Pages

Sunday, November 02, 2008

Σκόρπιες Σκέψεις


Αύριο γράφω τεστ στο finance for e-business. Η όρεξη για διάβασμα είναι χαμένη εδώ και μέρες, σήμερα όμως έπρεπε να πιεστώ για να διαβάσω, μιας και δεν είχα και πολλά περιθώρια. Φυσικά το συνεχές διάβασμα δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μου, έτσι διαβάζω λίγο και χαζεύω πολύ. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα να διαβάζω παλιά posts της Αργυρένιας, η οποία δε γράφει πια. Πέτυχα το παρακάτω ποιήμα του Λειβαδίτη:

. . . Κύριε αμάρτησα ενώπιόν σου
ονειρεύτηκα πολύ
έτσι ξέχασα να ζήσω
μόνο μ’ ένα μυστικό που τόχα μάθει από παιδί
ξαναγύριζα στον πραγματικό κόσμο
αλλά κανείς δεν με γνώριζε
σαν τους θαυματοποιούς
που χάρισαν όλη μέρα το χαμόγελο στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν στη σοφίτα τους
πιο φτωχοί κι απ’ τους αγγέλους
ζήσαμε πάντα αλλού

και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε,
για λίγο . . .

κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον.

Η διάθεση σήμερα δε βοηθάει και πολύ και οι σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν είναι πολύ συνυφασμένες με το δεύτερο και τρίτο στίχο του ποιήματος. Πόσα πράγματα δεν ζούμε όταν απλά κάνουμε σχέδια για το μέλλον και ανυπομονούμε να τα ζήσουμε, ή όταν αντί να ζούμε το παρόν μένουμε προσκολλημένη στο παρελθόν και το μόνο που κάνουμε είναι να σκεφτόμαστε γιατί περάσαμε ότι περάσαμε.
Ας μιλήσω για μένα καλύτερα. Τον τελευταίο χρόνο από το Φεβρουάριο και μετά το να έρθω εδώ είχε γίνει σχεδόν σκοπός ζωής. Σκεφτόμουνα κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο να περάσω το μάθημα, να γράψω την πτυχιακή και να έρθω ή πως θα έρθω χωρίς να έχω περάσει το μάθημα (ναι γινόταν κι αυτό... θα ερχόμουν και θα γύριζα το Φλεβάρη να το δώσω). Και έχοντας μπει μέσα σε όλο αυτό, ξεχνούσα να ζήσω την τότε φοιτητική ζωή να σκεφτώ το τώρα που στο κάτω κάτω, μόνο αυτό είχα σίγουρο.
Θυμάμαι όλα αυτά τα χρόνια να μετράω τις βδομάδες για τα Χριστούγεννα (ναι μου αρέσουν πολύ) και τη Γιάννα να μου φωνάζει για να μην το κάνω αυτό γιατί έτσι χάνεται το τώρα και περνάω σε μια φάση γενικής αναμονής για κάτι που θα συμβεί κάποια στιγμή στο μέλλον.
Θυμάμαι ακόμα και γενικά πόσες φορές περίμενα να γίνει κάτι για να αρχίσω να ζω. Λες και αυτό το κάτι θα γινόταν η αφετηρία της ζωής που πάντα ονειρευόμουν να ζήσω και που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα. Πάντα κάτι περιμένουμε να γίνει για να πάρουμε μπρος. Κι αν αυτό το κάτι δε γίνει, τότε τι κάνουμε? Μάλλον αλλάζουμε όνειρο και περιμένουμε να πραγματοποιηθεί κι αυτό. Φαύλος Κύκλος δηλαδή. Κάνοντας όνειρα για το αύριο, ξέχασα να ζήσω διάβαζα κάπου και με είχε τρομάξει αυτή η φράση γιατί λίγο πολύ περιέγραφε τη ζωή μου, αλλά δεν έκανα και τίποτα για να το αλλάξω, τόσο καιρό μετά ακόμα την ίδια τακτική ακολουθώ. Περιμένω αυτό το κάτι που θα έρθει να τα αλλάξει όλα.
Μάλλον θα με πείραξαν οι ισολογισμοί, οπότε δε χρειάζεται να σχολιάσεις τα παραλληρήματα μου.