Pages

Monday, August 27, 2007

Πρόλαβε μόνο να πει «καιγόμαστε»


"Δεκαεννέα άνθρωποι νεκροί σε ακτίνα 200 μόλις μέτρων, έξω από το χωριό Αρτέμιδα. Ανάμεσά τους μια μητέρα (η Αγγελική Παρασκευοπούλου) και τα τέσσερα παιδιά της 4-12 ετών, που βρέθηκαν το πρωί του Σαββάτου αγκαλιασμένοι. «Καιγόμαστε» είπε στο σύζυγό της από το κινητό τηλέφωνο. Αυτή ήταν η τελευταία κραυγή της άτυχης γυναίκας που μαζί με 12 ακόμα άτομα κατέβαιναν με τα αυτοκίνητά τους από το χωριό προς τη Ζαχάρω για να γλιτώσουν από τη φονική πυρκαγιά. Εξαιτίας του πυκνού καπνού αλλά και του πανικού των απελπισμένων ανθρώπων, ο οδηγός του αυτοκινήτου που προπορευόταν δεν είδε το πυροσβεστικό όχημα που είχε σταθμεύσει στην άκρη του δρόμου, με αποτέλεσμα να πέσει επάνω του, να το ανατρέψει και να προκληθεί καραμπόλα. Στο σημείο βρισκόταν και ο δήμαρχος της Ζαχάρως και τρεις υπάλληλοι του δήμου με το υπηρεσιακό τζιπ. Ο οδηγός του πέρασε κυριολεκτικά μέσα από τις φλόγες, κόντρα στη φωτιά και κατάφεραννα σωθούν. Οι πυροσβέστες, δύο άνδρες και μία γυναίκα, που εκείνη την ώρα έδιναν μάχη με τις φλόγες, έσπευσαν να βοηθήσουν τους εγκλωβισμένους στο αυτοκίνητο. Εξι από αυτούς δεν πρόλαβαν να ξεφύγουν και βρέθηκαν απανθρακωμένοι μέσα στα ολοσχερώς κατεστραμμένα οχήματα. Οι υπόλοιποι, μαζί τους και η μητέρα με τα τέσσερα παιδιά, ανηφόρησαν στην πλαγιά. Η αμείλικτη φωτιά, όμως, έτρεχε πιο γρήγορα. Οι πυροσβέστες πάλεψαν απεγνωσμένα μέχρι την τελευταία στιγμή. Βρέθηκαν νεκροί με τη μάνικα πεσμένη δίπλα τους. Αλλα δέκα άτομα τυλίχτηκαν στις φλόγες λίγα μέτρα πιο κάτω. Ακόμα και οι άνδρες της Αστυνομίας και των ΕΚΑΜ λύγισαν το πρωί του Σαββάτου μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα.
Τραγικές φιγούρες οι συγγενείς των θυμάτων που έσπευσαν στον τόπο της τραγωδίας. Τραγική ειρωνεία; Το σπίτι της οικογένειας που ξεκληρίστηκε στέκει άθικτο στην Αρτέμιδα με την πόρτα ανοιχτή. Σαν να περιμένει και αυτό τα παιδιά να γυρίσουν…"

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος"


(
Κανονικά σε τέτοιες στιγμές δε χωράνε τραγούδια, ωστόσο κάποιος φίλος μου έστειλε ένα επίκαιρο τραγούδι και είπα να το ανεβάσω εδώ Στα καμμένα-Λαυρέντης Μαχαιρίτσας)

5 μίλησαν:

Εφιάλτης said...

Με το τελευταίο που διάβασα ανατρίχιασα πραγματικά κοίτα να δεις, αυτό είναι πράγματι άδικο,δε έπρεπε, όχι έτσι...τα λόγια είναι περιττά...

πνευμα said...

ίσως τα τραγουδια να είναι τα μόνα που δεν βεβηλώνουν αυτή τη στιγμή.

Μακάρι να τραγουδούσαν όσοι προτίμισαν να κάψουν τη ζωή μας

morfeas said...

Τι να πεις...

Πληγώνεσαι μόνο που ακούς τον εαυτό σου να σκέφτεται...

Bliss said...

:(

δεν υπαρχουν λογια

καηκαν και αυτα

seb said...

Λογια υπαρχουν... και μαλιστα πολλα... και ακομα περισσοτερες πραξεις...
Ειναι κριμα. Τα παντα. Απο τα γεγονοτα και τις αφηγησεις, μεχρι το οτι κλαιμε ακομα για αυτα. Ενα ντομινο...


http://toukoutioutaparamithia.blogspot.com