Pages

Friday, July 13, 2007

Δεν καταλαβαίνω..

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι πρέπει να υποφέρουν από αρρώστιες και μάλιστα τόσο σοβαρές όσο ο καρκίνος. Είναι τόσο ύπουλη αυτή η αρρώστια. Για χρόνια "αναπτύσσεται" μέσα σου χωρίς κανένα σημάδι ή σύμπτωμα και ξαφνικά μια μέρα στο παρά πέντε εκδηλώνεται και είναι σε τόσο προχωρημένο στάδιο, που σου μένει μόνο ο θάνατος και αυτός είναι τόσο επώδυνος που δεν μπορείς να φανταστείς τίποτα χειρότερο.
Ξαφνικά μια μέρα σε πιάνει ένας αφόρητος πόνος, πας στο νοσοκομείο και αμέσως σε μεταφέρουν σε πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Εκεί βλέπουν απλά το αναπόφευκτο. Σε ανοίγουν, σε διασωληνώνουν, πέφτεις σε απανωτά κώματα, χάνεις την επαφή με το περιβάλλον και τις λίγες ώρες που είσαι, ας πούμε "ξύπνια"πονάς αφόρητα. Αφού εκεί κάνουν ότι τους επιτρέπει η κατάσταση σου, σε βάζουνε σε ένα ασθενοφόρο και σε πάνε πίσω στο νοσοκομείο της πόλης σου, για να "ζήσεις" τις τελευταίες μέρες σου, άντε βδομάδες.
Δεν αφήνουν κανέναν να σε δει, γιατί και η παραμικρή συγκίνηση μπορεί να σου κοστίσει μέχρι και τη ζωή. Έχεις ανάγκη από κόσμο, φίλους και συγκενείς, κι αυτοί απέξω παρακαλάνε γιατρούς και νοσοκόμες να τους αφήσουν να σε δουν έστω και λίγο. Τελικά σε βλέπουν.. λίγο από την πόρτα. και ο χρόνος κυλάει και εσύ πονάς.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε ανθρώπους, που όλη τους η ζωή τους έχει παει στραβά. Ενώ αυτοί έκαναν τα πάντα για τους άλλους, ήταν εκεί για όλους, ήταν καλοί. Αλλά η ζωή ή ο Θεός έκρινε πως δε βασανίστηκαν αρκετά, δεν τους έπνιξε αρκετά η μοναξιά και πρέπει μέχρι το τέλος τους να υποφέρουν μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, κι ακόμα παραπάνω αν γίνεται. Πρέπει ο θάνατος σου να είναι τόσο επώδυνος που να εύχεσαι να μην είχες γεννηθεί, γιατί και που γεννήθηκες απλά σε ακολουθούσε η ατυχία, και είπαμε όλα αυτά τις στιγμές που δεν είσαι σε κώμα, τις στιγμές που "νιώθεις". Τις τελευταίες σου στιγμές..