Pages

Saturday, December 27, 2008

It is christmas, after all...


Στο πιο γνωστό στέκι της πόλης μαζί με τους φίλους της εκεί περνούσε το αποψινό βράδυ. Ένα ακόμα βράδυ των χριστουγεννιάτικων γιορτών. Ήταν μεγάλη παρέα, οι περισσότεροι συμμαθητές από το σχολείο, οπότε άρχισαν τα γνωστά πειράγματα και αστεία. Φαινόταν να περνούσαν καλά, εξάλλου τα γέλια τους ακουγοταν σε όλο το στολισμένο μαγαζί. Έριξε μια ματιά γύρω της, στις άλλες παρέες. Κι εκεί δυνατά γέλια. Ήταν ευτυχισμένοι, ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζαν. Κι εκείνη έμοιαζε ευτυχισμένη, τα είχε όλα. Τα όνειρα της είχαν πραγματοποιηθεί, έπρεπε να ήταν ευτυχισμένη, γύρω της άνθρωποι δεν είχαν ούτε τα μισά από αυτά που απολάμβανε. Θυμήθηκε αυτό που λένε "δε μπορείς να τα έχεις όλα". Ήταν αλήθεια. Δεν μπορούσε. Της έλειπε εκείνος. Εκείνος που ακόμα δεν είχε εμφανιστεί στη ζωή της. Εκείνος που μέρα με τη μέρα πίστευε όλο και λιγότερο στην ύπαρξη του. Το ζώδιο της έλεγε για σήμερα πως θα τον συναντούσε. Έριξε μια ματιά γύρω της με περισσότερη προσοχή αυτή τη φορά... Λυπήθηκε τον εαυτό της για την παιδική αφέλεια της να διαβάζει τα ζώδια και να εύχεται ενδόμυχα να πραγματοποιηθούν τα καλά που προβλέπουν. Λες και έχουν πραγματοποιηθεί πολλές προβλέψεις...
Ήπιε μια γουλιά από το ποτό της και σκεφτόταν πως τα επόμενα Χριστούγεννα θα ήταν αλλιώς... όπως έλεγε στον εαυτό της κάθε χρόνο.
Ένα αστείο που της έκανε ένας από την παρέα, την επανέφερε στην πραγματικότητα. Έπρεπε να υποστηρίξει την ευτυχισμένη εικόνα της που είχε με τόση επιμόνη δημιουργήσει. Γέλασε και του απάντησε...

Tuesday, December 02, 2008

Την επόμενη φορά...


Την επόμενη φορά που θα πεις:
  • πως δεν μπορείς να κάνεις κάτι
  • πως τα παρατάς και δε θέλεις να συνεχίσεις
  • πως όλα είναι μάταια
  • πως δε θα τα καταφέρεις
Δες το παρακάτω video και κατάλαβε πόσο λάθος κάνεις....



Είναι η ιστορία ενός πατέρα και του γιού του, ο οποίος όταν γεννήθηκε επείδη για κάποια ώρα ο εγκέφαλος του δεν οξυγονώθηκε, έπαθε μόνιμη βλάβη που οδήγησε σε ολική παράλυση του σώματος του σε σημείο να μη μπορεί καν να μιλήσει. Οι γιατροί τότε είχαν συμβουλέψει την οικογένεια να μην πάρει το μωρό στο σπίτι, αλλά να το βάλουν σε κάποιο ειδικό ίδρυμα και να πάνε εκεί να το επισκέπτονται. Πράγμα το οποίο αρνήθηκαν. Πήραν το μωρό σπίτι και με τα χρόνια αυτό έμαθε να μιλάει μέσω ενός συστήματος υπολογιστή.
Κάποια μέρα ζήτησε από τον πατέρα του να πάνε για τρέξιμο, έτσι ο πατέρας του τον έβαλε στο καρότσι του και τον πήγε να τρέξουνε. Αυτό του άρεσε πάρα πολύ και ζήτησε από τον πατέρα του να συμμέτασχουν σε κάποιον αγώνα τρεξίματος. Έτσι κι έγινε. Αργότερα, του ζήτησε να συμμετάσχουν σε έναν ακόμα μεγαλύτερο αγώνα, επιθυμία που επίσης ικανοποιήθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν ο πατέρας, που είναι πάνω απο 60 χρονών και ο γιός να συμμετάσχουν ακόμα και σε τριάθλους αρκέτές φορές ( Ναι αυτό που αγωνίζεσαι στο κολύμπι, στο ποδήλατο και στο τρέξιμο και ναι ελάχιστοι καταφέρνουν να ολοκληρώσουν τον αγώνα τους).
Εδώ είναι και το site τους: http://www.teamhoyt.com/

Πραγματικά πιστεύεις πως δεν μπορείς?