Pages

Wednesday, November 21, 2007

Mind the Gap


Είναι σχεδόν 4μιση και δεν ξέρω γιατί αλλά δε θέλω να πάω για ύπνο. Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι ένα κενό, ένα κενό στη ζωή μου, ένα κενό στις σκέψεις μου, ένα κενό στο τι νιώθω, παντού κενό. Υπάρχουν μέρες που αυτό το κενό είναι απέραντο, δεν συμπληρώνεται με τίποτα. Κι άλλες μέρες πάλι, διάφορες ασχολίες φαίνεται να το καλύπτουν προσωρινά. Ή θα είμαι έξω με τους φίλους μου ή θα βλέπουμε ταινίες ή θα συζητάμε ώρες ατελείωτες με άκουσμα μας λυπητερά τραγούδια. Ύστερα, γυρίζω σπίτι και το κενό ξαναμεγαλώνει, το σπίτι μοιάζει παγωμένο και ότι και να κάνω παγωμένη είμαι και εγώ.
Περιμένω πως και πως τα Χριστούγεννα. Αυτή η η γιορτή, από παιδί, με γέμιζε, με έκανε να νιώθω χαρούμενη και οι μέρες κυλούσαν ευχάριστα, κοντά σε καλή παρέα και πολλές συζητήσεις. Σχεδόν κανείς δεν μπορεί να καταλαβεί την εμμονή μου με τα Χριστούγεννα.
Φέτος όμως, έχω και ένα κακό προαίσθημα, πως τα πράγματα δε θα είναι όπως τις άλλες χρονιές. Μπορεί απλά το κενό να μου δημιουργεί τέτοιες σκέψεις.
Συζητάμε και λέμε πως είναι φάση, μια φάση που θα περάσει αργά ή γρήγορα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Παραδόξως, βλέπω πως και άλλα άτομα είναι σε παρόμοια "φάση". Δε μπορεί να κάνουμε όλοι κάτι λάθος... απλά δε μπορεί.

Friday, November 16, 2007

Ένα χαμόγελο για τον Αντρέα


Εκείνο που θυμάμαι πιο πολύ
στα μάτια σου να λάμπει ένα φως
να ταξιδεύει σαν ανήλικος Θεός
στο πρόσωπό σου.

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
να μην ξεχάσεις την δική μας επαφή
τώρα που βρήκες σε μιαν άλλη διαδρομή
τον εαυτό σου.

Μα είσαι εδώ,
πάντα εδώ
απ’ όλα τα χαμόγελα εσύ
πιο φωτεινό

Oπου κι αν πάω
κάθε μέρα πιο πολύ
θα σ’ αγαπάω
και την ελπίδα που ξυπνάει στην καρδιά μου
σου χρωστάω
όπου κι αν πάω
για χάρη σου τον ήλιο μες στα μάτια
θα κοιτάω
ο ουρανός θα ‘χει για μας την ίδια θέα
και θα ‘ναι πάντα το χαμόγελό σου εκεί Αντρέα

Εκείνα που δεν πρόλαβες να πεις
τώρα κοιμούνται σε μια διάφανη σιωπή
στο μαξιλάρι σου κεντάω μια ευχή
να μη φοβάσαι

Εκείνα που δεν πρόλαβες να δεις
τώρα θα γίνουνε εικόνα μαγική
ένα τραγούδι που θα μοιάζει προσευχή
να με θυμάσαι.

Ένα τραγούδι που εμπνεύστηκε από τον μικρό Ανδρέα η Ναταλία Γερμανού και τραγούδησε ο αγαπημένος τραγουδιστής του Ανδρέα, Θάνος Καλλίρης.
Ένα χαμόγελο για τον Αντρέα-Θάνος Καλλίρης