Pages

Thursday, December 31, 2009

Τελευταίο post της δεκαετίας


20 λεπτά πριν μπει ο νέος χρόνος είμαι μόνη μου στο σπίτι με πυρετό. Οι γονείς μου ήθελαν να μείνουν αλλά δεν τους άφησα. Δεν υπήρχε λόγος να χάσουν την πρωτοχρονιά τους επειδή εγώ αρρώστησα. Προσπαθώ να γεμίσω τις ώρες μέχρι τον καινούργιο χρόνο με τηλεόραση, chat και θερμομετρήσεις.
Με την ευκαιρία, όσο μπορώ προσπαθώ να κάνω έναν απολογισμό της χρονιάς. Μια χρονιά που άλλαξε πολλά γύρω μου και ίσως και μέσα μου. Τελείωσε η φοιτητική μου ζωή. Ορκίστηκα επιτέλους. Βρήκα δουλειά. Την έχασα. Έπεστρεψα στο πατρικό μου. Επέστρεψε για λίγο, εκεί προς το τέλος του έτους και ένα κομμάτι από το παρελθόν και γενικά όλα λίγο πολύ προχώρησαν, όχι πάντα θετικά, αλλά προχώρησαν.
Κατά, τα άλλα το τέλος της χρονιάς, με βρήκε με 2 προτάσεις για δουλειά στην Αθήνα και σκέφτομαι κατά πόσο θέλω να μετακομίσω εκεί και να αφήσω τα Τρίκαλα.
Χρωστάω και ένα ταξίδι στο Ηράκλειο, που κάθε φορά που το σχεδίαζα, τύχαινε πάντα κάτι άσχημο και το ακύρωνα.

Εύχομαι για όλον τον κόσμο το 2010 να σηματοδοτήσει την αρχή της πραγματοποίησης όλων των ονείρων και να βρούμε τη χαμένη ανθρωπιά μας.
Καλή Χρονιά και Καλή Δεκαετία! :)

Wednesday, December 30, 2009

I am in fever...


Πάνω που περηφανευόμουν παντού πως φέτος δεν έχω πιάσει ούτε συνάχι, πως δεν κόλλησα καθε ίωση που κυκλοφορεί στη χώρα (όπως κάθε άλλη χρονιά), που ακόμα ακόμα το ανώτερο αναπνευστικό μου δε με ενόχλησε καθόλου τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες, ξυπνάω σήμερα με πονόλαιμο, βήχα και συνάχι.
Είπα να μην πτοηθώ και να το πολεμήσω με βιταμίνη C, κανένα ζεστό, πολλά υγρά και ξεκούραση. Αλλά δε μου έκανε τη χάρη. Το απογεύμα, ξύπνησα με ρίγος και έβαλα θερμόμετρο και τα πρώτα δέκατα είναι εδώ. Οπότε άρχισαν και τα depon.
Ελπίζω μόνο αύριο να είμαι καλά ή έστω καλύτερα και να μπορέσω να βγω (ναι ξέρω έχω πολύ ταπεινούς στόχους, αλλά μια φορά το χρόνο έχουμε πρωτοχρονιά και μαζευόμαστε!)
Θύμαμαι πως πριν 2 χρόνια πάλι είχα αρρωστήσει τέτοιες μέρες και έκανα πρωτοχρονιά στο κρεβάτι μου παρέα με χάπια και το θερμόμετρο. Ελπίζω απλά φέτος να μην επαναληφθεί πάλι...

Sunday, December 20, 2009

Καφείνη


Ξεκίνησα να πίνω καφέ πολύ νωρίς, όταν ήμουν περίπου 11 με 12 χρονών. Ξεκίνησα μάλιστα με cappuccino, γιατί μου άρεσε πολύ η γεύση του. Έπινα ένα φλυτζάνι την ημέρα, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας κι όχι μόνο δε μου προκαλούσε υπερένταση ή υπερδιέγερση, αλλά μπορούσα να κοιμηθώ αμέσως χωρίς κανένα πρόβλημα. Τον απολάμβανα.
Κάπου στα 14 με 15, όταν περνούσα τη φάση της νευρικής ανορεξίας, μια κυριακή πρωί, καλοκαίρι, είχα τη φαεινή ιδέα να πιώ φραπέ με γάλα. Η μέρα μου τελείωσε με το γιατρό στο σπίτι μας, να με προειδοποιεί πως είμαι οριακά στο τέλος και πως πρέπει άμεσα να ξαναρχίσω να τρώω αν θέλω να επιβιώσω. Μερικές ώρες μετά τον καφέ με είχε πιάσει τρελή υπερδιέγερση, έτρεμα ολόκληρη και ενώ έξω μπορεί να είχε και 40 βαθμούς εγώ κρύωνα και ανέβαζα πυρετό.
Από εκείνη τη μέρα ο καφές έπαψε να είναι απόλαυση για μένα και ακόμα και ο καφές φίλτρου μου προκαλούσε ανάλογα συμπτώματα. Για αρκετά χρόνια έκοψα εντέλως τον καφέ.
Τα starbucks έγιναν αιτία να ξαναρχίσω να πίνω καφέ, ελαφρύ πάντα: είτε φίλτρου με πολύ γάλα είτε latte βανίλια.
Στην αγγλία άρχισα και το decaf. Ακόμα και αυτός μου προκαλούσε μια κάποια υπερδιέργεση, αλλά το ανεχόμουν γιατί δεν ήθελα να στερούμαι κάθε είδους καφέ.
Για cappuccino ούτε λόγος! Κανά 2 φορές που δοκίμασα να πιώ εκτός απο υπερδιέργεση, μου προκάλεσε και υπέρταση (πράγμα εντελώς παράλογο για άτομο με μόνιμη υπόταση)
Όταν επέστρεψα Τρίκαλα και στην καφετιέρα μας, ξεκίνησα να παίρνω διάφορες γεύσεις καφέ από τα coffee way, οι οποίες ήταν αρκετά ελαφριές και μου προκαλούν υπερδιέργεση και ταχυπαλμία σε μικρό και ελεγχόμενο βαθμό.
Εκτός από σήμερα, που ήπια τον αγαπημένο μου καφέ φίλτρου με άρωμα σοκολάτα-κανέλα-φουντούκι και άρχισαν όλα τα συμπτώματα μαζί. Κάθε φορά που αρχίζουν, λέω πως δε ξαναπιώ ποτέ καφέ, υπόσχεση που αναιρώ την επόμενη φορά που έχω όρεξη για καφέ (συνήθως την επόμενη μέρα)
Συχνά αναρωτίεμαι τι πρέπει να κάνω για να συνηθίσει πάλι ο οργανισμός μου την καφείνη και να πάψει να αντιδρά, μιας κι έχω αποδεχτεί πως καφέ θα πίνω ακόμα κι αν μετά μοιάζω σα να έχω πάρκισον.
Η σημερινή επιστροφή των συμπτωμάτων με έκανε να αναρωτηθώ, σε ποσες περιπτώσεις επιλέγουμε να κρατήσουμε κάτι ή κάποιον ή να μείνουμε σε μια κατάσταση ενώ έχει αρνητικές επιπτώσεις πάνω μας. Βλέπουμε την απόλαυση που μας χαρίζει κάτι βραχυπρόθεσμα και για λίγο καιρό και αγνοούμε επιδεικτικά τις μακροχρόνιες επιπτώσεις του.
Και καλά, ο καφές έχει μόνο σωματικές επιπτώσεις που μετά από μερικές ώρες περνάνε και επίσης αν αυξήσεις σταδιακά την ποσότητα καφείνης που λαμβάνεις, οι επιπτώσεις αμβλύνονται μέχρι που μπορεί να εξαληφθούν.
Οι κατάστάσεις όμως έχουν κυρίως ψυχικές επιπτώσεις (ενίοτε και ψυχοσωματικές). Και όσο αυξάνουμε τη δόση τους, οι επιπτώσεις οξύνονται και μας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα.
Όπως ο καφές, έτσι και οι προβληματικές καταστάσεις ή τα προβληματικά άτομα προκαλούν εθισμό, ικανό να σε κάνει να αγνοήσεις κάθε επιπτωση που έχουν πάνω σου όσο μεγάλη κι αν είναι. Κι ενώ βλέπεις τα αρνητικά να έρχονται κατά πάνω σου, εσύ λες απλά πως σε λίγο κάθε τι κακό θα περάσει και συνεχίζεις να αφήνεσαι στον εθισμό σου.

Εγώ πάντως καφέ θα συνεχίσω να πίνω μέχρι να μην έχει καμιά επίπτωση πάνω μου.-

Friday, December 18, 2009

Θα πάω όταν γουστάρω...



Λοιπόν λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω που πάμε,
Αν θέλεις έλα ,είσαι μεγάλη κοπέλα
Κι αποφασίζεις ,αν προχωράς ή αν γυρίζεις

Εγώ θα πάω, παίρνω ανάσα βουτάω,
Φτάνω στον πάτο, δεν είναι ωραία εκεί κάτω
Μετά ανεβαίνω ,τώρα το καταβαίνω
Ξανά ανασαίνω ,και τώρα καταλαβαίνω
Περνάς τ'άγκαθια, περνάς τ'άγκαθια
Μονάχα για την προσπάθεια

Ένα μαχαίρι ,κρατεί τ'αόρατο χέρι
Και κάθε μέρα ,σου λέει την ιδία φοβερά
Θα το παλέψεις ,ή αλλιώς θα μου τα επιστρέψεις
Όπως τα βρήκες ,και μη μετρά τόσες νίκες
Γιατί στ'άγκαθια, γιατί σ τ'άγκαθια
Μετράει μονό η προσπάθεια

Βλέπω το μέλλον ,των κερδισμένων κυπέλλων
Και λέω όχι ,τέρμα οι μεγάλοι μου στόχοι
Γιατί είναι τύχη , αν τελικά θα πετύχει
Και δεν με νοιάζει ,που πάω μ' οποία σου μοιάζει
Καμία εμπάθεια.. καμία εμπάθεια ...
Για αυτούς που κάνουν προσπάθεια

Δεν τους ζηλεύω ,μ' αρέσει απλός να χαζεύω
Τι έχουν οι άλλοι , μες το δικό τους κεφάλι
Σε τι διαφέρουν ,όλοι μπορούν να στη φέρουν
Μ' αυτά τα χάδια ,που αφήνουν βαθιά σημάδια
Μη σταματήσεις, μη σταματήσεις ...
Ειν η καλή σου προσπάθεια

Μα ποια ζωή σου ,θα πάρεις κάτι μαζί σου
Ποσά θα μείνουν ,κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν αλλά ,είναι μεγάλη η σκάλα

Δεν πάω πάσο , και αν όλα είναι να τα χάσω
Καμία ευθύνη ,ποτέ μη σώσει και γίνει..
Εγώ ομορφιά μου ,αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω ,στον πρώτο δυνατό πόνο

Και πες στον Χάρο ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Ναιιι και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...

Saturday, December 12, 2009

Ιστορία Παλιά...

Ιστορία παλιά

Ιστορίες παλιές
θα ΄ρθεις να πεις να διαλέξω
τις ξέρω καλά
τις ξέρω τις έμαθα απ' έξω

Ιστορία παλιά
που σου λέει ξανά σ' αγαπώ
τώρα πάω, πάω μακριά

Και ό,τι κι αν πεις
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει

Τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω, μα ειν' αργά

Ιστορία παλιά
θα σου πω άλλη μια φορά
τα λόγια της ακριβός θησαυρός
οι λέξεις της είναι χρυσός

Μην την πεις
μην την πεις μ' ακούς
η σιωπή σου ειν' ο μόνος χρυσός
δε σ' ακούω, δεν έχεις φωνή
τα ξεπούλησες όλα, δε μένει δραχμή
και στη μάχη που θέλεις να πας
έχεις χάσει από πριν
φύγε, μην πολεμάς

Τι μου ΄πες τι σου πα
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δε κολλάει

Μα πού πας;
Πάω μακριά
Μ' αγαπάς;
Σ' το λέω ειν' αργά!

Ιστορία παλιά
τελευταία φορά θα σου πω
μην ψάχνεις τέλος κι αρχή
η φωτιά σου έχει σβήσει
είμαι σ' άλλη εποχή

Πονά η φωνή σου, μη λες
αν φύγεις εσύ
δεν υπάρχω κι εγώ
δεν έχει η ιστορία
αρχή ούτε τέλος
κάθε της λέξη θανάσιμο βέλος

Και ό,τι κι αν πούμε
είναι αργά, δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δε κολλάει

Τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω, μα είναι αργά
τώρα πάω, σ' αγαπάω...

Friday, December 11, 2009

Μακάρι να ξερα...



Μακάρι να 'ξερα αν τα κατάφερα.
Μονάχα εσύ μπορείς να δώσεις απαντήσεις
αν τα κατάφερα, θα 'θελα να 'ξερά
Έστω για λίγο την φωτιά μου ν' αγαπήσεις

Να συνεχίσω να σ' ονειρεύομαι
ή να παλέψω να σε ξεχάσω;
Όταν σε βλέπω ακόμα καίγομαι
μα δεν αντέχω πια να τρέχω να σε φτάσω.
Αχ ,δεν αντέχω εγώ να τρέχω να σε φτάσω.
Πες μου αν πρέπει πια να σε ξεχάσω.

Όσο κι αν έπαιξες, όσα κι αν έκλεψες,
πάντα σε στήριξα και κράτησα πορεία.
Μπροστά στο δάκρυ σου να είμαι η άκρη σου,
το μόνο που ήθελα σε αυτή την τρικυμία

Να συνεχίσω να σ' ονειρεύομαι
ή να παλέψω να σε ξεχάσω;
Όταν σε βλέπω ακόμα καίγομαι
μα δεν αντέχω πια να τρέχω να σε φτάσω.
Αχ ,δεν αντέχω εγώ να τρέχω να σε φτάσω.
Πες μου αν πρέπει πια να σε ξεχάσω.

Μακάρι να 'ξερα;

Μην το πεις...



Μην το πεις οτι θες να σε ξεχάσω
μην το πεις κάποιον άλλον να κοιτάξω
μην το πεις πως ο χρόνος μας τελείωσε
πως και στους δυο μας στοίχισε
εσύ είσαι που έφυγες νωρίς

Άλλη μια φορά που μένω πίσω
με σβηστό το φως θα σε μισήσω
άλλη μια φορά θα βλέπω το κενό
Άλλη μια φορά που πέφτει η αυλαία
και στην πράξη αυτή την τελευταία
άλλη μια φορά θα λέω πως εγώ
δεν αγαπώ...

Μην το πεις πως δεν ήσουνα για μένα
μην το πεις πως είναι όλα περασμένα
μην το πεις πως το όνειρο σταμάτησε
πως η σελίδα τσάκισε
πως φτάσαμε στο τέλος της γραμμής

Thursday, December 10, 2009

Ο άνθρωπος που θα είναι μαζί μου θέλω να τον ρωτάω τι σκεφτεται και να μου απαντάει, ακόμα κι αν σκέφτεται κάτι άσχετο.
Θέλω να μπορώ να του αποκαλύψω πως αυτό το blog είναι δικό μου, πως η ocsoul είναι αυτή που στέκεται δίπλα του. Να καθίσει να το διαβάσει. Να δει πως είμαι ακριβώς. Να δει πως έχω νιώσει σε διάφορες περιόδους της ζωής μου. Να δεί τη λύπη μου στις πραγματικές της διαστάσεις. Να καταλάβει τι ένιωθα ή τι νιώθω κάθε φορά που γράφω εδώ.
Θέλω να μπορώ να του λέω μόνο αλήθειες και να κάνει και αυτός το ίδιο.
Θέλω να είμαστε στο παρόν και να έχει δεχτεί το παρελθόν και να μη φοβάται να μιλήσει για το μέλλον.
Θέλω να μπορώ να του μιλάω, όπως μιλάω στους φίλους μου. Να μην πρέπει να διαλέγω με προσοχή τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσω ώστε να μην υπονοήσουν κάτι διαφορερικό και τον φρικάρουν.
Θέλω να μπορώ να του πω μείνε και να ξέρω πως θα το κάνει, χωρίς να ψάχνει να βρεί το γιατί του το ζητάω.
Θέλω να με αφήνει να τον καταλάβω χωρίς να πρέπει να τον περνάω από ανάκριση.
Θέλω να ξέρει τον αντίκτυπο που έχουν τα λόγια του ή οι πράξεις του πάνω μου.
Θέλω δίπλα του να είμαι ο εαυτός μου. Πότε γκρινιάρα, πότε κακόκεφη, πότε χαρούμενη, πότε νευριασμένη, πότε με αυτοπεποίθηση και άλλοτε χωρίς. Απλά ο εαυτός μου.
Θέλω να μη φοβάται να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Κρίμα που αυτός ο άνθρωπός δεν είσαι εσύ...

Wednesday, December 09, 2009

Κακές Συνήθειες



Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
να κλέψω το γλυκό μέσα απ' το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες


Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
στα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω
μου μάθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ
και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω


Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες


Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Sunday, December 06, 2009

Τα θέλω και δε θέλω μου







Θέλω:
* να προχωρήσω στη ζωή μου
* να ξαναείμαι με τους φίλους μου στην Αθήνα
* να γίνω παραγωγικότατη
* να ζήσω σε καινούργιο δικό μου χώρο
* να γνωρίσω καινούργιο κόσμο
* να έχω (σχετική) οικονομική ανεξαρτησία
* να δω τι με περιμένει στη γωνία


Δε θέλω:
* να αφήσω την οικογένεια μου
* να αφήσω το πατρικό μου
* να φύγω από τα Τρίκαλα
* να σταματήσω τα μαθήματα για την κατασκευή κοσμημάτων
* να σταματήσω το aerobic (πρώτη φορά μου αρέσει που γυμνάζομαι)
* να σταματήσω να έχω ελεύθερο χρόνο
* να ζω για να δουλεύω
* να μη μου φτάνουν τα λεφτά
* να πρέπει να παίρνω πεντακόσια μέσα για να φτάσω κάπου.

-Διχασμένη προσωπικότητα;;
-Αυτην τη στιγμή σίγουρα ναι!



Location:Trikala,Greece

Saturday, December 05, 2009

True facts

Η χειρότερη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όταν έχει τελειώσει με τις σπουδές και πρέπει να βρει δουλειά. Εκείνη τη στιγμή αναγκαζεσαι σχεδόν βίαια να αποδεχτείς πως τελείωσε η ανεμελιά των φοιτητικών σου χρόνων και πρέπει να ψάξεις για δουλειά στο αντικείμενο που σου αρέσει (στην ιδανικότερη περίπτωση). Κι εκεί αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως ο χώρος στον οποίον θες να εργαστείς είναι γεμάτος ελεεινά και μοχθηρά ανθρωπάκια που πιστεύουν πως όλα τους ανήκουν και δε διστάζουν να πατήσουν επί πτωμάτων για να διατηρήσουν τα οποία κεκτημένα νομίζουν πως έχουν. Αλλά, αυτό το ξεπερνάς σχετικά γρήγορα (σίγουρα όχι και ανώδυνα).
Ξεκινάει μια ανελέητη διαδικασία να στέλνεις βιογραφικά, να περιμένεις απαντήσεις και να περνάς από συνεντεύξεις. Και όταν αποφασίσει κάποιος, κάπου να σου δώσει μια ευκαιρία (μιάς και δεν έχεις προϋπηρεσία κι αυτό στο χτυπάνε σε κάθε δυνατή ευκαιρία) ακούς το μισθό και αυτά που σου προσφέρουν και δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις, να κλαψεις ή να λυπηθεις τους γονείς σου, που τόσα χρόνια ξοδεψαν μια περιουσία για να σπουδασεις και για να παίρνεις τρεις κι εξήντα.
Και να σου λένε κιόλας πως το μισθό που ζητάς δε θα στον έδιναν ούτε στην Αγγλια. Κι εσύ να συγκρατείσαι για να μην τους απαντήσεις πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται και πως ένας υπάλληλος με μεταπτυχιακό στην Αγγλια ξεκινάει με 2500 λίρες βασικό μισθό. Αλλά, αυτά ας τα σκεφτοσουν όταν σε έπιασαν οι συναισθηματισμοί και αποφασισες να επιστρεψεις στην χώρα σου.
Και τότε είναι που μπαίνεις σε μεγάλο διλλημα. Να μείνεις στην πόλη σου σχεδόν άνεργη και να σε στηρίζουν οικονομικά οι γονείς σου, νιώθοντας πως είσαι αντιπαραγωγικός και βάρος και έχοντας την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος εργοδότης που δε θα σου συμπεριφέρεται λες και σου κάνει χάρη ή θα δεχτεις τη δουλειά και τον πενιχρό μισθό και θα πιάσεις σπίτι στην Αθηνα, οπου στην ουσία θα ζεις για να δουλεύεις κι όλα τα έσοδα σου μετά βίας θα καλύπτουν τα έξοδα σου και φυσικά πάλι οι γονείς θα πρέπει να σε στηρίζουν οικονομικά;
Κι αφού εύκολη λύση στο πρόβλημα δεν μπορείς να βρεις τα βάζεις με τον εαυτό σου που δεν ικανοποιείται με τίποτα, που δεν έχει μάθει να συμβιβάζεται και που δε θέλει να εστερνιστεί τη νοοτροπία του «πήγαινε στο Δημόσιο, δε δουλεύεις και πληρωνεσαι» Γιατί τελικά μπορεί να είναι αλήθεια πως ο ιδιωτικός τομέας παράγει τον πλούτο αυτής της χώρας, αλλά δε σε πληρώνουν σύμφωνα με τα προσόντα που μπορεί να έχεις. Κάτι που στο Δημόσιο αποτελεί νόμο ανεξάρτητο του έργου που παραγεις. Κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί όλοι κυνηγάνε με κάθε μέσο μια θέση στο Δημόσιο...

Location:Αργυρουπόλεως,Αργυρούπολη,Greece

Monday, November 30, 2009

Αν η ψυχή...



Μια φυλακή σε προσμένει όταν φοβάσαι
αυτό ψυχή μου να θυμάσαι.
Μια Κυριακή που πεθαίνει μην τη λυπάσαι
αν αγαπάς ο ίδιος θα' σαι.
Παίζει ο πόνος τα βράδια με την καρδιά σου
κυνηγάει τα δάκρυά σου

κι όταν στο δρόμο σου θα 'βρεις παλιά φιλιά σου
βάλτα στην αγκαλιά σου.

Αν η ψυχή είχε φωνή
και μπορούσε να μιλάει
κάνε πιο κει θα 'χε πει
στο κορμί που την χαλάει.
Αν η ψυχή είχε πιει
και μπορούσε να γελάει
κάνει πιο κει θα 'χε πει
στο κορμί που την ξεχνάει.

Χειμώνας σε περιμένει όταν αργήσεις
αυτή την άνοιξη να ζήσεις

κι όταν η αγάπη πεθαίνει να μη δακρύσεις
πόθους ξανά θ' αναστήσεις.

New Path?

-A new path?
-Hm.. Maybe...

Monday, November 23, 2009

Η Έπιστροφή


Ένα ποστ που άργησε να γίνει.

Επιστρέψαμε πίσω. Δηλαδή μόνη μου επέστρεψα. Στα Τρίκαλα. Η συμβίωση με όλη μου την οικογένεια δεν είναι εύκολη, αλλά θα στρώσει.
Οι φίλοι μου είναι όλοι σε διαφορετικά μέρη, αλλα ας είναι καλά το ιντερνετ και τα τηλέφωνα.
Βρήκα και δουλειά (ο Θεός να την κάνει) τηλεργασία σε έναν τυπά που δεν ξέρει τι του γίνεται. Ψάχνω όμως και για κάτι πολύ καλύτερο και ταυτόχρονα υπάρχουν κι άλλες ιδέες.
Άρχισα και κατασκευή κοσμήματος για να περνάει ο χρόνος και γενικά προσπαθώ να βρω καινούργια ενδιαφέροντα.
Κατά τα άλλα ζω την απόλυτη ηρεμία. Πολύ ηρεμία. Ευτυχώς κάνουμε μια ανανέωση στα πράγματα στο σπίτι κι έχω και ασχολούμαι.
Σε γενικές γραμμές αυτή είναι η ζωή μου τους 2 τελευταίους μήνες.

Monday, October 19, 2009

Καλό ταξίδι..

Όταν διάβασα αυτό, πάγωσα... Δεν μπορεί...
Καλό ταξίδι Γιάννη και συγγνώμη που δε σου φέρθηκα με τον καλύτερο τρόπο...

Friday, September 11, 2009

Κάτι σαν απολογισμός...


Έτσι τελειώνει ακόμα ένα κεφάλαιο στη ζωή μου και σε αυτό το blog. Η ζωή μου στο Warwick σε κάτι λιγότερο από 2 ώρες θα τελειώσει. Κάπου το απόγευμα της σημερινής μέρας θα βρίσκομαι στην Ελλάδα.

Δεν κάναμε αρκετά πάρτυ
Δεν ήπιαμε αρκετες μπύρες
Δεν πειράξαμε αρκετά ο ένας τον άλλον
Δε γελάσαμε αρκέτα
Δεν κουτσομπολέψαμε αρκετά
Δε βγάλαμε όσες φωτογραφίες έπρεπε
Δεν περάσαμε αρκετό χρόνο όλοι μαζί

Γιατί τώρα που φεύγω θέλω κι άλλα. Δε νιώθω να χόρτασα τη ζωή με όλους αυτούς τους ανθρώπους, στην παράξενη αυτή χώρα.
Σίγουρα είχαμε και κακές στιγμές και σίγουρα πεθυμήσαμε πολλές φορές τις χώρες μας και τους εκεί φίλους μας.
Όμως σχεδόν ένα χρόνο μετά, ένα χρόνο που κύλησε σα νερό, συνειδητοποιούμε πως σίγουρα θα μας λείψουν όλα αυτά που ζήσαμε εδώ και σίγουρα αν μπορούσαμε θα μέναμε κι άλλο.
Ελπίζω απλά η ζωή να επιφυλάσει σε όλους μας κάτι καλό στην επόμενη γωνία και μην χάσουμε την επαφή μεταξύ μας, έστω και μέσα από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή.

ΧΧΧ



Γιατί αν τα κάναμε όλα αυτά

Saturday, September 05, 2009

5 μέρες ακόμα

Packing


Είμαι εδώ σχεδόν ένα χρόνο και σήμερα ξεκίνησα τη διαδικασία μαζέματος των αντικειμένων που θα επιστρέψουν μαζί μου στην Ελλάδα. Σε 6 μέρες από σήμερα επιστρέφω οριστικά πίσω.
Αλήθεια ποιο κουτί θα χωρέσει τόσες αναμνήσεις?

Tuesday, September 01, 2009

Κοίτα εγώ

Saturday, August 22, 2009

Ο άλλος μου εαυτός

Σκόρπιες Σκέψεις


Η αίθουσα αναμονής ενός αεροδρομίου είναι περίεργος χώρος με παράξενη αύρα. Τόσος κόσμος μαζεμένος και ωστόσο ο χώρος μοιάζει τόσο παγωμένος και θλιβερός. Παρέες 2, 3, 4 ατόμων συζητάνε και περιμένουν την ώρα της επιβίβασης τους στο αεροπλάνο. Άλλοι φεύγουν για ένα ταξίδι αναψυχής, άλλοι για δουλειά, άλλοι για σπουδές και για άλλες υποχρεώσεις. Αν παρατηρήσεις προσεχτικά, οι μόνοι που βλέπεις να έχουν χαρά στο βλέμα τους είναι αυτοί που φεύγουν για διακοπές. Οι υπόλοιποι μοιάζουν σκυθρωποί, ίσως να εύχονται να σταματούσε εκεί ο χρόνος και να έμεναν κι άλλο με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Ίσως παλι να έχουν βαρεθεί τις ατελείωτες πτήσεις και να εύχονται απλά να είχαν τη δυνατότητα να διακτινιστούν στο μέρος που θέλουν να πάνε.



Το ταξίδι με το αεροπλάνο σου χαρίζει αρκετές ώρες χωρίς να ξέρεις τι να τις κάνεις. Κοιτάς έξω από το παράθυρο και ενώ το αεροπλάνο κινείται με τέράστιες ταχύτητες εσύ νομίζεις πως βλέπεις συνέχεια το ίδιο σύννεφο. Μερικές ανατάραξεις που και που και η φωτεινή ένδειξη προσδεθείτε, αναταράσει και τις σκέψεις σου. Σταυρώνεις τα χέρια σου, κλείνεις τα μάτια σου και περιμένεις να περάσει αυτή η αίσθηση του τραντάγματος, που στις τόσες χιλιάδες πόδια, όχι μόνο δε σε διασκεδάζει, αλλά σε γεμίζει με δυσοίωνες σκέψεις "θα πέσει, δε θα πέσει το αεροπλάνο." Μόλις σταματήσουν αυτές οι αναταράξεις και σβήσει και η ένδειξή προσδεθείτε, ανοίγεις τα μάτια, ξεσταυρώνεις τα χέρια, αρχίζεις να αναπνέεις κανονικά και γελάς από μέσα σου με τον εαυτό σου, που μάλλον σου βγήκε περισσότερο φοβιτσίαρης από όσο νόμιζες, ειδικά τώρα που μεγαλώνει.



Οι μέρες προχωράνε, είσαι τρεις μέρες μακριά από την ημέρα που πρέπει να τελειώσεις την πτυχιακή σου. Ενώ έχεις αρκετή δουλειά να κάνεις, ο καλός και ο κακός σου εαυτός δίνουν μάχη. Ο ένας σου λέει πως πρέπει να διαβάσεις για να τελειώνεις, ο άλλος βαριέται. Του πρώτου τα επιχειρήματα είναι πως αν διαβάσεις και περάσουν αυτές οι τρεις μέρες μετά θα είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις χωρίς περιορισμούς και πως στην επόμενη στροφή σε περιμένει κάτι καινούργιο για να αρχίσεις και θα είναι καλό. Ο δεύτερος δεν έχει επιχειρήματα αλλά κερδίζει τη μάχη και σε αφήνει να γράφεις posts. Εσύ σκέφτεσαι πως πρέπει κάποια στιγμή αυτοί οι 2 να γίνουν ένα, να ενωθούν και συμπορευτούν. Είναι ο μόνος τρόπος για να μη σε τρελάνουν. Ακόμα ψάχνεις όμως τον τρόπο να τους συμφιλιώσεις.



Μια πτυχιακή που αλλιώς ξεκίνησε κι αλλιώς καταλήγει σε ταλαιπωρεί εδώ και μερικούς μήνες. Όχι ότι της έδωσες τη δέουσα προσοχή. Στην αρχή δηλαδή ήθελες να το κάνεις, γιατί σου άρεσε πολύ. Μετά όμως δεν έβγαινε όπως ήθελες κι άρχισε να σου τη δίνει. Ο κακός σου εαυτός σε έκανε να τη βαριέσαι. Ο καλός σου εαυτός επιμένει να την τελειώσεις για να σου φύγει από την μέση. Έχεις τόσα σχέδια που σε περιμένουν. Τίποτα δεν πρέπει να σε κρατάει πίσω.



Σε τρεις βδομάδες θα έχεις ξεμπερδέψει από δω. Θα έχεις μαζέψει τα πράγματα σου, και αφού θα περάσεις πάλι τη διαδικασία της πτήσης με αεροπλάνο θα είσαι πίσω. Με πολλά σχέδια στο μυαλό και πολλούς στόχους. Έχεις βαρεθεί τον κακό σου εαυτό που σε κάνει να τεμπελιάζεις και να βαριέσαι και λες πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρεις (Μεταξύ μας, πάντα τα κατάφερνες, ακόμα και όταν ο κακός σου εαυτός κυριαρχεί, απλά κουράζεσαι παραπάνω) Το έχεις αποφασίσει εδώ και καιρό πως θα τον κάνεις πέρα και θα προσπαθήσεις να ξεκίνησεις κάτι από την αρχή με πρόγραμμα. Αν τυχόν επιτεθεί, έχεις αποφασίσει με το ζόρι να τον αιχμαλωτήσεις μέχρι να δεχτεί την ένωση με τον καλό σου εαυτό. Ξέρεις πως η όλη διαδικασία, τελικά θα έχει πλάκα, όσο και να σε παιδέψει. Μάλλον κάτι τέτοιο θα λέγεται ζωή.

Tuesday, May 26, 2009

Ξέρεις τι είναι?


Ξέρεις τι είναι να κοιτάς το "παρελθόν" σου και να βλέπεις πως δεν αγάπησες ποτέ?
Ξέρεις τι είναι να κοιτάς πίσω και να βλεπεις πόσα άτομα εξιδανίκευσες, απλά για να καλύψεις ένα κενό που δεν καλύπτοταν με υποκατάστατα?
Ξέρεις τι είναι να νιώθεις μοναξιά και τίποτα να μην μπορεί να την απομακρύνει?
Ξέρεις τι είναι να νιώθεις μόνος μέσα σε ένα πλήθος?
Ξέρεις τι είναι να αρχίσεις να πείθεσαι σιγά σιγά πως αυτό που ζητάς δεν υπάρχει?
Ξέρεις τι γίνεται όταν τα παραμύθια και οι ιστορίες που φτιάχνεις με το μυαλό σου δε σου κάνουν πια καλό και δε βοηθάνε σε τίποτα?
Ξέρεις τι είναι να έχεις πράγματα να μοιραστείς και να μην υπάρχει κάποιος να του τα δείξεις?
Ξέρεις πως είναι όλα αυτά να συνυπάρχουν μέσα σε μια ψυχή?

Saturday, May 16, 2009

Α ρε μοναξιά...




Α, ρε μοναξιά
να είχες μέσα σου καρδιά
να καταλάβαινες τι είσαι τελικά.
Θά 'βλεπες και συ
για μια αγάπη τι θα πει
να καταστρέφεσαι χωρίς επιστροφή.

Α, ρε μοναξιά
απόψε πάλι τη ζητάς
πού ταξιδεύεις την καρδιά μου, πού με πας;
Μόνο ένα λεπτό
δώσε μου για να ξεχαστώ
δεν το αντέχω το μαρτύριο αυτό.

Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
μια καρδιά που πέρασε πολλά.
Έδωσα τα πάντα κι έχω πάρει μόνο πόνο
Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
ένα ψέμα ήταν τελικά
και για ένα ψέμα τη ζωή μου την τελειώνω.

Α, ρε μοναξιά
σαν νύχτα μέθυσες ξανά
δε ξημερώνει, πάλι η ώρα δεν περνά.

Α, ρε μοναξιά
δώσε μου πίσω τα φτερά
και ξέχασέ με να πετάξω πιο ψηλά.

Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
μια καρδιά που πέρασε πολλά.
Έδωσα τα πάντα κι έχω πάρει μόνο πόνο
Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
ένα ψέμα ήταν τελικά
και για ένα ψέμα τη ζωή μου την τελειώνω.

Wednesday, May 06, 2009

Καραβάνι



Αν ξυπνήσεις το πρωί
κι η καρδιά σου πάει να σπάσει
φίλο σύμμαχο θα βρεις
μπόρα είναι θα περάσει

Αν στο δρόμο σου χαθείς
και δεν ξέρεις που σε πάει
στην καρδιά φάρο θα δεις
ας την να σε οδηγάει

Ξέρω ψάχνεις το γιατί
και το ψέμα σ' αρρωσταίνει
σκέψου αυτό είναι η ζωή
καραβάνι που πηγαίνει

Σαν κι εσένα είμαι κι εγώ
κλαίω, γελάω, αγαπάω
καραβάνι είναι η ζωή
και μαζί σου προχωράω

Έλα πάμε

Ξέρω νιώθεις μοναξιά
και τις νύχτες σε βαραίνει
μα ταξίδι είναι η ζωή
καραβάνι που πηγαίνει

Έλα πάμε. Έλα πάμε


Αφιερωμένο σε σένα που τα τελευταία χρόνια δεν έχεις φύγει στιγμή από δίπλα μου, ακόμα και τώρα που περνάς δύσκολα...

Tuesday, May 05, 2009

Να' βρισκα ένα τρόπο...



Να ταξίδευα σαν άστρο

Στων ματιών σου το στερέωμα

Στο στόμα σου σα σοκολάτα να έλιωνα

Την πίκρα σου να σβήσω λίγο φως μου

Θάλασσα μου σαν το κύμα

Μέσα σου να στροβιλίζομαι

Μ’ ένα άγγιγμά σου μόνο να γκρεμίζομαι

Πιο πέρα απ’τα πέρατα του κόσμου

Να ΄βρισκα έναν τρόπο

Μέσα σου να μπω

Μ’ έρωτα να σε μεθούσα

Τη ζωή μου να γυρνούσα ανάποδα

Κι εσύ να μ΄ αγαπάς

Κι εσύ να μ΄ αγαπάς

Κι εσύ να μ΄ αγαπάς

Κι εσύ να μ΄ αγαπάς

Να καιγόμουνα τις νύχτες

σαν τσιγάρο μες στα χείλια σου

Μοτοσικλέτα να γλιστράω στα μίλια σου

Κι ο δρόμος αδιέξοδο ας γράφει

Να σε χάιδευα σαν ηλιαχτίδα

Κάθε που ξημέρωνε

Κι αυτά που μας χωρίζουν να μας δένανε

Κι οι φόβοι μας να γίνουν όλοι στάχτη

Να ΄βρισκα έναν τρόπο...

Κι εσύ να μ΄ αγαπάς...

Sunday, May 03, 2009

I stand




When you ask me, who I am:
What is my vision? And do I have a plan?
Where is my strength? Have I nothing to say?
I hear the words in my head, but I push them away.

'Cause I stand for the power to change,
I live for the perfect day.
I love till it hurts like crazy,
I hope for a hero to save me.
I stand for the strange and lonely,
I believe there's a better place.
I don't know if the sky is heaven,
But I pray anyway.

And I don't know
What tomorrow brings
The road less travelled
Will it set us free?
Cause we are taking it slow,
These tiny legacies.
I don't try and change the world;
But what will you make of me?

'Cause I stand for the power to change,
I live for the perfect day.
I love till it hurts like crazy,
I hope for a hero to save me.
I stand for the strange and lonely,
I believe there's a better place.
I don't know if the sky is heaven,
But I pray anyway.

With the slightest of breezes
We fall just like leaves
As the rain washes us from the ground
We forget who we are
We can't see in the dark
And we quickly get lost in the crowd

'Cause I stand for the power to change,
I live for the perfect day.
I love till it hurts like crazy,
I hope for a hero to save me.
'Cause I stand for the power to change,
I live for the perfect day.
I love till it hurts like crazy,
I hope for a hero to save me.
I stand for the strange and lonely,
I believe there's a better place.
I don't know if the sky is heaven,
But I pray anyway.

Saturday, April 25, 2009

Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

Πάρτε κι ένα ανάλογο τραγουδάκι:




Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα.

Και το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα.

Οι αναμνήσεις μου, μου πιάνουνε κουβέντα.

Απόψε λέω να παίξω απ' τα κερδισμένα.


Κι έτσι τον δρόμο μου ανάποδα μαζεύω.

θυμάμαι όλα της ζωής μου τα λημέρια.

Τάιζα λύκους και μου τρώγανε τα χέρια,

Κι έτσι παιδεύτηκα να μάθω να χαϊδεύω.


Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.

Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,

τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.


Ύστερα ήρθαν οι χαρούμενες παρέες...

Όλο μου 'λέγαν, σε κανέναν δε χρωστάω.

Με πότιζαν οινόπνευμα να μάθω να γελάω,

κι εγώ τις άφησα κι έψαξα για νέες.


Η θάλασσα με μάζεψε απ' το δρόμο.

Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω,

μου έμαθε το κύμα να αγαπάω,

κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο.


Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.

Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,

τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.


Παρασκευή βράδυ


Σήμερα, ήταν η τελευταία βραδιά με τα παιδιά. Κοντεύω μήνα στην Ελλάδα και κάποια στιγμή πρέπει να φύγω. Με περιμένουν βέβαια σκληρές βδομάδες εκεί πάνω, 4 βδομάδες συνεχόμενο μάθημα απο 9 το πρωί έως τις 6μιση το απόγευμα και φυσικά μια πτυχιακή που τρέχει και πρέπει να τελειώσει μέσα σε 9 εβδομάδες αν θέλω να έρθω Ελλάδα για καλοκαιρινές διακοπές (αλλιώς καλό Σεπτέμβρη...) Αλλά για αυτό θα γκρινιάξω άλλη ώρα :P
Όπως κάθε Πάσχα, έτσι και φέτος στην παρέα υπήρχε ένα περίεργο κλίμα ( ενώ πάντα τα χριστούγεννα περνάμε τέλεια). Τέλος πάντων με τα πολλά βρήκαμε κάποιες ισορροπίες και καταφέραμε τουλάχιστον να συνυπάρξουμε.
Έτσι, σήμερα ήταν πολύ δύσκολο να τους χαιρετίσω πάλι, όπως αύριο θα είναι πολύ δύσκολο να χαιρετίσω την οικογένεια μου. Υποθέτω κάποια στιγμή θα μάθω να μη με επηρεάζει τόσο.
Έγιναν και κάποιες αποκαλύψεις, εντελώς απρόσμενες ομολογώ :p, αλλά φαντάζομαι αυτό δε θα αλλάξει δραματικά την παρέα.
Ένα απογευμα, κάπου σε ένα τσιπουράδικο, γνώρισα και σένα... Εντελώς διαφορετικός από ότι είχα γνωρίσει μέχρι τώρα.... Φίλος-φίλης της κολλητής. Τρέχα γύρευε δηλαδή. Ωστόσο ήσουν περίεργα οικείος και πολύ ευγενικός. Κρίμα που δε σε ξαναείδα από τότε... Η κολλητή βέβαια είπε πως θα το φροντίσει το θέμα :p

Δεν ξέρω αν όλα τα παραπάνω βγάζουν κάποιο λογικό νόημα. Αλλά, είναι τα κύρια σημεία των ημερών μου στην Ελλάδα. Εύχομαι σύντομα να ξαναείμαι μαζί τους :)

Friday, April 10, 2009

Αντίο Δημήτρη....


Φαντάζομαι οι περισσότεροι σήμερα ενημερωθήκατε για το περιστατικό του παιδιού που μπήκε στη σχολή του ΟΑΕΔ πυροβόλησε εναντίον ενός συμμαθητή του βγήκε έξω από τη σχολή, πυροβόλησε 2 άτομα που προσπάθησαν να το σταματήσουν και πήγε σε ένα παγκάκι και αυτόκτόνησε.
Πριν ξεκινήσω να μιλήσω ( ή να γράφω, πιο σωστά) για το θέμα να ξεκαθαρίσω πως προφανώς και δεν επικροτώ την πράξη του και προφανώς το παιδί που βρέθηκε μπροστά του δεν έφταιγε σε τίποτα και μακάρι να γίνει γρήγορα καλά και να επιστρέψει στην οικογένεια του και προφανώς το να παίρνεις ένα όπλο και να ρίχνεις σε άοπλους ανθρώπους δεν αποτελεί λύση.
Όμως, σαν κοινωνία η μάλλον σαν ξεχωριστοί άνθρωποι και αναγκαστικά μέλη της ίδιας κοινωνίας, καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε τι όπλισε το χέρι αυτού του ατόμου και το έφτασε σε αυτό το σημείο.
Στην τηλεόραση, οι τηλεκριτικοί είπανε πως είχε ψυχολογικά προβλήματα, πως ήταν ένα κλειστό παιδί, πως δε μιλούσε σε κανέναν ( λες και του μιλούσαν οι άλλοι) και πως γενικά φαίνοταν να ήταν στο δικό του κόσμο.
Ο Δημήτρης χθες δημοσιοποίησε το γράμμα που βρήκαν πάνω του στο myspace το γνωστό social network, μαζί με αυτό ανέβασε και κάποιες φωτογραφίες του με διάφορα όπλα. Το myspace όπως όλα τα παρόμοια δίκτυα έχει την επιλογή των friends και προφανώς ο Δημήτρης θα είχε κάποιους τέτοιους "φίλους". Τι συνέβη λοιπόν? Κανείς δεν πρόσεξε το γεμάτο οργή γράμμα του και δραστηριοποιηθεί να κάνει κάτι? Να του μιλήσει? Να ειδοποίησει την αστυνομία ίσως? Κανείς δε θεώρησε ότι μπορεί και να σοβαρολογεί? Ή μήπως απλά κάνεις δεν του έδωσε σημασία? Ο Δημήτρης για να το δημοσιοποιήσει αυτό το κείμενο, από τη στιγμή ειδικά που είχε φροντίσει να το έχει και πάνω του, δεν ήθελε να περιγράψει τις προθέσεις του (θα βρίσκανε το χαρτί πάνω του) ήθελε απλά να του δώσουν λίγη σημασία. Να του δείξει έστω και ένας πως νοιάζεται. Αν οχι για αυτόν, τουλάχιστον για αυτους που απειλούσε πως θα σκοτώσει. Ο Δημήτρης ήθελε να τον σταματήσουν. Αλλά ποιος νοιάστηκε να το κάνει?
Και πριν προλάβει κανείς να μου απαντήσει πως αν ήθελε να το σταματήσουν, δε θα το έκανε εξαρχής, ας με βοήθήσει να ερμηνεύσουμε τη συμπεριφορά του αφού πυροβόλησε το πρώτο παιδί. Ήταν έτοιμος να κάνει μακελειό, πυροβολεί έναν και φεύγει τρέχοντας. Η δική μου η γνώμη είναι πως τον σόκαρε αυτό που έκανε κι έφυγε τρέχοντας με σκοπό να αφαιρέσει μόνο τη δική του ζωή, βρέθηκαν οι 2 άλλοι στο δρόμο του και τους πυροβόλησε στα πόδια για να τους εμποδίσει να τον σταματήσουν από την αυτοκτονία. Ένα άτομο με ψυχολογικά προβλήματα δε θα σοκάροταν από τον πυροβολισμό ενός συμμαθητή του και θα συνέχιζε μπαίνοντας σε κάποια τάξη και κάνοντας το ίδιο... Στην ουσία, ο Δημήτρης αυτόν που ήθελε να καταστρέψει ήταν ο ίδιος του ο εαυτός. Σε εκείνον, ήθελε να κάνει κακό.
Αλλά, ας πάμε πριν γίνει το μακελειό. Ήταν ένα παιδί, μοναχικό, χωρίς φίλους, δε μιλούσε με κανέναν, δε του μιλούσε και κανένας και τον κοροιδευαν για τον τρόπο που ντύνονταν. Ας θυμηθούμε εμάς, τους εαυτούς μας στο σχολείο κυρίως ( γιατί εκεί σαν άτομα εξαντλούσαμε όλη την σκληρότητα μας ή κάποιοι άλλοι την εξαντλούσαν σε μας ). Ας θυμηθούμε πόσες φορές κοροιδέψαμε και απομονώσαμε, το παιδί που φορούσε γυαλιά, που τραύλιζε την ώρα που διάβαζε ένα κείμενο, που έκανε ένα λάθος όταν έλυνε μια άσκηση, που δε μιλούσε καθαρά η ψεύδιζε, που δε φορούσε τα trendy ρούχα που φορούσαμε εμείς, ακόμα ακόμα που ήταν τόσο ντροπαλό και δεν ανοιγόταν εύκολα. Σκεφτείτε, πόσο εύκολο είναι να χρησιμοποιήσουμε την αδυναμία κάποιου για να τον μειώσουμε. Θυμηθείτε πως οργανονόμασταν σε παρέες και κάναμε τη ζωή δυσκολη σε παιδιά με οποιοδήποτε μειονέκτημα που βλέπαμε πάνω του, είτε επειδή ήταν από άλλη χώρα. (Χαρακτηριστικά θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, σε ένα λύκειο της πόλης μου, μια ομάδα παιδιών είχε κρεμάσει στην μπασκέτα του σχολείου τους έναν συμμαθητή τους επειδή ήταν πολυ μικροκαμωμένος, το παιδί αυτό άλλαξε σχολείο και στο καινούργιο του σχολείο τον φώναζαν "ο κρεμασμένος¨) Αν δε θυμάσαι τίποτα από τα παραπάνω, μήπως ανήκες στα παιδιά που σε κορόιδευαν?
Πόσους τέτοιους Δημήτρηδες έχουμε "φτιάξει" εμείς που ίσως από καθαρή τύχη δεν είχαν πάρει ένα όπλο στα χέρια τους και να αρχίζουν να μπαίνουν στα σχολεία?
Για πόσους τέτοιους Δημήτρηδες θεωρήσαμε πιο εύκολο να τους στοχοποιήσουμε και να τους πειράζουμε αντί να τους πλησιάσουμε και να τους γνωρίσουμε καλύτερα?
Σε πόσους τέτοιους Δημήτρηδες αρνηθήκαμε την ευκαιρία να μας πλησιάσουν και να γίνουν μέρος της σουπερ ουάου παρέας μας?
Σε πόσους τέτοιους Δημήτρηδες δεν προκαλέσαμε χιλιάδες ψυχολογικά, δεν τους κάναμε να αισθανθούν κατώτεροι, να ντρέπονται για τη διαφορετικότητα τους ή την αδυναμία τους?
Σε πόσους τέτοιους Δημήτρηδες είχαμε γίνει ο εφιάλτης τους?
Η λίστα είναι απλά ατελείωτη και μακάρι να μην υπάρξει άλλος Δημήτρης που θα πάρει ένα όπλο και θα κάνει αυτό που έκανε ο σημερινός Δημήτρης. Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να αποφύγουμε τέτοιους Δημήτρηδες είναι να αναλογιστούμε και να καταλάβουμε πόσο εμείς έχουν συμβάλει στην ψυχολογική τους αστάθεια. Γιατί μπορεί ο Δημήτρης και ο κάθε Δημήτρης να πυροβολεί, αλλά ίσως εμείς του βάλαμε το πιστόλι στο χέρι για να το κάνει αυτό.

Friday, March 20, 2009

Signs

Wednesday, March 18, 2009

To do list

Από Τετάρτη 18 Μαρτίου έως Σάββατο 28 Μαρτίου

  • Να κάνω την εργασία στο Information System Management (παράδοση 23 Μαρτίου)
  • Να κάνω την εργασία στο e-commerce (παράδοση 30 Μαρτίου)
  • Την Παρασκευή πρέπει να πάω στο αεροδρόμιο του Stansted...
  • Να μαζέψω τα κορίτσια που έρχονται!
  • Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή London Baby!
  • Κυριακή βράδυ, επιστροφή στο Warwick
  • Δευτέρα Conventry (Κυρίως για ψώνια)
  • Τρίτη Warwick, την πόλη για το κάστρο
  • Τετάρτη Stratford (είναι και η γιορτή μου!!)
  • Πέμπτη Birmingham ( λίγα ψώνια πάλι και καμια βόλτα στην πόλη :P)
  • Παρασκευή Leaminghton Spa (βόλτα και ψώνια...)
  • Σάββατο επιστροφή Ελλάδα!! :D

Όχι και άσχημο πρόγραμμα για 10 μέρες ε?? :D

Thursday, March 12, 2009

Πυξίδα



Απο μικρος στιν αγγαλια των βλογισμων μου
ειχα μια λεξη απ ολα μου τα παθη
να κυνηγαω με το ξυλινο αλογο μου
μια οπτασια που κρυβοτανε στα δαση

Απο μικρος γυροβολουσα τα ποταμια
αδολες φημες που χτυπουσαν τα σπαθια του
ξαπλωνα νυχτα στα βρεγμενα τα καλαμια
και διπλα ο ELVIS ειχε ανοιξει την καρδια του

Ζησε μοναχα την στιγμη ,και ασε το μετα
ενα σωσιβιο η ζωη που ξεφουσκωνει αργα
Ζησε μοναχα την στιγμη και ασε το μετα
ενα σωσιβιο η ζωη που ξεφουσκωνει αργα

Μικρος πολυ σε μια σπηλια με σταλαγμιτες
σαν πεταξε μια μαυρη νυχτεριδα
πες μου που πανε οταν πεθανουν οι αλητες
αφου η ψυχη τους εχει χασει την πυξιδα

Ζησε μοναχα την στιγμη και ασε το μετα
ενα σωσιβιο η ζωη που ξεφουσκωνει αργα

Ηλίθια Αστεία



Κάποτε, μπορεί κάπου μια μέρα
να δεις το δίκιο μέσα από ένα στόχο στον αέρα
θα είναι ήδη όμως αργά γιατί θα 'χουν χαθεί τόσοι
από τη μόλυνση, απ' τη μόδα, από μια ισχυρή δόση
Από τον πάτο ως την κορφή αυτή η ζωή βρωμάει
και ξέρω πώς να επιβιώνω γιατί έχω γίνει τομάρι
Κατάλαβέ το, μάνα, δε γυρίζω πίσω
δε θα τα τινάξω, μα ούτε κι έτσι θα τ' αφήσω
Η οργή είναι ένα διάστημα κλεισμένο στ' αυτιά
αυτές τις μέρες πρέπει να φωνάζεις δυνατά
Με ταϊζουν βλακείες και περιμένουν να χωνέψω
Κοιτάζω τον κόσμο, δεν ξέρω τι να πιστέψω
μα ο θεός είναι δυνατός, μου ανοίγει τα μάτια
Να σ' αγαπώ πιο πολύ, να σε φυλάω από την κακία

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

Κάποτε, μπορεί κάπου μια μέρα
από τη θέση που είσαι να πας λίγο πιο πέρα
θα είναι ήδη όμως αργά γιατί θα 'χεις διώξει άλλους
από μια θέση στη ζωή, απ' τον πλανήτη Γη
Μια αγελάδα σε μια αφίσα στέκει μολυσμένη
αντανακλάται στα γυαλιά σου και μετά από λίγο φεύγεις
Ο χρόνος σου τελειώνει, λες "η μέρα αυτή πάει"
μα ο χρόνος επιστρέφει κι εσύ λες τα ίδια πάλι
Λες "τώρα μπορώ ν' αλλάξω, μα είναι ήδη αργά"
και αφήνεις τη ζωή σου να πνιγεί στα ρηχά
Οι πιο πολλοί αποφεύγουν να σε κοιτάξουν στα μάτια
στο πίσω κάθισμα γλυστρούν και πνίγουν τα δάκρυα

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

Δε θ' αφήσω αυτές τις μέρες να με πάρουν από κάτω
τους φόβους που με τρέφουν θα τους κάνω κάτι άλλο
θα αλλάξω τη ζωή μου σε κάτι θετικό
και κάθε άσχημη ενέργεια θα τη στείλω στο καλό
θα δώσω σημασία σ' αυτά που εσύ πετάς
μιας και στο τίποτα μπορείς να βρεις αυτό που ζητάς
Στα σκουπίδια βρίσκουν τα σκυλιά φαγητό
Τις περιοχές αυτές τις προστατεύει ο θεός
όπως τους άνεργους, τους άστεγους, κι όσους ζουν στο μέλλον
Σε αυτούς που αγαπούν και πιστεύουν, φιλιά στέλνω
Τώρα που τα σύννεφα προς το βορρά φεύγουν
και χιλιάδες παιδιά σ' αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν
ρίχνοντας το βλέμμα τους σε πλαστικά καλώδια
σε κτίρια, σε φώτα ή σε γυμνασμένα πόδια

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

Counting Days





8 Μέρες για να έρθουν τα κορίτσια!

16 Μέρες για να γυρίσουμε Ελλάδα!!

Thursday, March 05, 2009

Ασφάλειες-Ανασφάλειες


Θέλω:
  • Να περάσει γρήγορα γρήγορα, αυτή, η επόμενη βδομάδα και η μεθεπόμενη μέχρι την Παρασκευή
  • Να με πιάσει μια απίστευτη διάθεση για διάβασμα και να κάνω τις 2 εργασίες και το ένα report
  • Α επίσης να διαβάσω και κανενα paper για την πτυχιακή
  • Να βρω μια αγκαλιά να χωθώ
  • Να σταματήσω να τρώω τόσο γιατι δε με βλέπω καλά
  • Να βρω τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση
Εκνευρίζομαι:
  • Με το χαζό αγγλικό καιρό που ειδικά σήμερα είναι μια ένας τεράστιος ήλιος μια μια μουντή συννεφιά, ας αποφασίσει επιτέλους! το δωμάτιο μου μια σκοτεινιάζει μια υπερφωτίζεται
  • Με τις εργασίες που δεν τελειώνουν και το χρόνο που λιγοστεύει. Έχω και μάθημα τη Δευτέρα
  • Με μένα που τρώω τόσο χρόνο στον υπολογιστή και δεν κάνω τίποτα ουσιαστικό, πέρα του να χαζεύω σελίδες και video στο youtube.
  • Που δε μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια και με παίρνει το χάραμα για να νυστάξω (τρελή απώλεια των πιο παραγωγικών ωρών
  • Με τα βλαμένα που έχουν μαζευτεί γύρω μου

Έχει πλάκα:
  • Που η Πέμπτη έχει καθιερωθεί σαν ημέρα των coctails! (σήμερα πίνουμε pina colada)
  • Που έχουμε μπει σε Πασχαλινό mood
  • Που στις 2 η ώρα χθες βράδυ έφτιαχνα μπισκότα σοκολάτας βουτύρου, γιατί έπρεπε να κάνω κάτι δημιουργικό, επειδή δε νύσταζα η συνταγή απο εδώ. (όχι δε μου πέρασε από το μυαλό να διαβάσω)
Ψάχνω:
  • Να βρω κάτι δημιουργικό να ασχοληθώ (ναι καλή η μαγειρική, αλλά αν τρως μόνος σου ότι φτιάχνεις δεν είναι και τόσο καλό)
  • Πηγές για τις εργασίες
  • Καμιά καλή ταινία
  • Κάτι καλλυντικά
Ανυπομονώ:
  • Να έρθουν τα κορίτσια
  • Να πάμε Λονδίνο
  • Να γυρίσω Ελλάδα
  • Να πάω Τρίκαλα
  • Να δω τους εκεί φίλους μου
  • Να πάω Θεσσαλονίκη
  • Να περάσουμε καλά
Δεν ανυπομονώ:
  • Να περάσει το Πάσχα (καλά ξέρω πως δεν έχει έρθει ακόμα, αλλά είπαμς πως είμαστε ήδη στο κλίμα)

Monday, March 02, 2009

Εδιβούργο (Part 3)

Αυτό το post είναι εμφάνες πως θα βγει πολύυυυ μεγάλο, αλλά πιστεύω πως τουλάχιστον οι φωτογραφίες του κάστρου αξίζουν!
Είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της σειράς των αναρτήσεων που αφορά το ταξίδι στο Εδιβούργο (και μου πήρε ενα δίμηνο σχεδόν να γράψω για όλα, αλλά ας όψονται οι απαιτήσεις της σχολής :P)
Δες εδώ κι εδώ αντίστοιχα την πρώτη και δεύτερη ανάρτηση.
To τρίτο μέρος αφιερώνεται στη Lifewhispers και στην Αργυρένια. :)
Ξεκινάμε λοιπόν!

Το κάστρο ακόμα και εξωτερικά σου φαίνεται υπέροχο και τεράστιο (όντως είναι πολύ μεγάλο). Θέλεις αρκετές ώρες να το γυρίσεις όλο, δυστυχώς εμείς λόγω έλλειψης χρόνου δεν προλάβαμε να το γυρίσουμε. Υποσχεθήκαμε όμως να ξαναγυρίσουμε!

Το κάστρο εξωτερικά κοσμεί το οικόσημο του Βασιλιά και 2 αγάλματα στρατιώτων.




(Οι τηλεφωνικοί θάλαμοι βρίσκονται μέσα στο κάστρο, και μπορεί να μην έχουν σχέση με την αφήγηση αλλά είναι ωραίοι :P)

Αφού πληρώσαμε εισητήριο 10 λίρες (και δεν έχει και φοιτητικό) πήραμε το χάρτη που μας έδωσαν και κατευθυνθήκαμε προς τα μέσα.




Φυσικά και το κάστρο ήταν γεμάτο κόσμο...

Η θέα από εκεί πάνω ήταν τρομερή, το μάτι σου έφτανε μέχρι τον ατλαντικό και το Εδιβούργο ακόμα κι από τόσο ψηλά ήταν πανέμορφο (φυσικά επειδή ήμασταν τόσο ψηλά είχαμε παγώσει κιόλας, αλλά άξιζε ο κόπος)



Κάθε κάστρο που σέβεται τον εαυτό του (:P) έχει τα κανόνια του


Τα διάφορα κτίρια μέσα στο κάστρο ήταν κι από κάτι διαφορετικό ( το δωμάτιο του βασιλιά, φυλακές, μουσείο, καφετέρια κτλ κτλ)


Φυσικά ακόμα κι εδώ αυτό που σου τραβούσε το βλέμα ήταν η αρμονία της αρχιτεκτονικής που έβλεπες σε όλα τα κτίρια.




Φυσικά και πήγαμε στο Μουσείο Πολέμου που βρίσκεται μέσα στο κάστρο και περιλαμβάνει μια σειρά από πίνακες, παράσημα, όπλα, στολες, πράγματα και άλλα.
Ορισμένα από τα εκθέματα του είναι πολύ τρομακτικά (τουλάχιστον εμένα μου δημιούργησαν ένα αίσθημα τρόμου).
Η φωτογράφιση εκθεμάτων επιτρέπεται, οπότε βγάλαμε αρκέτες φωτογραφίες. Φυσικά είναι αδύνατον να τις αναρτήσω όλες, οπότε βάζω μερικές από αυτές.





Μίλησα για την αρχιτεκτονική και τη θέα ε??


Κάτω ακριβως από το κάστρο υπάρχει ένα νεκροταφείο, νομίζω στρατιωτικό, αλλά δε θυμαμαι περισσότερες λεπτομέριες :(


Η θέα από διάφορες μεριές...




Αυτή είναι η είσοδος μιας εκκλησίας, που περιέχει κάποιους τάφους ιπποτών και πολλά βιβλία με τα ονόματα των ιπποτών ανά τους αιώνες. Απαγορεύεται να βγάλεις φωτογραφίες μέσα και υπάρχουν αρκετοί φύλακες που φροντίζουν να τηρείται αυτός ο κανόνας.


Παρακάτω είναι ο ξεναγός, ντυμένος με παραδοσιακή σκωτζέζικη φορεσιά (δε μοιάζει με κέρινο ομοίωμα?) Ένας άνθρωπος με αρκετό χιούμορ (γενικότερα οι Σκωτσέζοι έχουν πολύ και καλό χιούμορ, καμία σχέση με τους Άγγλους...)
Όταν το βγάζαμε φωτογραφία μας κοίταξε, χαμογέλασε και φώναξε " What is wrong with you people? You are stealing my soul!"
Φυσικά όλοι γελάσαμε :P
Αυτό το δωμάτιο είναι το δωμάτιο του βασιλιά (με το μικρόοο και διακριτικό τζάκι :Ρ)


Επίσης το δωμάτιο του βασιλιά ειναι γεμάτο με σπαθιά.


Το ρολόι του κάστρου. Μπορείς να ανέβεις μέχρι την κορυφή, δυστυχώς εμείς δεν είχαμε χρόνο να το κάνουμε.
Επίσης ένα μέρος που αξίζει να επισκεφτείς είναι οι υπόγειες φυλακές ακριβώς δίπλα στο δωμάτιο του βασιλιά (εμείς δοκιμάσαμε να κατέβουμε αλλά λίγο η απότομη σκάλα, λίγο μια κλειστοφοβία που μας προκαλούσε το μέρος βγήκαμε από το χώρο όσο πιο γρήγορα γίνοταν)


Έπρεπε να αφήσουμε το κάστρο γιατί σε περίπου μια ώρα έφευγε το τραίνο μας κι έπρεπε να το προλάβουμε.
Τριγύρω στον εξωτερικό χώρο του κάστρου επίσης υπάρχουν όμορφα κτίρια, όπως φαίνεται στηνεπόμενη φωτογραφία


Αναγκαστήκαμε να περπατήσουμε κάποια απόσταση μέχρι να βγούμε κάπου κεντρικά για να πάρουμε ταξί.
Φυσικά και δεν γκρινιάξαμε, μιας και αυτή η διαδρομή άξιζε...


Πέσαμε πάνω και σε ένα ακόμα whiskey shop, που εκτός των άλλων είχε και μπαρ-καφετέρια.





Μπήκαμε μέσα, για να αγοράσουμε κάποιο αναμνηστικό, δυστυχώς το μαγαζί με τα ουίσκι ήταν κλειστό.
Είχαμε την ευκαιρία όμως να φωτογραφήσουμε τον κέρινο κύριο που φαίνεται παρακάτω.


Επίσης, καθώς προχωρούσαμε πετύχαμε και την κεντρική εκκλησία του Εδιβούργου.



Λίγο αργότερα, βρήκαμε ταξί, πήγαμε στο σταθμό, επιβιβαστήκαμε στο τρένο και με το που ξεκίνησε, έπιασε μια τέλεια χιονοθύελλα που σε συνδιασμό με τα σκωτσέζικα τοπία γινόταν ακόμα πιο τέλεια (:Ρ)
Προσπάθησα να φωτογραφίσω έξω αλλά λόγω αντανάκλασης βγήκε η παρακάτω φωτογραφία που πρέπει να παραδεχτείτε πως έχει κάτι το καλλιτεχνικο :Ρ


Ελπίζω σύντομα να ξαναπάω!