Pages

Saturday, December 27, 2008

It is christmas, after all...


Στο πιο γνωστό στέκι της πόλης μαζί με τους φίλους της εκεί περνούσε το αποψινό βράδυ. Ένα ακόμα βράδυ των χριστουγεννιάτικων γιορτών. Ήταν μεγάλη παρέα, οι περισσότεροι συμμαθητές από το σχολείο, οπότε άρχισαν τα γνωστά πειράγματα και αστεία. Φαινόταν να περνούσαν καλά, εξάλλου τα γέλια τους ακουγοταν σε όλο το στολισμένο μαγαζί. Έριξε μια ματιά γύρω της, στις άλλες παρέες. Κι εκεί δυνατά γέλια. Ήταν ευτυχισμένοι, ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζαν. Κι εκείνη έμοιαζε ευτυχισμένη, τα είχε όλα. Τα όνειρα της είχαν πραγματοποιηθεί, έπρεπε να ήταν ευτυχισμένη, γύρω της άνθρωποι δεν είχαν ούτε τα μισά από αυτά που απολάμβανε. Θυμήθηκε αυτό που λένε "δε μπορείς να τα έχεις όλα". Ήταν αλήθεια. Δεν μπορούσε. Της έλειπε εκείνος. Εκείνος που ακόμα δεν είχε εμφανιστεί στη ζωή της. Εκείνος που μέρα με τη μέρα πίστευε όλο και λιγότερο στην ύπαρξη του. Το ζώδιο της έλεγε για σήμερα πως θα τον συναντούσε. Έριξε μια ματιά γύρω της με περισσότερη προσοχή αυτή τη φορά... Λυπήθηκε τον εαυτό της για την παιδική αφέλεια της να διαβάζει τα ζώδια και να εύχεται ενδόμυχα να πραγματοποιηθούν τα καλά που προβλέπουν. Λες και έχουν πραγματοποιηθεί πολλές προβλέψεις...
Ήπιε μια γουλιά από το ποτό της και σκεφτόταν πως τα επόμενα Χριστούγεννα θα ήταν αλλιώς... όπως έλεγε στον εαυτό της κάθε χρόνο.
Ένα αστείο που της έκανε ένας από την παρέα, την επανέφερε στην πραγματικότητα. Έπρεπε να υποστηρίξει την ευτυχισμένη εικόνα της που είχε με τόση επιμόνη δημιουργήσει. Γέλασε και του απάντησε...

Tuesday, December 02, 2008

Την επόμενη φορά...


Την επόμενη φορά που θα πεις:
  • πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι
  • πως τα παρατάς και δε θέλεις να συνεχίσεις
  • πως όλα είναι μάταια
  • πως δε θα τα καταφέρεις
Δες το παρακάτω video και κατάλαβε πόσο λάθος κάνεις....



Είναι η ιστορία ενός πατέρα και του γιού του, ο οποίος όταν γεννήθηκε επείδη για κάποια ώρα ο εγκέφαλος του δεν οξυγονώθηκε, έπαθε μόνιμη βλάβη που οδήγησε σε ολική παράλυση του σώματος του σε σημείο να μη μπορεί καν να μιλήσει. Οι γιατροί τότε είχαν συμβουλέψει την οικογένεια να μην πάρει το μωρό στο σπίτι, αλλά να το βάλουν σε κάποιο ειδικό ίδρυμα και να πάνε εκεί να το επισκέπτονται. Πράγμα το οποίο αρνήθηκαν. Πήραν το μωρό σπίτι και με τα χρόνια αυτό έμαθε να μιλάει μέσω ενός συστήματος υπολογιστή.
Κάποια μέρα ζήτησε από τον πατέρα του να πάνε για τρέξιμο, έτσι ο πατέρας του τον έβαλε στο καρότσι του και τον πήγε να τρέξουνε. Αυτό του άρεσε πάρα πολύ και ζήτησε από τον πατέρα του να συμμέτασχουν σε κάποιον αγώνα τρεξίματος. Έτσι κι έγινε. Αργότερα, του ζήτησε να συμμετάσχουν σε έναν ακόμα μεγαλύτερο αγώνα, επιθυμία που επίσης ικανοποιήθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν ο πατέρας, που είναι πάνω απο 60 χρονών και ο γιός να συμμετάσχουν ακόμα και σε τριάθλους αρκέτές φορές ( Ναι αυτό που αγωνίζεσαι στο κολύμπι, στο ποδήλατο και στο τρέξιμο και ναι ελάχιστοι καταφέρνουν να ολοκληρώσουν τον αγώνα τους).
Εδώ είναι και το site τους: http://www.teamhoyt.com/

Πραγματικά πιστεύεις πως δεν μπορείς?

Sunday, November 16, 2008

Μαντινάδες by Ντίνα


Η μαντινάδα της Ντίνας για τον εαυτό της:

Στο University του Warwick ήρθα για να σπουδάσω... μα δεν εκάτεχα η τρελή, ήντα χα να περάσω!

Η μαντινάδα της Ντίνας για μένα:
Χρόνια τώρα το WMG το χα βάλει στόχο πρώτο... και τώρα που ρθα εδώ μου κλήρωσε το λόττο!

Τελικά το διάβασμα εδώ μας έχει αναπτύξει πολύπλευρα ταλέντα :p

To do


  • Αύριο Δευτέρα 17 του μήνα παραδίδω εργασία στο Global Business Environment (4000 λέξεις)
  • Δευτέρα 24 του μήνα παραδίδω εργασία στο Global e-Business (5000 λέξεις)
  • Τρίτη 25 του μήνα πρέπει να ξεκινήσω εργασία για το Finance for e-Business
  • Μέσα στη βδομάδα πρέπει να πάμε Birmingham
  • Κυριακή 30 του μήνα έχουμε το Postgraduate Christmas Dinner Party, στην κουζίνα μου
  • Δευτέρα 1η Δεκέμβρη ξεκινάμε το μάθημα Creating Profitable e-Business
  • Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου ξεκινάμε το Research Methology για την πτυχιακή
  • Σάββατο 13 Δεκεμβρίου πετάω για Αθήνα
Αμήν!

Friday, November 14, 2008

Περπάτα...


Περπάτα...
Πήγαινε εκεί που δεν πήγες ποτέ
Εκεί που δεν πήγε κανείς
Κάνε αυτά που οι άλλοι ονειρεύονται
κι εσυ μπορείς να τα πραγματοποιήσεις
Πραγματοποίησε και τα δικά σου όνειρα στη διαδρομή
Και μη σταματάς.
Μην αφήσεις τίποτα να σε σταματήσει.
Προχώρα στη συννεφιά
στην καταιγίδα
στο χαλάζι
και στο χιόνι
Μη σε πτοεί ο αέρας
τα φύλλα που πέφτουν στο μαλλιά σου
η σκόνη που πέφτει στο πρόσωπο σου
και το νερό που μουσκεύει το σώμα σου
Μην αφήσεις κάνενα περαστικό
να καθοδηγήσει το δρόμο σου
Πάτε συνοιδοιπόροι μαζί
αλλά στο δρόμο που χάραξες εσύ
Και άφησε τον πριν προλάβει να σε αφήσει
όχι γιατί εσύ είσαι κάτι ανώτερο
αλλά για να μη σε κάνει να νιώσεις ότι είσαι κάτι κατώτερο.
Αγάπησε ότι βρεις στο δρομο σου
τα δέντρα
τα πουλιά
τη φύση
το περιβάλλον
αγάπα ακόμα και αυτά που σε δυσκολεύουν
όπως είναι η βροχή
αγάπα κυρίως τον ίδιο το δρόμο που διάλεξες
γιατί εκεί θα περπατάς μέχρι το τέλος
Κι αν στο δρόμο σου βρεθεί σταυροδρόμι
ακολούθα το δρόμο που σου προτείνουν οι λίγοι
όχι γιατί έχουν σίγουρα δίκιο
αλλά γιατί το δρόμο που προσφέρει πολλά
τον διαλέγουν λίγοι
γιατί οι πολλοί γνωρίζουν
πως είναι δρόμος στενός
πάνω απο απόκρυμνο γκρεμό
Κι αν πέσεις στη θάλασσα
κολύμπα
γιατί όσο δεν κάνεις τίποτα
τόσο κινδυνεύεις από τους καρχαρίες
κολύμπα και βγες στη στεριά
κι από εκει πάρε και πάλι το δρόμο για πάνω
το δρόμο για την κορυφή.
Κι ας μην τη βλέπεις
εκεί είναι...

Tuesday, November 11, 2008

Sitting, Waiting, Wishing



Now I was sitting waiting wishing
That you believed in superstitions
Then maybe you'd see the signs
But Lord knows that this world is cruel
And I ain't the Lord, no I'm just a fool
Learning loving somebody don't make them love you

Must I always be waiting waiting on you?
Must I always be playing playing your fool?

I sing ya songs I dance a dance
I gave ya friends all a chance
Putting up with them wasn't worth never having you
And maybe you been through this before
But its my first time
So please ignore
The next few lines cause they're directed at you

I cant always be waiting waiting on you
I cant always be playing playing your fool
I keep playing your part
But its not my scene
Wont this plot not twist?
I've had enough mystery.
Keep building me up, then shooting me down
Well im already down
Just wait a minute
Just sitting waiting
Just wait a minute
Just sitting waiting

Well if I was in your position
Id put down all my ammunition
I'd wondered why'd it taken me so long
But Lord knows that I'm not you
And If I was I wouldn't be so cruel
Cause waiting on love ain't so easy to do

Must I always be waiting waiting on you?
Must I always be playing playing your fool?
No I cant always be waiting waiting on you
I cant always be playing playing your fool, foool

(Γιατί πολλές φορές τα τραγούδια τα λένε καλύτερα...)

Monday, November 10, 2008

Sally's song



I sense there's something in the wind
That feels like tragedy's at hand
And though I'd like to stand by him
Can't shake this feeling that I have
The worst is just around the bend

And does he notice my feelings for him?
And will he see how much he means to me?
I think it's not to be

What will become of my dear friend?
Where will his actions lead us then?
Although I'd like to join the crowd
In their enthusiastic cloud
Try as I may, it doesn't last

And will we ever end up together?
No, I think not, it's never to become
For I am not the one

Sunday, November 09, 2008

If I could fly




No fear, no pain
Nobody left to blame
I'll try alone
Make destiny my own
I learn to free my mind
Myself I now must find
Once more
Once more
If I could fly
Like the king of the sky
Could not tumble nor fall
I would picture it all
If I could fly
See the world through my eyes
Would not stumble nor fail
To the heavens I sail
If I could fly
So here I am
In solitude I stand
I've got dreams inside
I need to realize
My faith has grown
No fear of the unknown
No more
No more
If I could fly
Like the king of the sky
Could not tumble nor fall
I would picture it all
If I could fly
See the world through my eyes
Would not stumble nor fail
I could ravage my jail
If I could fly
If I could, if I could, fly
If I could, if I could, fly
If I could, if I could fly
Like the king of the sky
Could not tumble nor fall
I would picture it all
If I could fly
See the world through my eyes
Would not stumble nor fail
To the heavens I sail
If I could fly
Like the king of the sky
Could not tumble nor fall
I would picture it all
If I could fly
See the world through my eyes
Would not stumble nor fail
I could ravage my jail
If I could fly

Lipstick...


"In the factories we make lipstick; in the stores we sell hope"
Mr Revlon

Saturday, November 08, 2008

Varsity Thursdays


Αν περνάς κάθε Πέμπτη βράδυ:
  • πίνοντας φθηνή μπύρα
  • με σχεδόν όλους τους Έλληνες του πανεπιστημίου
  • κάνοντας αστεία με τους Τούρκους
  • και μιλώντας με Ινδούς από το ISM (είδες Ντίνα σας κάνω και διαφήμιση :P)
  • πίνοντας σφηνάκια σαμπούκας σε δοκιμαστικούς σωλήνες (!)
  • βγάζοντας φωτογραφίες
  • πάντα παρέα με το Μαλτέζο της παρέας, που έχει αρχίσει να καταλαβαίνει ελληνικά!!
  • και την άλλη μέρα να έχεις ένα κρύωμα, επειδή είχες τη φαεινή ιδεά να βγείς στον έξω χώρο της pub χωρίς μπουφάν ( α ρε γιαννάκη....!)
  • και έχεις αρχίσει να συνηθίζεις ότι στη 1 άντε 1 και μισή το μαγαζί κλείνει τη μουσική και σου ζητάει να φύγεις
Ε τότε περίπου ξέρεις πως περνάμε εμείς εδώ τις Πέμπτες μας :p

Friday, November 07, 2008

Μικρασιατική Καταστροφή

Μικρασιατική Καταστροφή

Ένα αρκετά ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ που αφηγείται με τη σειρά τα γεγονότα που οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή.

Πιστεύω πως αξίζει να το δείτε :)

Wednesday, November 05, 2008

Ας χαθείς....



Μες στα σύννεφα, ζωή μου
μακριά απ'τη φυλακή μου να με πας
Να μ'αγγίζει ο αέρας,
σαν το ξύπνημα μιας μέρας να γελάς.
Να κουρνιάζω στο πλευρό σου,
μες στο παραμιλητό να με βρεις.
Ν'ακουστεί το όνομά μου
κι εσύ ράγισε, καρδιά μου
κι ας χαθείς, ας χαθείς.

Να με σήκωνε ένα κύμα
να με λύτρωνε απ'το κρίμα της ψυχής.
Να ξεπλύνει το θυμό μου
να ξανάρθει τ'όνειρό μου να το δεις.
Ας ερχόταν ένα βράδυ
να 'χε φως κι όχι σκοτάδι να το ζεις.
Να μπορώ να σου γελάσω
κι ύστερα να προσπεράσω
κι ας χαθείς, ας χαθείς.

Του μυαλού μου οι εικόνες
να 'σβηναν σαν να 'ταν πόρνες της στιγμής.
Να μην έχω να θυμάμαι όλα αυτά που με πονάνε, ας χαθείς.
Να μην ξέρω πια τι κάνεις,
άλλο να μη με πικράνεις, δεν μπορώ.
Δεν μπορώ να σε κοιτάζω και στα λόγια να μη βάζω σ'αγαπώ.

Sunday, November 02, 2008

Σκόρπιες Σκέψεις


Αύριο γράφω τεστ στο finance for e-business. Η όρεξη για διάβασμα είναι χαμένη εδώ και μέρες, σήμερα όμως έπρεπε να πιεστώ για να διαβάσω, μιας και δεν είχα και πολλά περιθώρια. Φυσικά το συνεχές διάβασμα δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μου, έτσι διαβάζω λίγο και χαζεύω πολύ. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα να διαβάζω παλιά posts της Αργυρένιας, η οποία δε γράφει πια. Πέτυχα το παρακάτω ποιήμα του Λειβαδίτη:

. . . Κύριε αμάρτησα ενώπιόν σου
ονειρεύτηκα πολύ
έτσι ξέχασα να ζήσω
μόνο μ’ ένα μυστικό που τόχα μάθει από παιδί
ξαναγύριζα στον πραγματικό κόσμο
αλλά κανείς δεν με γνώριζε
σαν τους θαυματοποιούς
που χάρισαν όλη μέρα το χαμόγελο στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν στη σοφίτα τους
πιο φτωχοί κι απ’ τους αγγέλους
ζήσαμε πάντα αλλού

και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε,
για λίγο . . .

κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον.

Η διάθεση σήμερα δε βοηθάει και πολύ και οι σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν είναι πολύ συνυφασμένες με το δεύτερο και τρίτο στίχο του ποιήματος. Πόσα πράγματα δεν ζούμε όταν απλά κάνουμε σχέδια για το μέλλον και ανυπομονούμε να τα ζήσουμε, ή όταν αντί να ζούμε το παρόν μένουμε προσκολλημένη στο παρελθόν και το μόνο που κάνουμε είναι να σκεφτόμαστε γιατί περάσαμε ότι περάσαμε.
Ας μιλήσω για μένα καλύτερα. Τον τελευταίο χρόνο από το Φεβρουάριο και μετά το να έρθω εδώ είχε γίνει σχεδόν σκοπός ζωής. Σκεφτόμουνα κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο να περάσω το μάθημα, να γράψω την πτυχιακή και να έρθω ή πως θα έρθω χωρίς να έχω περάσει το μάθημα (ναι γινόταν κι αυτό... θα ερχόμουν και θα γύριζα το Φλεβάρη να το δώσω). Και έχοντας μπει μέσα σε όλο αυτό, ξεχνούσα να ζήσω την τότε φοιτητική ζωή να σκεφτώ το τώρα που στο κάτω κάτω, μόνο αυτό είχα σίγουρο.
Θυμάμαι όλα αυτά τα χρόνια να μετράω τις βδομάδες για τα Χριστούγεννα (ναι μου αρέσουν πολύ) και τη Γιάννα να μου φωνάζει για να μην το κάνω αυτό γιατί έτσι χάνεται το τώρα και περνάω σε μια φάση γενικής αναμονής για κάτι που θα συμβεί κάποια στιγμή στο μέλλον.
Θυμάμαι ακόμα και γενικά πόσες φορές περίμενα να γίνει κάτι για να αρχίσω να ζω. Λες και αυτό το κάτι θα γινόταν η αφετηρία της ζωής που πάντα ονειρευόμουν να ζήσω και που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα. Πάντα κάτι περιμένουμε να γίνει για να πάρουμε μπρος. Κι αν αυτό το κάτι δε γίνει, τότε τι κάνουμε? Μάλλον αλλάζουμε όνειρο και περιμένουμε να πραγματοποιηθεί κι αυτό. Φαύλος Κύκλος δηλαδή. Κάνοντας όνειρα για το αύριο, ξέχασα να ζήσω διάβαζα κάπου και με είχε τρομάξει αυτή η φράση γιατί λίγο πολύ περιέγραφε τη ζωή μου, αλλά δεν έκανα και τίποτα για να το αλλάξω, τόσο καιρό μετά ακόμα την ίδια τακτική ακολουθώ. Περιμένω αυτό το κάτι που θα έρθει να τα αλλάξει όλα.
Μάλλον θα με πείραξαν οι ισολογισμοί, οπότε δε χρειάζεται να σχολιάσεις τα παραλληρήματα μου.

Tuesday, October 28, 2008

Μερικά λεπτά αργότερα...



Τα πρώτα χιόνια


Μπορεί εσείς σήμερα εκεί στην Ελλάδα να γιορτάσατε την 28η Οκτωβρίου, αλλα εμάς εδώ έχει καμια ώρα που χιονίζει ασταμάτητα.

Sunday, October 19, 2008

Κάνε με πάλι να μπορώ...


Πάλι δε βγαίνει η φωνή
και μες στα φώτα περισσεύω
νιώθω καλά μες στη σιωπή
στην ευτυχία κινδυνεύω.

Βλέπω μονάχα μια πλευρά
κι αυτή μου κόβει τον αέρα
πες μου πώς φτάνουν στη χαρά
πώς πάνε από`δώ πιο πέρα.

Κάνε με πάλι να μπορώ
δείξε μου πάλι πώς να θέλω
μη μου μαθαίνεις το σωστό
θέλω να θέλω,όχι να ξέρω.

Έζησα μόνο μια εκδοχή
κι όλα μισά τα έχω μάθει
αξίζω άλλη μια αρχή
αξίζω πάλι τα ίδια λάθη.

Loneliness


When you've had enough
when you've got it bad enough
and you can't let go
when it comes to blows
and you start to overflow
but you can't get home
it's a subtle kind of cruel
it taps my spine
here I'm drawing a line
I'm asking you please
don't you wanna be
happy with me?
don't you wanna be
happy with me?
I'm afraid if you don't come around soon
I'll turn sadder than you ever were
I know the loneliness is worse
you've gotta try...
December's all alone
and he's calling me on the phone
but he sounds so cold...
he says he loves me so
but how would I ever know?
certain words grow old
it's a vicious kind of catch
it sides me blind
now I'm out of my mind
I wanna scream
don't you wanna be
happy with me?
don't you wanna be
happy with me?
I'm afraid if you don't come around soon
I'll turn sadder than you ever were
the loneliness is worse
you've gotta try...
love liked me long ago
it had a way of making everyone the same
but how the angels
(how the angels)
must laugh inside
(singing with me now)
with me screaming with you
and needing you this way
(needing you this way)
oh, why don't you wanna be
happy with me?
don't you wanna be
happy with me?
I'm afraid if you don't come around soon
I'll turn sadder than you ever were
I know the loneliness is worse
you've gotta try...
to stay mine
all the way
don't you wanna be
happy with me?
don't you wanna be
happy with me?
I'm afraid if you don't come around soon
I'll turn sadder than you ever were
it's got a way of making everyone the same
it's got a way of making everyone the same
it's got a way of making everyone the same
it's got a way of making everyone the same

Saturday, October 18, 2008

Lakeside, Block 3, Flat 51, Room 6








Το δωμάτιο μου!

Wednesday, October 15, 2008

TeamWork

Από ομάδα σε ομάδα υπάρχει μεγάλη διαφορά. Δεν αναφέρομαι φυσικά στις ομάδες ποδοσφαίρου (:P) αλλά στις ομάδες εργασίας. Στο μεταπτυχιακό που είμαι ανάμεσα στα άλλα πρέπει να κάνουμε και κάποιες ομαδικές εργασίες. Έτσι προς το παρόν, βρίσκομαι ήδη σε 2 τέτοιες ομάδες, στη μία μπήκα την προηγούμενη βδομάδα (είμαι και teamleader τρομάρα μου:P) και στην άλλη μπήκα χθες.

Αυτή που μπήκα την προηγούμενη βδομάδα είναι ομάδα εφιάλτης! Πραγματικά σε βγάζουν εκτός εαυτού (εκτός από μια κινεζούλα που είναι αρκετα συνεργάσιμη). Οι υπόλοιποι (που τυχάνουν να έχουν και οι 3 καταγωγή από Νιγηρία) είναι ο εφιάλτης κάθε ανθρώπου που καλείται να δουλέψει σε ομάδα. (Περισσότέρο οι 2 απο αυτούς, μιας και ο τρίτος δεν έχει τόσο αυτό το στυλάκι) Το ότι δεν κάνουν αυτά που πρέπει είναι πραγματικά το λιγότερο. Είναι αγενείς, δε σου δίνουν σημασία, αργούν στις συναντήσεις τις ομάδας, ζητάνε συνάντηση και μετά αυτός που τη ζήτησε δεν έρχεται καν κι όταν πας να του ζητήσεις το λόγο γιατί δεν ήρθε στη συνάντηση που ο ίδιος ζήτησε ή έστω γιατί δεν ειδοποίησε, αρχίζει να φωνάζει και να λέει πως δεν είσαι η μαμά του να σου δίνει αναφορά και καταλήγει πως εσύ έπρεπε να τον πάρεις τηλέφωνο να δεις γιατί δεν ήρθε κι άλλα τέτοια χαριτωμένα... Γενικά μιλάμε για εντελώς μη συννενοήσιμους ανθρώπους.

Κι εκεί που λες πως αν πρέπει να κάνεις όλες τις ομαδικές εργασίες με αυτήν την ομάδα, θα ήταν καλύτερο για την ψυχική σου υγεία να παρατήσεις το μεταπτυχιακό ή και να αυτοκτονήσεις παρά να περάσεις ένα χρόνο μαζί τους, ένας καλός καθηγητής σε βάζει στη 2η ομαδική εργασία σε άλλη όμαδα. Στην αρχή πήγα στην καινούργια μου ομάδα με μεγάλη επιφύλαξη (όπως λέει και η γνωστή παροιμία: όποιος καεί στο χυλό, φυσά και το γιαούρτι), αλλά μέσα σε μερικά λέπτα κατάλαβα πως αυτή η ομάδα είναι η ομάδα όνειρο που πάντα θα θέλεις να συνεργάζεσαι! Συνεργάσιμοι και συννενοήσιμοι (όλοι τους είναι κινεζάκια :D) με γνώμη και άποψη που μπορούν να την στηρίξουν και ο διάλογος σας να γίνεται απρόσκοπτα μέχρι την εξαγωγή των απαραίτητων συμπερασμάτων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να τελειώνουμε πάντα πρώτοι και τον υπόλοιπο χρόνο της εργασίας να τον περνάμε κάνοντας αστεία, γελώντας, πειράζοντας ο ένας τον άλλον και βγάζοντας φωτογραφίες.
Γκρρρρρρ! Γιατί δεν γίνεται να είναι όλες οι ομάδες εργασίας έτσι?

Friday, October 10, 2008

Fire alarm


ή αλλιώς πως παθαίνεις καρδιακή προσβολή στις 7μιση το πρωί.

Σήμερα μας έκαναν ασκήσεις ετοιμότητας... Εκεί λοιπόν που ήμασταν όλοι στην αγκαλιά του Μορφέας (Κοιμόμασταν βρε :P) ξαφνικά ακούγεται ένας απαίσιος εκωφαντικός ήχος. Πετάγομαι πάνω και μέχρι να συνηδειτοποίησω τι έγινε σκέφτομουνα για τον πόλεμο που μόλις κυρήχθηκε, που είναι τα καταφύγια και λοιπά.
Μετά από 5 λεπτά, αφού κάπως είχα συνηθίσει τον ήχο του συναγερμού (και είχα αντιληφθεί πως δε μας βομβαρδίζουν) σηκώνομαι, ντύνομαι πολύ γρήγορα, παίρνω μπουφάν, κινητό κλειδιά και βγαίνω τρέχοντας έξω (κι από ότι κατάλαβα βγήκα τελευταία από το flat).
Αλλά δεν έφτανε μόνο να βγούμε.... Ήθελαν να προχωρήσουμε και να μαζευτούμε στο σημείο που πρέπει να μαζευομάστε αν πραγματικά γίνει κάτι. Κι αυτό το σημείο ειναι περίπου 100 μέτρα από εκεί που μένω... Όποτε όλοι μαζί ξεκινήσαμε για εκεί, με τις οδηγίες των ανθρωπων της ασφάλειας.
Πόσοι ήταν με τις πυτζάμες τους, ακόμα και με τα μπουρνούζια βγήκαν έξω μερικοί.
Αφού φτάσαμε εκεί, οι Έλληνες βρίζοντας (βασικά και οι άλλοι πρέπει να έβριζαν, αλλά στις γλώσσες τους :P) μας εξηγούν για την άσκηση και μας λένε επίσης πως η άσκηση θα επαναληφθεί γιατί ήμασταν λέει πολύ αργοί....

Thursday, October 09, 2008

Εσύ...



Ξέχασε τον κόσμο μου, μη με θυμηθείς
σβήσανε όλες οι φωνές, κι έμεινες εσύ
Κλείσε τα μάτια σου και μη μου τα δίνεις
Είσαι η ανάσα μου, γέλιο μου, πνοή

Φίλα με, κράτα με και μη φοβηθείς
στ' όνειρο δεν έμεινε κανείς
Κράτα με, φίλα με, και μη μου χαθείς
όνειρο που τέλειωσε νωρίς....

Μάθε για τα λάθη μου να μη προδοθείς
Κλείσαν όλες οι πληγές κι έμεινες εσύ
Δως μου το χέρι σου, πίσω μη μ' αφήνεις
Είσαι οι λέξεις μου, εσύ

Έλα...



Έλα… δεν αντέχω έξω να ‘μαι πάλι
Έλα… δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
Έλα… ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
Έλα… και μισώ τη τόση ελευθερία

Έλα… και σιχάθηκα να διασκεδάζω
Έλα… δεν μ’ αρέσει άλλους να κοιτάζω
Έλα… δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
Έλα… τα ‘χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

Σου είπαν οι φίλοι πως με είδαν ωραία και κεφάτη
Να χορεύω με έναν τύπο που έχω κάτι
Που να ξέρουν, πως δεν έχεις κλείσει μάτι
Με τα ρούχα πέφτεις μόνη στο κρεββάτι

Μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη
Μου είπαν οι φίλοι πως σε είδαν ωραία και κεφάτη
Να χορεύεις με έναν τύπο που έχεις κάτι
Που να ξέρουν πως δεν έχω κλείσει μάτι
Μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη
Με τα ρούχα πέφτω πάνω στο κρεββάτι
Μου είπαν οι φίλοι πως σε είδαν ωραία και κεφάτη

Έλα… και σιχάθηκα να διασκεδάζω
Έλα… δεν μ’ αρέσει άλλους να κοιτάζω
Έλα… δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
Έλα… τα ‘χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

Έλα… μου ‘χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου
Έλα… να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου
Έλα… δε μπορώ κι αυτούς που ‘χω μαζέψει
Έλα… και νυστάζω, έλα σβύσε μου το φως

Tuesday, October 07, 2008

Love at first sight

Highlights 2 !!! (updated version :P)

Μετά τη συνεισφορά της Ντίνας στο προηγούμενο ποστ ( στα σχόλια ντε, ναι αυτό το ανώνυμο :P) στη λίστα προστίθενται τα παρακάτω ta opoia metaferontai autousia kai se greeklish :P


highlights part 2...
- na exei i ocsoul flatmate kinezo me arxaio elliniko onoma kai mple mati... kai na mi 8elei na ton antallaxei me ton diko m kinezo flatmate!!!! auto einai adikoooooooo
- na trwme mesimeriano stis 6.30 otan oloi ftiaxnoun vradino..
- na kaneis diagwnismo kaliteris tsixlofouskas me tous kinezous teammates... kai na vgaineis nikitis! :P
- na diavazeis agglika reports kai na anarwtiesai tosa xronia agglika... kai tpt den ksereis telika... katanoisi miden!
to be continued...

Sunday, October 05, 2008

Highlights!!!

(Αστείες παρατηρήσεις σχετικά με τη ζωή και γενικότερα στα Αγγλικά Πανεπιστήμια)
  • Υπάρχουν 4 ειδών αγγλικά: τα "κανονικά¨αγγλικά, τα ελληνοαγγλικά, τα ινδοαγγλικά και τα κινεζοαγγλικά. Συνήθως οποιος μιλάει ένα από αυτά δεν μπορεί να συννενοηθεί με τους υπόλοιπους που μιλάνε τα άλλα είδη :P
  • Στις 11 και μισή, όλα κλείνουν, εκτός από το TESCO
  • Λέμε συνέχεια sorry.
  • Στο δρόμο, όταν συναντάς Έλληνες, αλληλοχαιρετιέστε, είτε γνωρίζεστε, είτε όχι
  • Τους Ελλήνες τους αναγνωρίζεις από χιλιόμετρα
  • Ξεχωρίζεις τους Ιάπωνες από τους Κινέζους από τα ρούχα
  • Οι Ινδοί είναι μια παρέα, οι Κινέζοι άλλη μια και οι Έλληνες μια τρίτη, οι "αναμίξεις" είναι ελάχιστες (προς το παρόν τουλάχιστον)
  • Στο αμφιθέατρο για να καταλάβεις τι ρώτησε κάποιος Κινέζος, περιμένεις να ακούσεις την απάντηση.
  • Όλοι οι Έλληνες βρίσκονται στα ίδια μέρη, χωρίς καμία προήγούμενη συννενόηση
  • και δημιουργούν τρελό κέφι
  • Την ώρα που εμείς τρώμε μεσημεριανό (3++) οι υπόλοιποι ετοιμάζουν το βραδυνό τους
  • Στην εστία μαζευόμαστε στις κουζίνες και κάνουμε πανικό ( οι Έλληνες) οι Ινδές ενοχλούνται :P Οι Ινδοί πάλι κάθονται μαζί μας
  • Εδώ δεν υπάρχει μπρύκι για ελληνικό καφέ, ούτε για δείγμα!
  • Υπάρχει Nescafe όμως
  • Τα πρώτα χριστουγεννιάτικα είδη και οι πρώτες χριστουγεννιάτικες αφίσες έχουν κάνει ήδη την εμφάνιση τους....
  • Δίπλα απο τα πράγματα για το Halloween...
  • Μερικοί Έλληνες έχουν φέρει μαζί τους και τραχανά :P
  • Όταν κάνει κρύο, τους Έλληνες τους αναγνωρίζεις και από την ενδυμασία: είναι βαρειά ντυμένοι, από την άλλη οι Άγγλοι κυκλοφορούνε με τα κοντομάνικα και τα σορτσάκια (:x)
  • Λόγω συνήθειας πάντα κοιτάμε από την αριστερή μεριά κατά τη διάσχιση του δρόμου (μεγάλο λάθος :P)
  • Πολλοί Κινέζοι μιλάνε μεταξύ τους Αγγλικά (έχουν πολλές διαλέκτους και μερικές φορές δεν μπορούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον)
  • Το ίδιο και πολλοί Ινδοί (αυτοί έχουν πολλές γλώσσες)
  • Έχει πολύ γέλιο να μαθαίνεις σε Κινεζούλα το "γειά σου" και να το λέει σε όποιον συναντάμε στο δρόμο.
  • Δε θέλεις να δεις τι συνδιασμούς φαγητών κάνουν οι Κινέζοι και πόσο καυτερά φαγητά τρώνε οι Ινδοί.
  • Να θέλεις να ανανεώσεις το χρόνο ομιλίας στο αγγλικό κινητό σου και να μην ξέρεις πως!
  • Τα πορτοκάλια εδώ δεν τρώγονται.
  • Να μαζευόμαστε οι Έλληνες και να ονομάζουμε την πάπια Μπάμπη και τον κύκνο Μήτσο
  • και μετά να συζητάνε πόσο νόστιμη είναι η πάπια (εγώ πάπια δεν μπορώ να φάω!)
  • Να κυκλοφορείς τις πρώτες μέρες με το χάρτη στα χέρια
  • Να μην μπορείς να φας το αγγλικό φαγητό, αλλά να τρελένεσαι για τα γλυκά τους
  • Να περνάμε οι περισσότεροι Έλληνες μαζί το κρύωμα και να ανταλλάσουμε χάπια.

Sunday, September 28, 2008

Πρώτες μέρες στο Warwick


Είμαστε 4 μέρες εδώ και τα πράγματα δε μου φαίνονται τόσα μαύρα όσο τις πρώτες ώρες (εντάξει βασικά δε μου φαίνονται καθόλου μαύρα, έχω αρχίσει και το λατρεύω το μέρος :P)
Χθές ήταν ο γάμος του ξαδέρφου μου και δυστυχώς δεν ήμουνα εκεί, αυτό ήταν λίγο κάπως, αλλά οκ.
Τις τελευταίες μέρες ψωνίζουμε ατελείωτα: φαγώσιμα, χυμούς, νερά, πιάτα, κατσαρόλες, τηγάνια ποτήρια κι ότι άλλο μπορεί να χρειαστούμε (πήραμε κι ένα πολυμηχάνημα, όχι ότι το είχαμε άμεσα ανάγκη, αλλά το πετύχαμε σε καλή προσφορά, πολύ καλή προσφορά :P)
Έτσι σήμερα τελειώσαμε με όλα τα ψώνια και τα διαδικαστικά (να ανοίξουμε λογαριασμό στην τράπεζα, να κάνουμε register στο health centre κτλ).
Έχει πέσει πολύς ποδαρόδρομος.
Επίσης σήμερα κατεύθασαν σχεδόν όλοι οι Έλληνες, οπότε από αύριο προβλέπεται τρελό κέφι (ελπίζω δηλαδή!)
Μαζεψα και τα ρούχα σήμερα στην ντουλάπα τακτοποίησα κι εδω περα να αρχίσει να βλέπεται το δωμάτιο, συνήθισα και την ιδεά του ισογείου, οπότε όλα καλά!
Τη Δευτέρα πρέπει να πάμε και στο τμήμα να κάνουμε εγγραφές και να μιλήσουμε με τον υπεύθυνο καθηγητή.

Friday, September 26, 2008

Warwick Daily Photos

Thursday, September 25, 2008

Πρώτες ώρες στο Warwick


Μετά από αρκέτες ώρες πτήσης, 2 αεροπλάνα και ένα απίστευτα κουραστικό ταξίδι, φτάσαμε στο birmingham, όπου έπρεπε να κουβαλήσουμε περίπου 40+ κιλά βαλίτσες η καθεμία (η Ντίνα κι εγώ βρε :P) και να βρούμε ταξί. Με τα χίλια ζόρια φτάσαμε στην πιάτσα των ταξί και εκει ένα ταξί- μίνι βαν (πολύ βολικά χωράνε αρκετές βαλίτσες μέσα) ανέλαβε να μας πάει στο Rootes, όπου θα παραλαμβάναμε τα κλειδιά μας. Προς μεγάλη έκπληξη δεν ημασταν σε διπλανά δωμάτια, αλλά σε διπλανά κτίρια, κι εγώ μάλιστα ισόγειο (:x)
Το δωματιάκι είναι συμπαθητικό και αρκετά ευρύχωρο για δωμάτιο εστίας αγγλικού πανεπιστημίου. Κάποια στιγμή, όταν το τακτοποιήσω, αν μείνω τελικά εδώ (γιατί ίσως με αλλάξουν και με πάνε στο flat της Ντίνας σε κανα 2 βδομάδες) θα το φωτογραφισω και θα το ανεβάσω εδώ να το δείτε.
Αφού αφήσαμε τα πράγματα πήγαμε tesco να πάρουμε μερικά βασικά πράγματα για να έχουμε αύριο, ξεχάσαμε σαπούνι για τα χέρια, καμιά χλωρίνη και οδοντόκρεμα. Αλλά ωστόσο αύριο θα ξαναπάμε, όπως επίσης θα πάμε και Coventry για να ψωνίσουμε παπλώματα κτλ κτλ
Δεν είμαι σίγουρη πως μου αρέσει εδώ, δεν εννοώ το μέρος που είναι υπέροχο, εννόω πως δεν είμαι σίγουρη αν μου αρέσει που βρίσκομαι εδώ. Προσπαθώ να προσαρμοστώ και δεν είναι εύκολο και ταυτόχρονα μου λείπουν όλοι όσους άφησα πίσω: οικογένεια και φίλοι.

Wednesday, September 24, 2008

Μέρα 45 και τελευταία

23 Σεπτεμβρίου


Σε μερικές ώρες πετάω. Μένω για τελευταία μέρα στης Γιάννας. Έχουμε και τη Σταυρούλα εδώ. Τελευταίες ώρες μαζί.
Αύριο 11 η ώρα ξεκινάμε για αεροδρόμιο να κάνουμε νωρίς check in μήπως και γλιτώσουμε το υπέρβαρο. 
14.25 πετάμε και 18.10 τοπική ώρα θα είμαστε  birmingham.
Τα χαρτιά από τη γραμματεία δεν κατάφερα να τα πάρω, λόγω της συνεργατικότητας και της άμεσης εξυπηρέτησης της γραμματείας....
Το επόμενο post καλώς ερχόντων των πραγμάτων θα γίνει από Αγγλία.
Τα λέμε!

Saturday, September 20, 2008

Μέρες από 40 έως 42

Δηλαδή από 18 έως 20 Σεπτεμβρίου


Ολοκληρωτική αλλαγή σχεδίων (λέμε τώρα) Η πτυχιακή παραδώθηκε και βαθμολογήθηκε με 9, ο καθηγητής όμως θα παραδώσει την βαθμολογία τη Δευτέρα με αποτέλεσμα να πάει πίσω η μετάφραση και η αποστολή των χαρτιών στο αγγλικο πανεπιστήμιο.
Επίσης, Τρίκαλα ήρθα σήμερα και θα φύγω ή Κυριακή βράδυ ή Δευτέρα βράδυ για να κάνω τις δουλειές μου την Τρίτη. Δεν ήταν καθόλου εύκολο να φύγω από Πειραιά...

Μέσα σε αυτό το διήμερο, θα πρέπει
  1. Να αδειάσω όλες τις κούτες και να τακτοποιήσω τα πράγματα.
  2. Να δω αρκετούς από τους φίλους μου που είναι εδώ
  3. Να δω αρκετούς από τους συγγενείς μου
  4. Να ψωνίσω κάποια τελευταία πράγματα
  5. Να παω να ευχηθώ στον πρώτο μου ξάδερφο που παντρεύεται το Σαββάτο στις 27 (ναι εγώ δε θα είμαι στο γάμο του :x )
Νομίζω αυτά έχω να κάνω, καλά σίγουρα θα προκύψουν κι άλλα, αλλά προσπαθώ να είμαι αισιοδοξη

Wednesday, September 17, 2008

Μέρες από 33η έως 39η

Δηλαδή από 11 έως 17 Σεπτέμβρη


Προχθές έστειλα την πτυχιακή στον καθηγήτη. Σήμερα στις 4 έχουμε συνάντηση για τις τελευταίες παρατηρήσεις και αύριο ο βαθμός μου κατατίθεται στην γραμματεία. Οπότε αύριο θα πρέπει να παω στη γραμματεία να παρακαλέσω (πολύ) να μου βγάλουνε εκείνη τη στιγμή μια
αναλυτική βαθμολογία και να μου συμπληρώσουν μια καρτέλα που πρέπει να σταλεί στο πανεπιστήμιο.
Οι βαλίτσες για Αγγλία είναι έτοιμες. Ετοιμάστηκαν παράλληλα με το πακετάρισμα των πραγμάτων και είναι αφημένες στο υπνοδωμάτιο της Ιωάννας.
Επίσης αύριο 9 η ώρα το βράδυ φεύγω για Τρίκαλα.
Την Παρασκευή κανόνισα να πάω την αναλυτική για μετάφραση στα αγγλικά ώστε τη Δευτέρα να τη στείλω στο Πανεπιστήμιο.
Επίσης θα πρέπει να ξεπακετάρω όλα μου τα πραγματα και να τα τακτοποιήσω στις εκεί ντουλάπες και να δω και μερικούς φίλους.
Την Τρίτη πάλι πίσω Αθήνα, με γονείς ώστε να φύγω την Τετάρτη.

Wednesday, September 10, 2008

Μέρες από 29η έως 32η

Από 7 Σεπτεμβρίου έως 10


Σήμερα υποτίθεται πως θα παρέδιδα την πτυχιακή, αλλά ο καθηγήτης της πτυχιακής μου είναι σε ομιλία στην Ολυμπία (!)
Οπότε αναβλήθηκε.
Δεν έχω γράψει ακόμα το κεφάλαιο των συμπερασμάτων, ελπίζω να προλάβω να το κάνω αύριο.
Σήμερα ξεκίνησα να μαζεύω τα πράγματα μου για την μετακόμιση. Σε κούτες και σακούλες σκουπιδιών. Το τι έχει μαζευτεί 5 χρόνια τώρα είναι απερίγραπτο. Ευτυχώς έχω τους γονείς μου εδώ και με βοηθάνε η Ιωάννα και η Σταυρούλα.
Έχουμε να μαζέψουμε ακόμα πολλά και δεν είναι και εύκολο να ετοιμάζεσαι να αφήσεις το σπίτι που έζησες 5 ολόκληρα χρόνια.

Saturday, September 06, 2008

Όπως παλιά....


Σήμερα είναι λίγο όπως παλιά... :)

Μέρες από 26 έως 28η

Από 4 έως 6 Σεπτεμβρίου
Το μάθημα τέλος! Το πέρασα με 6! Οπότε ξεμπέρδεψα με τα μαθήματα που τυπικά σημαίνει πως πήρα πτυχίο :P
Επίσης πέρασα όλα τα δεδομένα σε έγγραφο excel και τα έστειλα στον καθηγητή που έπειτα από μερικές παρατηρήσεις μου είπε να ξεκινήσω τη στατική επεξεργασία με το minitab για να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα. Οπότε αύριο Κυριακή πρέπει να έχω τελειώσει και με αυτό που αποτελεί το κυρίως μέρος της πτυχιακής, άρα ουσιαστικά μετά από αυτό έχω να γράψω την εισαγωγή και τα συμπεράσματα και τέλος! :D
Μένει και η μετακόμιση μετά, που με αγχώνει αρκετά αλλά προσπαθώ προς το παρόν να μην το πολυσκέφτομαι.

Wednesday, September 03, 2008

Μέρες από 23η έως 25η

Δηλαδή από 1η μέχρι 3 Σεπτεμβρίου


Το μάθημα μάλλον πήγε καλά και λέω μάλλον γιατί μέχρι να δω το βαθμό τίποτα δεν είναι σίγουρο. Ας ελπίσουμε πως όλα θα πάνε καλά. Πήγα και βρήκα τον καθηγητή και του ζήτησα να διορθώσει το δικό μου γραπτό άμεσα, εξηγώντας του γιατί. Είπε πως θα διορθώσει όλα τα γραπτά μέσα στις επόμενες 2 μερές, οπότε από σήμερα περιμενω.
Απο σήμερα επίσης ξεκινάω την στατιστική επεξεργασία των δεδομένων του ερωτηματολογίου. Πρέπει μέχρι το βράδυ να την έχω στείλει στον καθηγητή να την δει και να κανονισουμε να συναντηθούμε για τις τελευταίες συμβουλές σχετικά με το τι θα γράψω.
Μερικές μέρες έμειναν ακόμα :)

Sunday, August 31, 2008

Μέρες 21 και 22

30 και 31 Αυγούστου δηλαδή...


Δομές δεδομένων σε όλο τους το μεγαλείο. Παρόλα αυτά τώρα που γράφω αυτό το post μου έχει μείνει ακόμα ένα κεφάλαιο, αντε 2.
Χθες και σήμερα μου ευχήθηκαν όλοι καλή επιτυχία για το μάθημα. Ελπίζω να την έχω.
Από αύριο εξαρτώνται όλα.
Άντε να δούμε τι θα γίνει

Friday, August 29, 2008

Μέρες 19η και 20ή

Δηλαδή 28 και 29 Αυγούστου
Ήταν 2 μέρες αφιερωμένες στην συμπλήρωση των ερωτηματολογίων, με τη βοήθεια της Γιάννας και της Σταυρούλας. Μαζέψαμε έναν ικανοποιητικό αριθμό ερωτηματολογίων μέσω τηλεφώνου και στείλαμε και κάποια email με το ερωτηματολόγιο, από τα οποία μόλις μια εταιρεία, και μάλιστα μέγαλη εταιρεία του χώρου απάντησε. Από τις επόμενες απλά περιμένουμε, αλλά δε χρειάζομαστε κιολας τη συμμετοχή τους (:P)
Ξεκινώντας την έρευνα, πίστευα πως θα ήταν δύσκολο να πείσω τις μεγάλες εταιρείες να συμμετάσχουν και οι μικρότερες θα συμμετείχαν πιο εύκολα. Στην πορεία συνειδητοποίησα, πως οι μεγάλες εταιρίες του χώρου ( με εξαίρεση βέβαια μια πολύ πολύ γνωστή) απάντησαν άμεσα στο ερωτηματολόγιο, ενώ πιο μικρές και άγνωστες εταιρίες πνίγονταν και δεν είχαν χρόνο και να τους στείλουμε email και θα δούνε αν προλάβουν κτλ κτλ. Φυσικά δεν είχαμε την ίδια αντιμετώπιση από όλες τις μικρότερες εταιρίες ηλεκτρονικού εμπορίου, που συναντήσαμε ανθρώπους πόλυ συνέργάσιμους και υπομονετικούς (ειδικά αν σκεφτείς πως η συμπληρωση του ερωτηματολογίου τηλεφωνικά έπαιρνε περίπου ένα τέταρτο).
Άρα τώρα το σαββατοκύριακο πρέπει να διαβάσω το ρημάδι το μάθημα μπας και γράψω κανένα 5 για να τελειώσω επιτέλους!
Επίσης. ανάμεσα στα άλλα μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου το πολύ πρέπει να έχω μετακομίσει στα Τρίκαλα και για να γίνει αυτό πρέπει μέσα στη βδομάδα να έχω μαζέψει τα πράγματα μου σε κούτες και να βρω τι θα κάνω με τα έπιπλα εδώ.
Επίσης, πρέπει να βγάλω φωτογραφίες για την πανεπιστημιακή ταυτότητα στην Αγγλία.
Τέλος μετά την μετακόμιση, πρέπει να περάσω και μια βόλτα από τα Γιάννενα να κάνω εγγραφή στο τμήμα που περάσα με το 10%, Νοσηλευτική (ναι πολύ σχετικό με αυτό που σπουδάζω τώρα :P)
Ααα! Τελικά και η Ντίνα είναι στο Lakeside, αφού απεκατέστησε το πρόβλημα στη σύνδεση της το επιβεβαιώσαμε.
Αυτά και για σήμερα...

Wednesday, August 27, 2008

Μέρες από 13η έως 18η

Δηλαδή από 22 Αυγούστου έως 27 Αυγούστου

Αυτές τις μέρες:

  • Συναντήθηκα με τον καθηγητή για να μου πει τις παρατηρήσεις του, οι οποίες ήταν κυρίως μερικές παρατηρήσεις στη μορφοποίηση των κειμένων. Του άρεσε το υλικό της βιβλιογραφικής επισκόπησης και προχωράμε κανονικά
  • Τελειοποίησα (λέμε τώρα :P) το ερωτηματολόγιο και αύριο ξεκινάμε τη συλλογή δεδομένων, η οποία πρέπει να τελειώσει μέχρι την Παρασκευή
  • Διαβάζω δομές δεδομένων, μια τεράστια ύλη, παρέα με την starlight που διαβάζει ευρυζωνικά
  • Σήμερα μας γνωστοποίησαν τις εστίες που θα μείνουμε. Θα μείνω εκεί που ήθελα: στο lakeside. :D Λογικά εκεί θα είναι και η Ντίνα η οποία εξαιτίας κάποιων προβλήματων στο Internet της δεν έχει μάθει ακόμα που θα μείνει
Αύριο πρέπει να πάω να υπογράψω την παραίτηση από τη δουλειά, κάτι που θα έπρεπε να είχα κάνει από την προηγούμενη βδομάδα.
Αυτά!

Lakeside:

Thursday, August 21, 2008

Μέρες απο 10η έως 12η

Δηλαδή από 19 Αυγούστου έως 21 Αυγούστου



Τρίτη 19 Αυγούστου

Επιστροφή στην Αθήνα, μαζί με την Εύη. Εκείνη τη μέρα δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο με την πτυχιακή.

Τετάρτη 20 Αυγούστου

Τελείωσα με όλα όσα είχα να κάνω: μεθοδολογία (Κεφάλαιο 3) έτοιμη και το ερωτηματολόγιο επίσης έτοιμο. Στάλθηκαν και τα 2 στον καθηγητή και περιμένω την απάντηση του για να ξεκινήσει η συμπλήρωση του.
Είχαμε με την Ντίνα μια ψιλοδιαφωνία για τα εισητήρια αλλά λύθηκε το θέμα:D
Επίσης, κατεύθασαν οι πρώτες οδηγίες από το πανεπιστήμιο: International Guide και Joining Instructions. Περιμένουμε μερικά ακόμα.

Πέμπτη 21 Αυγούστου

Επιβεβαίωσα την θέση μου στο μεταπτυχιακό.
Κάναμε κράτηση και αγοράσαμε και τα εισητήρια! Πετάμε με Brussels Airways στις 24 Σεπτέμβρη, από Αθήνα για Birmingham, μέσω Βρυξελλών. Ξεκινάμε από δω στις 14.25 και θα μαστε Αγγλία στις 18.10 (τοπική ώρα :P)
Το απόγευμα πρέπει να πιάσω τις Δομές Δεδομένων πάλι :(

Tuesday, August 19, 2008

Μέρες απο 3η έως 9η

Δηλαδή από Τρίτη 12 Αυγούστου έως Δευτέρα 18 Αυγούστου

Από 13 του μήνα μέχρι 16 ήμουνα στο χωριό, όπου προφανώς δεν είχα internet, άρα δεν μπορούσα να γράψω μερικές μέρες αυτό το ημερολόγιο.
Εκεί υποτίθεται πως θα διάβαζα για το μάθημα, κάτι που τελικά δεν έγινε, οπότε εκεί έχουμε μείνει λίγο πίσω. Ναι, έχω αγχωθεί.
Η βιβλιογραφική επισκόπηση ολοκληρώθηκε με δόξα και τιμή! Έφτασε και τις 30 σελίδες και περιέχει ότι είχα σκεφτει αρχικά.
Παρακάτω την παραθέτω:

Κεφάλαιο 2: Βιβλιογραφική Επισκόπηση

2.1 Εισαγωγή

2.2 Ηλεκτρονικό Εμπόριο

2.2.1 Ορισμός Ηλεκτρονικού εμπορίου

2.2.2 Είδη Ηλεκτρονικού Εμπορίου-Ανάλυση

2.2.3 Οφέλη Ηλεκτρονικού Εμπορίου

2.2.4 Μειονεκτήματα Ηλεκτρονικού Εμπορίου

2.2.5Οι φάσεις του ηλεκτρονικου εμπορίου

2.2.6 Ιστορική Αναδρομή Ηλεκτρονικού Εμπορίου

2.2.7.1 Διαφορές Ηλεκτρονικού Εμπορίου από το παραδοσιακό εμπόριο

2.2.7.2 Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα ηλεκτρονικού έναντι παραδοσιακού εμπορίου.

2.2.8 Το Ηλεκτρονικό Εμπόριο στην Ελλάδα

2.3 Διοίκηση Έργων

2.3.1 Ορισμός Διοίκησης Έργων

2.3.2 Οφέλη από τη σωστή διαχείριση έργων

2.3.3 Λειτουργίες Εργου-Ανάλυση

2.3.4 Λάθη κατά τη διαχείριση έργων

2.3.5 Στελέχωση έργου

2.4 Διοίκηση Έργων και Ηλεκτρονικό Εμπόριο

2.4.1. Εφαρμογή διοίκησης έργων στο Ηλεκτρονικό Εμπόριο

2.4.2 Αποδοτική χρήση της διοίκησης έργων στο Ηλεκτρονικό Εμπόριο


Ο καθηγητής της πτυχιακής έστειλε τα υποδείγματα τα οποία τα είδα το Σάββατο. Έτσι θα πρέπει να αλλάξω ελαφρώς τη δομή μερικών ερωτήσεων. Συγκεκριμένα να τους αλλάξω τύπο.
Όσο αναφορά τη μεθοδολογία (κεφάλαιο 3ο) πρέπει να συμπλήρωσω και μερικές σελίδες από που εμπνεύστηκα τις ερωτήσεις. Χαζή διαδικασία γιατί έχω διάβάσει πάνω απο 50 papers για να τις βρώ και άντε να τα ψάχνω πάλι ένα ένα.
Μέχρι άυριο λοιπόν πρέπει να είναι έτοιμο και το κεφάλαιο 3 για να τα στείλω στον καθηγητή. Επίσης αύριο πρέπει να του στείλω mail για να κανονίσουμε συνάντηση για μεθάυριο, ώστε να εγκριθούν όλα και να αρχίσει η διαδικασία συμπλήρωσης τους απο τις εταιρείες.
Σήμερα (χθες δευτέρα δηλαδή), παρέλαβα το διαβατήριο μου, πήρα καινούργιο κινητό (άσχετο, αλλα γιατί να μην το πώ?:P) και κανόνισα για την έκδοση μιας debit card που χρειάζομαι για τις συναλλαγές στην Αγγλία. Πήγα και στον οφθαλμίατρο να αλλάξω φακούς επαφής (όλα μαζί πέσανε).
Τρίτη απόγευμα (σήμερα δηλαδή) φεύγω για Αθήνα. Αρκετά κάναμε "διακοπές" στα Τρίκαλα.
Επίσης ψάχνουμε εναγωνιωδώς για εισιτήρια. Ναι δεν τα κλείσαμε ακόμα. Ο πληθυντικός πηγαίνει στη Ντίνα και μένα. Όπου Ντίνα βλέπε μια φίλη μου που θα κάνει κι αυτή μεταπτυχιακό στο ίδιο πανεπιστήμιο με μενα. Έχουμε μια μικρή διαφωνία ως προς το αεροδρόμιο. Εκείνη θελει hethrow (ή όπως γράφεται!) κι εγώ λέω για birmigham που είναι πιο κοντά στο campus. 20 λεπτά απόσταση. Τέσπα, θα το δούμε κι αυτο.

Αυτά γενικά για αυτές τις μέρες. Αυτό το post παραβγήκε μεγάλο. Αν προλάβω όταν φτάσω Αθήνα να γράψω καμιά εξέλιξη θα το κάνω, αλλιώς τα λέμε την Τετάρτη :)




Monday, August 11, 2008

2η μέρα


Σήμερα κατέθεσα τα χαρτια για το διαβατήριο. Μου πήρε σχεδόν όλο το πρωί να ολοκληρώσω τη διαδικασία. Είναι απαίσιο να τρέχεις απο υπηρεσία σε υπηρεσία με τόση ζέστη.

Το διάβασμα προχωράει κανονικά. Οι Δομές Δεδομένων είναι άθλιες. Καλά δεν ξέρω αν θα μου φαίνοταν το ίδιο άθλιες αν δεν ήταν το τελευταίο μάθημα που χρωστούσα. Σήμερα παρατήρησα πως η ύλη είναι τεράστια :S . Ελπίζω μονάχα να προλάβω να τη βγάλω μέχρι 1η Σεπτέμβρη που δίνω το μάθημα.

Όσο αναφορά την πτυχιακή περιμένω ο καθηγήτης μου να μου στείλει κάτι υποδείγματα και λέω μέχρι αύριο να έχω ολοκληρώσει τη βιβλιογραφική επισκόπηση (Κεφάλαιο 2).

Sunday, August 10, 2008

Ένας μήνας και κάτι...

Ξεκινάω σήμερα ένα είδος ημερολογίου, όπου θα γράφω την πορεία της πτυχιακής και γενικά της διαδρομής μέχρι την πραγματοποίηση του ονείρου (Βλέπε προηγούμενο ποστ). Τώρα αν αναρωτίέστε σε τι χρησιμεύει αυτό και ποιος θα κάθεται να το διαβάζει, ειλικρινά δεν έχω απαντήσεις σε κανένα από αυτά τα ερωτήματα. Θα γράφω γιατί έτσι μου αρέσει! Δικό μου είναι το blog εξάλλου :P

Μέχρι τη στιγμή που μιλάμε, έχει γραφεί σχεδόν όλη η βιβλιογραφική επισκόπηση της εργασίας (Κεφάλαιο 2).
Έχουν αποφασιστεί οι ερωτήσεις του ερωτηματολογίου και σε ποιες εταιρείες θα απευθυνθούμε για να το συμπληρώσουν.
Έχουμε κάνει ένα χρονικό πλάνο τελικής παράδοσης, η οποία θα είναι 10 Σεπτεμβρίου, άντε 15 το πολύ. Μέχρι τις 20 Σεπτέμβρη θα βγει ο βαθμός.

Μέσα στη βδομάδα πρέπει να γίνει: Να ολοκληρωθεί η βιβλιογραφική επισκόπηση.
Να γραφεί η μεθοδολογία (Κεφάλαιο 3) και να διαβάσω το τελευταίο μάθημα που χρωστάω.

Αύριο επίσης πρέπει να πάω για έκδοση διαβατηρίου.

(Η φωτογραφία που επιλέχτηκε για αυτό το ποστ είναι λίγο άκυρη, αλλά ταιριάζει με τη σημερινή βροχερή μέρα.)

Sunday, July 20, 2008

Warwick last call

Δεν έγιναν και λίγα τον τελευταίο καιρό. Τα περισσότερα, αν όχι όλα, άσχημα. Σε περισσότερες λεπτομέριες δε θέλω να μπω, δε θα είχε και αξία άλλωστε.
Ωστόσο τις τελευταίες μέρες τα πράγματα μοιάζουν να μπαίνουν σε μια σειρά. Η πτυχιακή που τη ζάλιζα 2 χρόνια τώρα, αρχίζει σιγά σιγά και γράφεται. Τελευταία στιγμή βέβαια και δεν έχω και πολύ χρόνο μπροστά μου, αλλά ευελπιστω να τα καταφέρω. Να δώσω και το τελευταίο μάθημα και να φύγω για Αγγλία!.. Το μεγαλύτέρο σε διάρκεια όνειρο μου, το μεταπτυχιακό στην Αγγλία (το θέλω από την 1η γυμνασίου, ανεξάρτητα του τι έλεγα πως θέλω να σπουδάσω) είναι κοντά και ακόμα και έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα έχει ελπίδες από όνειρο να γίνει πραγματικότητα.
Πριν από μερικές μέρες ήμουνα έτοιμη να τα παρατήσω όλα. Δεν έβρισκα νόημα σε τίποτα και τώρα έτσι ξαφνικά μετράω και ξαναμετράω τις μέρες που πρέπει να χορέσουν όλα αυτά που πρέπει να γίνουν για να έρθει η 29η Σεπτέμβρη και εγώ ντυμένη με φθινοπωρινά ρούχα να τρέχω για να μην αργήσω στο πρώτο μου μάθημα στο μεταπτυχιακό.. :)

Sunday, June 08, 2008

Εποχές που δε γίνοται θαύματα...

Τα ευχάριστα νέα δεν ήρθαν ποτέ. Κι εμείς που βρεθήκαμε για λίγες ώρες μαζί σου, ζήσαμε και τα χειρότερα... Και πάλι όμως, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα για να σε βοηθήσουμε. Σε βλέπαμε εκεί να λιώνεις, να κλαις και νιώθαμε πιο ανήμπορες κι άχρηστες από ποτέ. Μια τετοια κατάληξη δεν ήταν για να τη ζήσεις εσύ. Ήταν ότι πιο άδικο θα μπορούσε να συμβεί και μια κατάσταση που ακόμα και τώρα που είναι τόσο νωρίς φαίνεται πως θα σου άφήσει πολλές πληγές ανοιχτές. Κι εμείς πάλι δε θα μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Να θυμάσαι μόνο πως τώρα είναι ένας Άγγελος και σε προσέχει από ψηλά...

Tuesday, June 03, 2008

Για μια ψυχή...

Οι ώρες δεν περνάνε και το χειρότερο εμείς εδώ δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Όλα είναι στάσιμα, τίποτα δεν αλλάζει κι εμείς προσπαθούμε να σε κάνουμε να πιστέψεις. Δε μας θέλεις εκεί και είναι παράδοξο που αυτό το ποστ γράφεται στο laptop σου. Τίποτα δε πήγαινε καλά τον τελευταίο καιρό, αλλά πάντα πίστευα, πως στην ατυχία, στην αδικία, στη μοναξιά υπάρχει ένα όριο. Δεν έπρεπε κάτι τέτοιο να γίνει για να διαψευστώ. Κι εσύ μακριά, να παλεύεις με όλους και με όλα, με γιατρούς που δε σου λένε κάτι καλό, με συγγενείς που χάνουν την ελπίδα τους, με τα δάκρυα σου και τον πόνο σου. Μπροστά στους άλλους βράχος και στήριγμα, ήρεμη και αγέρωχη, μόνη σου όταν μένεις όμως τα τείχη σου καταρέουν κι εσύ βουλιάζεις κι εμείς δεν ήμαστε εκεί. Όχι ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε ή να αλλάξουμε κάτι, απλά να είμαστε εκεί.
Ακούστηκαν πολλά σε εκείνο τον προθάλαμο, θα ακουστούνε κι άλλα, εσύ κι εμείς όμως πρέπει να συνεχίσουμε να πιστεύουμε και να περιμένουμε το θαύμα, όσο κι αν αργήσει να συμβεί. Πρέπει να μείνεις όρθια γιατί τα δύσκολα δεν έχουν περάσει και εκείνος θέλει και πρέπει να νιώσει πως απέξω τον περιμένεις εσύ, για να αρχισέτε τα μαλώματά σας.
Δε θέλω να σε ξανακούσω όπως σε άκουσα σήμερα. Αύριο περιμένω ευχάριστα νέα.

Wednesday, May 07, 2008

Πολικό Αρκουδάκι

Thursday, March 20, 2008

The dream is alive again!

Friday, March 07, 2008

Failure

Sunday, January 20, 2008

Νοσταλγία


Έχεις νιώθει ποτέ ένα αίσθημα που πάντα σου φέρνει στο μυαλό τα παλιά? Ένα αίσθημα που σε κάνει να θες να είσαι στο παρελθόν και όχι εδώ που βρίσκεσαι τώρα. Να είσαι με πρόσωπα αγαπημένα, που πλέον δεν αποτελούν μέρος της καθημερινότητας σου, αλλά ακόμα αποτελούν κομμάτι της ζώης σου, των όσων έχεις ζήσει. Άτομα με τα οποία για διάφορους λόγους χωριστήκατε: σπουδές, συγκυρίες, ο χρόνος είτε οτιδήποτε άλλο σας έκανε να πάρετε διαφορετικούς δρόμους.
Που και που αυτές τις καταστάσεις, αλλά κυρίως τους ανθρώπους με τους οποίους τις εζησες τους αναπολείς γλυκά και θα ήθελες εκείνη τη στιγμή να τους έχεις δίπλα σου να γελάσετε, να τα πείτε, να θυμηθείτε τα παλιά και να ζήσετε καινούργια πράγματα, αλλά αυτή τη φορά να κρατήσουν λιγάκι παραπάνω.

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.

Άλλες φορές νιώθεις νοσταλγία, για αυτά που έζησες με αυτούς που είναι δίπλα σου. Είστε ακόμα μαζί, αλλά η σχέση που έχεις μαζί του έχει περάσει σε νέα φάση και ώρες ώρες θα ήθελες να ήσασταν όπως παλιά, πιο ξέγνοιαστοι, πιο ήρεμοι πιο διαφορετικοί.
Το ξέρεις πως το παρελθόν μόνο να το αναπολείς μπορείς, αντέ και να εύχεσαι να ζήσεις παρόμοιες στιγμές. Τι γίνεται όμως όταν ζώντας το τώρα, θα προτιμούσες να ζεις το παρελθόν?

Thursday, January 10, 2008

If you...

"If you hear a voice within you say "you cannot paint" then by all means paint, and that voice will be silenced."

Van Gogh

Monday, January 07, 2008

Ημερολόγιο Διακοπών


Νομίζω πως φέτος έζησα τις χειρότερες διακοπές Χριστουγέννων της ζωής μου. Σε αυτό βοήθησαν πολλά, κυρίως βέβαια η υγεία μου και μια ίωση που ξεκίνησε παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ναι καλά καταλάβατε σε αυτό το post σκοπεύω να γκρινιάξω.

22 Δεκεμβρίου: Η Α. ο Κ κι εγώ φεύγουμε από Αθήνα με προορισμό τα Τρίκαλα, το μεταφορικό μας μέσο είναι το λεωφορείο. Ξεκινάμε 4μιση από τα Κτελ στη Λιοσίων και ενώ το πολύ στις 9 θα έπρεπε να είμαστε Τρίκαλα, τρώμε 3 ώρες στη διαδρομή μεταξύ Καμένων Βούρλων (Άγιο Κωνσταντίνο, Μαλιακός κτλ) έως τη Λαμία. Αποτέλεσμα? Φτάνουμε Τρίκαλα 12 παρά.

23 Δεκεμβρίου: Αποφασίζει η παρέα να βγούμε έξω για να συζήτησουμε και για το πως θα περάσουμε την Πρωτοχρονιά. Αφού δεν βγάζουμε άκρη και κοντέυουμε να πλάκωθούμε, αποφασίζουμε να διασπαστούμε σε 2 παρέες την Πρωτοχρονιά, ώστε να πάνε όλοι εκεί που θέλουν.
Σα να μην έφταναν όλα αυτά, μου πέφτει η πίεση και με πάνε άρον άρον στο σπίτι μου.

25 Δεκεμβρίου: Χριστούγεννα. Μέχρι το βράδυ, η κατάσταση είναι γνωστή: οικογενειακά. Κανένα πρόβλημα. Στις 10 συναντιόμαστε πάλι η παρέα για μια ακόμα αποτυχημένη έξοδο σε παρακμιακό μπαράκι, όπου καθίσαμε κόντα στην σχεδόν πάντα ανοιχτή πόρτα με αποτέλεσμα να παγώσουμε (καποιος μας έχει μουτζώσει, δεν εξηγείται αλλιώς!)

27 Δεκεμβρίου: Ίσως η καλύτερη μέρα των διακοπών. Πήγαμε Ελάτη για βόλτα, φαγητό και καφέ. Χιονισμένο τοπίο, πολύ και καλό κρασί και ακόμα περισσότερα γέλια. Με δούλευαν βέβαια που είχα ντυθεί σαν κρεμμύδι, αλλά κρύωνα!

30 Δεκεμβρίου: Αρχίζω να βήχω.. Κάτι ακούω για μια ίωση, αλλά δεν πτοούμαι, πίνω και κανένα τσάι και πιστεύω πως θα το προλάβω..

31 Δεκεμβρίου: Ξυπνάω πρωί, γιατί πρέπει να πάμε με τον αδερφό μου να πάρουμε δώρα για τα ξαδέρφια μας και μιας και δεν το φροντίσαμε το θέμα νωρίτερα έπρεπε να γίνει τώρα. Έχω ρίγος, βάζω θερμόμετρο, 37 μισο, παίρνω ένα depon και με τα πολλά αποφασίζω τελικά να βγω για τα δώρα. Αφού γυρνάμε κανένα 2ωρο και ψωνίζουμε τα απαραίτητα, γυρνάω σπίτι με τα χέρια μου να τρέμουν. Ξαναβάζω θερμόμετρο: 38 και 2. Δεύτερο depon στη σειρά και ώρα να πάμε στα ξαδέρφια μου τα δώρα.
Επιστροφή στο σπίτι. το θερμόμετρο λέει 37 και εγώ λέω πως τη γλίτωσα. Μέγαλη κουβέντα. Μέσα σε ενα 2ωρο πάμε πάλι στο 38 κι άλλο depon. O πυρετός δεν πέφτει με τίποτα, οπότε περνάμε στα βαρύτερα: Mesulid. Φυσικά, ούτε λόγος για έξω και για ρεβεγιόν. Αρχίζει και το συνάχι. Η Α. με παίρνει τηλέφωνο κάθε μια ώρα μήπως και καταφέρω τελικά να πάω μαζί τους.
12 παρά μερικά λεπτά, το θερμόμετρο δείχνει 39 και 5 και σε κατάσταση πανικού τηλεφωνό στην Α. που ο πατέρας της είναι γιατρός για να μας πει τι άλλο να πάρω. Αφού τρώω ένα κράξιμό για το mesulid που δεν έπρεπε να πάρω, μου προτείνει να πάρω ένα panadol. Έτσι λοιπόν 2 οικογένειες μας βρήκε ο καινούργιος χρόνος ψάχνοντας το χάπι που θα μου ρίξει τον πυρετό. Καλή Χρονιά! Μπαίνω για μπάνιο, με την προειδοποίηση από τη μαμά μου πως αν δεν πέσει ο πυρετός θα με πάει στο νοσοκομείο (ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ τα νοσοκομεία και μάλιστα τα δημόσια νοσοκομεία, είναι μεγάλη ιστορία γιατί, αλλά γενικά αποφεύγω να πάω ακόμα και για επισκέπτης.)
1 παρά ο πυρετός αρχίζει να πέφτει και εγώ ανακουφισμένη πέφτω για ύπνο. Ανα μια ώρα βέβαια ξυπνούσα κι έβαζα θερμόμετρο, αλλά πάνω απο 38 δεν έφτασα.

1 Ιανουαρίου: Ξυπνάω και από το συνάχι δεν μπορώ να εστιάσω σε τίποτα. Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Δεν πάω στο οικογενειακό τραπέζι, γιατί δεν μπορώ να κουνηθώ απο το κρεββάτι. Σηκώνομαι μόνο για να πιω ένα σιρόπι για το βήχα. Δεν βρίσκουν το φλουρί στην πίτα (!!!)
Το απόγευμα ζητάω ένα κομμάτι πίτα και συννενοούνται όλοι να μου δώσουν αυτό με το φλουρί (γιούπι!!)
Ξαναπέφτω για ύπνο, μετά από μερικές τηλεφωνικές ευχές που ανταλλάξαμε με φίλους.

2 Ιανουαρίου
: Τα νεύρα μου κρόσια κι ο πυρετός 38. Κλασσικά όλη τη μέρα την πέρασα στο κρεββάτι.

3 Ιανουαρίου: Ο πυρετός μετριάζεται σε κάτι δέκατα. Κάνουμε καμια βόλτα στο σπίτι. Για έξω ούτε λόγος.

4 Ιανουαρίου: Η Α. ετοιμάζεται για να φύγει όποτε πρέπει να την βρω για να την χαιρετίσω. Κανονίζουμε για μεσημεριανό καφέ, ντύνομαι σαν κρεμμύδι και πάω να την συναντήσω. 1η έξοδος μετά από τόσες μέρες. Ανάσταση! Φυσικά, λόγω της ίωσης παραπατάω, αλλά είμαι έξω!

5 Ιανουαρίου: Σήμερα δεν έχουμε ούτε δέκατα, ούτε τίποτα. Στα Τρίκαλα, όμως κάνει τρομερό κρύο και εγώ βήχω ακόμα, όποτε πάλι μέσα.

6 Ιανουαρίου: Εδώ που λέμε πως όλα είναι εντάξει. Προβλήματα υπότασης πάλι... Δεν την παλεύω! Ξανά στο κρεββάτι. Ευτυχώς το απόγευμα μου πέρασε.