Pages

Sunday, June 08, 2008

Εποχές που δε γίνοται θαύματα...

Τα ευχάριστα νέα δεν ήρθαν ποτέ. Κι εμείς που βρεθήκαμε για λίγες ώρες μαζί σου, ζήσαμε και τα χειρότερα... Και πάλι όμως, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα για να σε βοηθήσουμε. Σε βλέπαμε εκεί να λιώνεις, να κλαις και νιώθαμε πιο ανήμπορες κι άχρηστες από ποτέ. Μια τετοια κατάληξη δεν ήταν για να τη ζήσεις εσύ. Ήταν ότι πιο άδικο θα μπορούσε να συμβεί και μια κατάσταση που ακόμα και τώρα που είναι τόσο νωρίς φαίνεται πως θα σου άφήσει πολλές πληγές ανοιχτές. Κι εμείς πάλι δε θα μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Να θυμάσαι μόνο πως τώρα είναι ένας Άγγελος και σε προσέχει από ψηλά...

Tuesday, June 03, 2008

Για μια ψυχή...

Οι ώρες δεν περνάνε και το χειρότερο εμείς εδώ δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Όλα είναι στάσιμα, τίποτα δεν αλλάζει κι εμείς προσπαθούμε να σε κάνουμε να πιστέψεις. Δε μας θέλεις εκεί και είναι παράδοξο που αυτό το ποστ γράφεται στο laptop σου. Τίποτα δε πήγαινε καλά τον τελευταίο καιρό, αλλά πάντα πίστευα, πως στην ατυχία, στην αδικία, στη μοναξιά υπάρχει ένα όριο. Δεν έπρεπε κάτι τέτοιο να γίνει για να διαψευστώ. Κι εσύ μακριά, να παλεύεις με όλους και με όλα, με γιατρούς που δε σου λένε κάτι καλό, με συγγενείς που χάνουν την ελπίδα τους, με τα δάκρυα σου και τον πόνο σου. Μπροστά στους άλλους βράχος και στήριγμα, ήρεμη και αγέρωχη, μόνη σου όταν μένεις όμως τα τείχη σου καταρέουν κι εσύ βουλιάζεις κι εμείς δεν ήμαστε εκεί. Όχι ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε ή να αλλάξουμε κάτι, απλά να είμαστε εκεί.
Ακούστηκαν πολλά σε εκείνο τον προθάλαμο, θα ακουστούνε κι άλλα, εσύ κι εμείς όμως πρέπει να συνεχίσουμε να πιστεύουμε και να περιμένουμε το θαύμα, όσο κι αν αργήσει να συμβεί. Πρέπει να μείνεις όρθια γιατί τα δύσκολα δεν έχουν περάσει και εκείνος θέλει και πρέπει να νιώσει πως απέξω τον περιμένεις εσύ, για να αρχισέτε τα μαλώματά σας.
Δε θέλω να σε ξανακούσω όπως σε άκουσα σήμερα. Αύριο περιμένω ευχάριστα νέα.