Pages

Tuesday, June 03, 2008

Για μια ψυχή...

Οι ώρες δεν περνάνε και το χειρότερο εμείς εδώ δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Όλα είναι στάσιμα, τίποτα δεν αλλάζει κι εμείς προσπαθούμε να σε κάνουμε να πιστέψεις. Δε μας θέλεις εκεί και είναι παράδοξο που αυτό το ποστ γράφεται στο laptop σου. Τίποτα δε πήγαινε καλά τον τελευταίο καιρό, αλλά πάντα πίστευα, πως στην ατυχία, στην αδικία, στη μοναξιά υπάρχει ένα όριο. Δεν έπρεπε κάτι τέτοιο να γίνει για να διαψευστώ. Κι εσύ μακριά, να παλεύεις με όλους και με όλα, με γιατρούς που δε σου λένε κάτι καλό, με συγγενείς που χάνουν την ελπίδα τους, με τα δάκρυα σου και τον πόνο σου. Μπροστά στους άλλους βράχος και στήριγμα, ήρεμη και αγέρωχη, μόνη σου όταν μένεις όμως τα τείχη σου καταρέουν κι εσύ βουλιάζεις κι εμείς δεν ήμαστε εκεί. Όχι ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε ή να αλλάξουμε κάτι, απλά να είμαστε εκεί.
Ακούστηκαν πολλά σε εκείνο τον προθάλαμο, θα ακουστούνε κι άλλα, εσύ κι εμείς όμως πρέπει να συνεχίσουμε να πιστεύουμε και να περιμένουμε το θαύμα, όσο κι αν αργήσει να συμβεί. Πρέπει να μείνεις όρθια γιατί τα δύσκολα δεν έχουν περάσει και εκείνος θέλει και πρέπει να νιώσει πως απέξω τον περιμένεις εσύ, για να αρχισέτε τα μαλώματά σας.
Δε θέλω να σε ξανακούσω όπως σε άκουσα σήμερα. Αύριο περιμένω ευχάριστα νέα.