Pages

Saturday, September 08, 2007

Ήσουν εδώ...


Σήμερα ένιωσα πως ήσουν εδώ..
Θυμήθηκα το σπίτι σου, πόσο τρομακτικό φαινόταν φέτος το καλοκαίρι που ήταν κλειστό. Απομάκρο, κι όμως εκεί πέρασα ωραίες στιγμές. Απέφευγα να περνάω από εκει στην αρχή, μετά όμως αισθάνθηκα πως έπρεπε να πάω γιατί κάπου εκεί ίσως να έβρισκα την αύρα σου. Αυτό το σπίτι ήταν κόμματι από σένα. Σκέφτηκα να το βγάλω φωτογραφία, αλλά δεν μπόρεσα. Δεν ήθελα να το βλέπω κλειστό και να ξέρω πως δε θα ξανανοίξει ποτέ, ή τουλάχιστον δε θα είσαι εσύ μέσα.
Ούτε στον τάφο σου δεν έχω πάει ακόμα.. Όλο το αναβάλλω, όλο κάτι τυχαίνει. Και στο μνημόσυνο απούσα και εκεί.
Δε σου άξιζε τόσο μοναχική ζωή, πόσο μάλλον ένας μοναχικός θάνατος. Μακάρι να ήσουνα εδώ...

9 μίλησαν:

Dreamgirl said...

Κάποιες φορές είναι εκεί ακόμα και όταν δεν τους βλέπουμε... Φτάνει να το πιστέψουμε όταν τους νιώσουμε!

(Και δεν το λέω για παρηγοριά, το λέω γιατί το πιστεύω και το έχω νιώσει)

Φιλάκια

Horace said...

Αν η αγάπη είναι ζωντανή μέσα σου,
είναι εδώ..

Λυπάμαι για όποιον έχασες...

morfeas said...

Δεν ξέρω ποιον έχασες, αλλά σε καταλαβαίνω. Έχασα πέρυσι το καλοκαίρι έναν φίλο, κι από τότε κάτι έσπασε μέσα μου ανεπανόρθωτα. Δεν μπορείς αν κάνεις κάτι, νιώθεις τόσο λίγος...

Δεν έχω λόγια συμπαράστασης. Ο καθένας περνάει αυτά τα κανάλια μόνος, όπως νομίζει αυτός καλύτερα.

Θα θυμάσαι πάντα αυτούς που αγάπησες. Ποτέ δεν θα πεθάνουν μέσα στην καρδιά σου. Και όλα τα δάκρυα και οι σκέψεις σου για αυτούς θα έχουν πάντα ένα κομμάτι τους...

nixtolouloudo said...

Λυπάμαι για την απώλεια σου...
Να θυμάσαι όμως πως οι άνθρωποι που αγαπάμε παραμένουν πάντα ζωντανοί όσο τους κρατάμε ζωντανούς στην καρδιά και το μυαλό μας.Δεν χάνονται οι άνθρωποι απλά σβήνουν οι αναμνήσεις γι'αυτό να φροντίσεις να διατηρείς ζωντανές τις αναμνήσεις...
Φιλιά πολλά

Peter_pan said...

Ξέρεις κάτι ocsoul? Σχεδόν πριν από ένα μήνα 'έχασα' τον παππού μου...Μάλιστα 2 μέρες πριν το θάνατο του,είχα ξυπνήσει με την εντύπωση ότι είχε πεθάνει η γιαγιά μου...Δεν το είπα σε κανένα για να μην τους τρομάξω...Δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα το τι ακρίβως συνέβη...Για την ακρίβεια η απέχθεια μου για το θάνατο με έκανε να το βλέπω έτσι...Αλλά ακόμη κι έτσι πιστεύω ότι ο παπούς μου,είναι κάπου εδώ γύρω,ακριβώς όπως θέλω να τον θυμάμαι...Και έτσι είναι τελικά...

Γιατί όποιον κι αν χάνουμε αρκεί τελικά να τον θυμόμαστε με αγάπη(κι αυτοί που φεύγουν αυτό θέλουν)

Κωνσταντίνος Π said...

λυπάμαι για την απώλειά σου, όποια και αν ήταν αυτή.
άγγελοι δίπλα μας παραμένουν εκείνοι που έφυγαν, η αγάπη μας τους κρατάει κοντά μας. να είσαι δυνατή και να κρατάς τις μνήμες σου ζωντανές.

πνευμα said...

H αύρα πάντα βρίσκεται πλάι σε όσους θυμούνται...

Η όψη όσων απωλέσαμε πάντα θα είναι ορατή μέσα απο τα μάτια της καρδιάς μας...

Ένα πνεύμα

Starlight said...

Ήταν εδώ. Είναι εδώ. Πάντα θα είναι εδώ όσο υπάρχουν άνθρωποι που την θυμούνται και την αγαπούν. Κ εκείνη ξέρει πόσο την αγαπάς. Και σε προσέχει από ψηλά..

Anonymous said...

Πριν 2 μηνες "εχασα" τη γιαγια μου...Τη μερα που εφυγε την ειδα να ερχεται και να μου κραταει το χερι και να μου λεει συνεχεια οτι θα με αφηνε αλλα αυτα συμβαινουν στη ζωη και πως θα με προσεχει..Το πρωι ειπα στη μητερα μου πως η γιαγια εκεινη τη μερα θα πεθαινε..Κι ετσι κι εγινε..Οι ανθρωποι βρισκονται κοντα μας εστω κι αν εμεις δεν το καταλαβαινουμε.Απο τοτε την εχω δει πολλες φορες να με συμβουλευει..Δεν καταλαβαινα τι μου ελεγε,ενιωθα ομως τη παρπυσια της διπλα μου...Κι αυτο μου αρκει..Να εισαι καλα