγευτικό μέρος..




Σειρά έχουν τώρα οι: starlight, horace, pennylane, fingo, coldbitch

Ήχοι: Ταξίδι στα Κήθυρα-Γιώργος Νταλάρας