Pages

Sunday, January 20, 2008

Νοσταλγία


Έχεις νιώθει ποτέ ένα αίσθημα που πάντα σου φέρνει στο μυαλό τα παλιά? Ένα αίσθημα που σε κάνει να θες να είσαι στο παρελθόν και όχι εδώ που βρίσκεσαι τώρα. Να είσαι με πρόσωπα αγαπημένα, που πλέον δεν αποτελούν μέρος της καθημερινότητας σου, αλλά ακόμα αποτελούν κομμάτι της ζώης σου, των όσων έχεις ζήσει. Άτομα με τα οποία για διάφορους λόγους χωριστήκατε: σπουδές, συγκυρίες, ο χρόνος είτε οτιδήποτε άλλο σας έκανε να πάρετε διαφορετικούς δρόμους.
Που και που αυτές τις καταστάσεις, αλλά κυρίως τους ανθρώπους με τους οποίους τις εζησες τους αναπολείς γλυκά και θα ήθελες εκείνη τη στιγμή να τους έχεις δίπλα σου να γελάσετε, να τα πείτε, να θυμηθείτε τα παλιά και να ζήσετε καινούργια πράγματα, αλλά αυτή τη φορά να κρατήσουν λιγάκι παραπάνω.

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.

Άλλες φορές νιώθεις νοσταλγία, για αυτά που έζησες με αυτούς που είναι δίπλα σου. Είστε ακόμα μαζί, αλλά η σχέση που έχεις μαζί του έχει περάσει σε νέα φάση και ώρες ώρες θα ήθελες να ήσασταν όπως παλιά, πιο ξέγνοιαστοι, πιο ήρεμοι πιο διαφορετικοί.
Το ξέρεις πως το παρελθόν μόνο να το αναπολείς μπορείς, αντέ και να εύχεσαι να ζήσεις παρόμοιες στιγμές. Τι γίνεται όμως όταν ζώντας το τώρα, θα προτιμούσες να ζεις το παρελθόν?

Thursday, January 10, 2008

If you...

"If you hear a voice within you say "you cannot paint" then by all means paint, and that voice will be silenced."

Van Gogh

Monday, January 07, 2008

Ημερολόγιο Διακοπών


Νομίζω πως φέτος έζησα τις χειρότερες διακοπές Χριστουγέννων της ζωής μου. Σε αυτό βοήθησαν πολλά, κυρίως βέβαια η υγεία μου και μια ίωση που ξεκίνησε παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ναι καλά καταλάβατε σε αυτό το post σκοπεύω να γκρινιάξω.

22 Δεκεμβρίου: Η Α. ο Κ κι εγώ φεύγουμε από Αθήνα με προορισμό τα Τρίκαλα, το μεταφορικό μας μέσο είναι το λεωφορείο. Ξεκινάμε 4μιση από τα Κτελ στη Λιοσίων και ενώ το πολύ στις 9 θα έπρεπε να είμαστε Τρίκαλα, τρώμε 3 ώρες στη διαδρομή μεταξύ Καμένων Βούρλων (Άγιο Κωνσταντίνο, Μαλιακός κτλ) έως τη Λαμία. Αποτέλεσμα? Φτάνουμε Τρίκαλα 12 παρά.

23 Δεκεμβρίου: Αποφασίζει η παρέα να βγούμε έξω για να συζήτησουμε και για το πως θα περάσουμε την Πρωτοχρονιά. Αφού δεν βγάζουμε άκρη και κοντέυουμε να πλάκωθούμε, αποφασίζουμε να διασπαστούμε σε 2 παρέες την Πρωτοχρονιά, ώστε να πάνε όλοι εκεί που θέλουν.
Σα να μην έφταναν όλα αυτά, μου πέφτει η πίεση και με πάνε άρον άρον στο σπίτι μου.

25 Δεκεμβρίου: Χριστούγεννα. Μέχρι το βράδυ, η κατάσταση είναι γνωστή: οικογενειακά. Κανένα πρόβλημα. Στις 10 συναντιόμαστε πάλι η παρέα για μια ακόμα αποτυχημένη έξοδο σε παρακμιακό μπαράκι, όπου καθίσαμε κόντα στην σχεδόν πάντα ανοιχτή πόρτα με αποτέλεσμα να παγώσουμε (καποιος μας έχει μουτζώσει, δεν εξηγείται αλλιώς!)

27 Δεκεμβρίου: Ίσως η καλύτερη μέρα των διακοπών. Πήγαμε Ελάτη για βόλτα, φαγητό και καφέ. Χιονισμένο τοπίο, πολύ και καλό κρασί και ακόμα περισσότερα γέλια. Με δούλευαν βέβαια που είχα ντυθεί σαν κρεμμύδι, αλλά κρύωνα!

30 Δεκεμβρίου: Αρχίζω να βήχω.. Κάτι ακούω για μια ίωση, αλλά δεν πτοούμαι, πίνω και κανένα τσάι και πιστεύω πως θα το προλάβω..

31 Δεκεμβρίου: Ξυπνάω πρωί, γιατί πρέπει να πάμε με τον αδερφό μου να πάρουμε δώρα για τα ξαδέρφια μας και μιας και δεν το φροντίσαμε το θέμα νωρίτερα έπρεπε να γίνει τώρα. Έχω ρίγος, βάζω θερμόμετρο, 37 μισο, παίρνω ένα depon και με τα πολλά αποφασίζω τελικά να βγω για τα δώρα. Αφού γυρνάμε κανένα 2ωρο και ψωνίζουμε τα απαραίτητα, γυρνάω σπίτι με τα χέρια μου να τρέμουν. Ξαναβάζω θερμόμετρο: 38 και 2. Δεύτερο depon στη σειρά και ώρα να πάμε στα ξαδέρφια μου τα δώρα.
Επιστροφή στο σπίτι. το θερμόμετρο λέει 37 και εγώ λέω πως τη γλίτωσα. Μέγαλη κουβέντα. Μέσα σε ενα 2ωρο πάμε πάλι στο 38 κι άλλο depon. O πυρετός δεν πέφτει με τίποτα, οπότε περνάμε στα βαρύτερα: Mesulid. Φυσικά, ούτε λόγος για έξω και για ρεβεγιόν. Αρχίζει και το συνάχι. Η Α. με παίρνει τηλέφωνο κάθε μια ώρα μήπως και καταφέρω τελικά να πάω μαζί τους.
12 παρά μερικά λεπτά, το θερμόμετρο δείχνει 39 και 5 και σε κατάσταση πανικού τηλεφωνό στην Α. που ο πατέρας της είναι γιατρός για να μας πει τι άλλο να πάρω. Αφού τρώω ένα κράξιμό για το mesulid που δεν έπρεπε να πάρω, μου προτείνει να πάρω ένα panadol. Έτσι λοιπόν 2 οικογένειες μας βρήκε ο καινούργιος χρόνος ψάχνοντας το χάπι που θα μου ρίξει τον πυρετό. Καλή Χρονιά! Μπαίνω για μπάνιο, με την προειδοποίηση από τη μαμά μου πως αν δεν πέσει ο πυρετός θα με πάει στο νοσοκομείο (ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ τα νοσοκομεία και μάλιστα τα δημόσια νοσοκομεία, είναι μεγάλη ιστορία γιατί, αλλά γενικά αποφεύγω να πάω ακόμα και για επισκέπτης.)
1 παρά ο πυρετός αρχίζει να πέφτει και εγώ ανακουφισμένη πέφτω για ύπνο. Ανα μια ώρα βέβαια ξυπνούσα κι έβαζα θερμόμετρο, αλλά πάνω απο 38 δεν έφτασα.

1 Ιανουαρίου: Ξυπνάω και από το συνάχι δεν μπορώ να εστιάσω σε τίποτα. Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Δεν πάω στο οικογενειακό τραπέζι, γιατί δεν μπορώ να κουνηθώ απο το κρεββάτι. Σηκώνομαι μόνο για να πιω ένα σιρόπι για το βήχα. Δεν βρίσκουν το φλουρί στην πίτα (!!!)
Το απόγευμα ζητάω ένα κομμάτι πίτα και συννενοούνται όλοι να μου δώσουν αυτό με το φλουρί (γιούπι!!)
Ξαναπέφτω για ύπνο, μετά από μερικές τηλεφωνικές ευχές που ανταλλάξαμε με φίλους.

2 Ιανουαρίου
: Τα νεύρα μου κρόσια κι ο πυρετός 38. Κλασσικά όλη τη μέρα την πέρασα στο κρεββάτι.

3 Ιανουαρίου: Ο πυρετός μετριάζεται σε κάτι δέκατα. Κάνουμε καμια βόλτα στο σπίτι. Για έξω ούτε λόγος.

4 Ιανουαρίου: Η Α. ετοιμάζεται για να φύγει όποτε πρέπει να την βρω για να την χαιρετίσω. Κανονίζουμε για μεσημεριανό καφέ, ντύνομαι σαν κρεμμύδι και πάω να την συναντήσω. 1η έξοδος μετά από τόσες μέρες. Ανάσταση! Φυσικά, λόγω της ίωσης παραπατάω, αλλά είμαι έξω!

5 Ιανουαρίου: Σήμερα δεν έχουμε ούτε δέκατα, ούτε τίποτα. Στα Τρίκαλα, όμως κάνει τρομερό κρύο και εγώ βήχω ακόμα, όποτε πάλι μέσα.

6 Ιανουαρίου: Εδώ που λέμε πως όλα είναι εντάξει. Προβλήματα υπότασης πάλι... Δεν την παλεύω! Ξανά στο κρεββάτι. Ευτυχώς το απόγευμα μου πέρασε.