Pages

Monday, January 19, 2009

Άμαχος



Ένα τραγούδι επίκαιρο όσο ποτέ... Δυστυχώς....

Έχω πεθάνει δυο χιλιάδες έξι φορές
σε κάθε πόλεμο που έγινε με κυνηγούσανε ορδές
είμαι ο άμαχος που πάντα πεθαίνει, πάντα φοβάται
πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται
Είν' ο ρόλος που μου δόθηκε αυτός απ' το Θεό
να πεθαίνω για κάθε πόλεμό τους ιερό
έχω πεθάνει σε μία από τις σταυροφορίες
περάσαν από πάνω μου τρεις αυτοκρατορίες
θυμάμαι κι όσο θυμάμαι, φοβάμαι τις νύχτες εκείνες
όταν μάτωναν τ' αυτιά σου απ' τις σειρήνες
και μετά μέσα στις γνώριμες κατακόμβες
κι από πάνω μου τόνοι από τσιμέντο και βόμβες
άκου να δεις, εδώ κάτω δε ζητείται ελπίς
όταν θα ξαναγίνει πόλεμος πρέπει να σηκωθείς
για να πεθάνεις πάλι μονάχος κάποιο βράδυ
ήμουν παιδί όταν βομβάρδισαν το Βελιγράδι

Είμαι ο άμαχος που πάντα πεθαίνει, πάντα φοβάται,πάντα
με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται πάντα,
πάντα πονά, πάντα ξυπνά όταν πρέπει
και πεθαίνει πάλι αφού ο Θεός το επιτρέπει...
Είμαι ο άμαχος που πάντα πεθαίνει, πάντα φοβάται,πάντα
με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται πάντα,
πάντα πονά, πάντα ξυπνά όταν πρέπει
και πεθαίνει πάλι αφού ο Θεός το επιτρέπει...

Έχω πεθάνει στ' ολοκαύτωμα χωρίς να φταίω
αντί για δάκρυα βγαίνει αίμα απ' τα μάτια μου όταν κλαίω
ήμουν παιδί στη Παλαιστίνη τη νύχτα εκείνη
έγινα μάρτυρας γιατί τίποτα δεν μου 'χε μείνει
η ζωή μου στους αιώνες μοιάζει με ποιήμα
με τη κοπέλα μου πέθανα αγκαλιά στη Χιροσίμα
ή στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν εντάξει
τουλάχιστον εσείς πουλάτε F-16
ήμουν Αρμένιος την ώρα που μας έσφαζε ο Κεμάλ
και μοναχός επί κουμμουνισμού κάπου στο Νεπάλ
και είπα όχι πάλι, όχι άλλο σκοτάδι
αφήστε με να κοιμηθώ λιγάκι για ένα βράδυ
Αύριο πάλι, σε μία μάχη νέα
θα με ξυπνήσουν να πεθάνω στο Ιράν ή τη Κορέα
ειμ' ο άμαχος που πάντα πεθαίνει, πάντα φοβάται
πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται.

Άμαχος-Στοίχημα & Θηβαίος

Sunday, January 18, 2009

Εδιβούργο (Part 1)

Πριν από λίγες ώρες γυρίσαμε (η Ντίνα κι εγώ) από ένα υπέροχο παρασκευοσαββατοκύριακο στο Εδιβούργο. Την Παρασκεύη μέχρι να φτάσουμε ταλαιπωρηθήκαμε λιγάκι, γιατί χάσαμε το 2ο τραίνο επειδή άργησε το 1ο να φτάσει στο σταθμό μετεπιβίβασης. Φτάσαμε 2 ώρες αργότερα απο την αναμενόμενη ώρα, αλλά η πόλη μας αποζημίωσε και με το παραπάνω. Αφού αφήσαμε τα πράγματα μας στο σπίτι της ξαδέρφης της Ντίνας, ετοιμάστήκαμε για μια βόλτα σε ένα jazz bar της πόλης όπου έπαιζε live ένα συγκρότημα.


Ένα πολύ ζεστό μέρος με ωραία μουσική και πολλούς πολλούς Έλληνες (γενικότερα στο Εδιβούργο κάθε 10 βήματα πετυχαίνεις και Έλληνα :P)
Μετά από εκεί πήγαμε για φαγητό κι ύστερα για ξεκούραση.
Απόπειρες για βραδυνές φωτογραφίες στέφηκαν με απόλυτη... αποτυχία, όπως μπορείτε να δείτε και παρακάτω :P



Το Σάββατο, ξυπνήσαμε νωρίς κι αφού φάγαμε πρωινό ξεκινήσαμε για μια βόλτα στο κέντρο της πόλης και στα μαγαζιά της.
Το Εδιβούργο είναι μια πόλη γεμάτη αγάλματα και παραδοσιακά κτίρια που πραγματικά σε μαγεύουν και φυσικά έχει και αρκετό πράσινο.
Στη βόλτα μας είχαμε σύμμαχο και τον καιρό, μιας και μας έκανε μια πολλή ηλιόλουστη μέρα.





Επισκεφθήκαμε φυσικά, την Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας (National Gallery of Scotland), η οποία έχει μια τρομερή συλλογή από πίνακες διαφόρων ζωγράφων.


Βέβαια εκεί δεν επιτρεπόταν να βγάλουμε φωτογραφίες των πινάκων, αλλά με λίγη καλή τύχη φωτογράφησα έναν, που μου φάνηκε πανέμορφος.



(Συνεχίζεται...)

Thursday, January 15, 2009

Πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος....




Σαν να μου τέλειωσαν τα χρώματα πριν καν τα αντικρίσω
σαν να κουράστηκα απ το χρόνο πριν καν να αρχίσω
λίγες στιγμές πριν ζήσω το κορμί μου πριν προικίσω
σαν να γελάστηκα από άνθρωπο λίγο πριν να τον συμπαθήσω
σαν να μου 'γνέψε η καρδιά μου και να ταυτίστηκε με την πιο μαύρη σκιά μου
σαν να κλότσησα μακριά τα όνειρά μου
σαν να έχασα για ένα λεπτό τη ματιά μου και να
θάφτηκα στο σκότος
πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος

Έχεις ιδέα τι είναι να πολεμάς μες στο σκοτάδι
και να μην πνίγεσαι μονάχος μες στη σκέψη να αφήνεσαι και να δίνεσαι
δεν γίνεσαι γαμώτο είσαι και για ότι είσαι πάντα κρίνεσαι
μη μου θλίβεσαι αγαπημένη που 'σαι τώρα
πια χαμένη εξαντλημένη ξοφλημένη αφού η αγάπη ήταν το μόνο που δεν ένιωσες
τώρα πάλι να με τα τέρατα πως έμπλεξες και πως θέλεις να ξεμπλέξεις
της ζωής σου είναι και του θανάτου η έλξη
άλλο ένα ακόμα ξωτικό νεκρό στη χώρα των μπορντό ονείρων
των ανύπαντρων ερωτευμένων χείρων
των μισαλλόδοξων μητέρων που κρατάνε τα μωρά υστερόβουλα
και όλα ανόφελα, κι ολα στον τόπο αυτό κοίτα πως γίνονται ανώδυνα

Αγάπησε με
σκούπισε το δάκρυ μου με φως και κράτησε με
αυτός ο τόπος μελαγχόλησε βοήθησέ με
λιώσε το φεγγάρι μου καν' το βροχη και ξέπλυνέ με..
αγάπησε με..

Wednesday, January 14, 2009

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα...



Πως να σου πω για αυτές τις σκέψεις που σταθήκαν στο μυαλό μου,
θρονιαστήκαν και φωτίσανε για λίγο τ' όνειρό μου
κι οι στιγμές χορέψανε μπροστά μου σα σκιές·
άλλες ανήκαν εδώ κι άλλες χανόντουσαν στο χτες.
Σκορπισμένες όλες στης ζωής το βιβλίο
κι οι σελίδες οι θαμπές, τσακισμένες στα δύο
να μου θυμίζουν ότι κάπου στα παλιά τα μονοπάτια
είναι της μνήμης μου τα πιο όμορφα κομμάτια·
αγαπημένα σαν όργανα παλιά ξεκουρδισμένα,
μακριά από μένα, περασμένα ξεχασμένα,
ξεμακραίνουν λίγο- λίγο μ' ένα χρόνο σακάτη
κι έτσι φουντώνει του πόνου το γινάτι.
Ίσως μεγάλωσα και κάπως παραπάνω
και στην ανάγκη να πάψω και το κέφι μου να κάνω,
μα θα μικρύνω και θα σβήνω τη χαρά μου
κι αυτά τα ωραία που κυλήσανε μπροστά μου.
Γι' αυτό γυρίζω στα παλιά να ξεδιψάσω·
οι στιγμές μου μ' αφήνουνε παρέα να ξαποστάσω
και λιγώνουν τη ψυχή μου κάθε τόσο.
Από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
γιατί εκείνα την ασκήμια μου σκεπάζουν
κι όταν φοβάμαι τα πιο μεγάλα ψέμματα,
μακάρι πάντα να μου τάζουν.
Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
ούτε για λίγο σου λέω να τ' αποφύγω.
Τα φτιάχνω θύμηση και τα ντύνω όνειρα
και μες στη σκέψη μου τα πνίγω.

Είναι τα όμορφα με τ' άσχημα μπλεγμένα,
πάνω στης μοίρας τα παραμύθια κεντημένα,
ξαναμμένα με τραβάνε στο χορό τους το τρελό·
ψάχνω τα βήματα να βρω και χάνω το ρυθμό.
Μα όταν με πιάσουνε τα όμορφα απ' το χέρι
με ταξιδεύουνε στου ήλιου το κρυμμένο μου αστέρι
και μου ανοίγουν τη ψυχή να τραγουδήσω,
με τη βροχή του κόσμου να νυχτοπερπατήσω.
Όμως, δε ξέρω αν πρέπει να μείνω ή να φύγω,
αφού τα όμορφα κι αυτά κρατάνε λίγο
και μένει ο φόβος στη ζωή συνοδοιπόρος
σε κάθε ανάσα, κάθε σκέψη απαράβατος όρος.
Κι ενώ το ψέμα κι εγώ είμαστε πράματα χώρια
να με γλιτώσει θέλω, όταν φοβάμαι, από τα ζόρια.
Μικρό το κακό, αφού τουλάχιστον θα ζήσω,
τις κλεμμένες στιγμές για λίγο όνειρα θα ντύσω.
Ας λένε πως τα δύσκολά θεριεύουν τη ψυχή,
είναι ο πόνος όμως, στιχοπαιδεύτρα ευχή.
Μη με αφήσεις εδώ πέρα να στοιχειώσω,
από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Παραμύθια της οκάς



Σε λόγια πάλι θα χαθώ φτιασιδωμένα
Σαν από κείνα που πουλώ στην αγορά
Λόγια που ξέρω πως δεν νοιάζουνε κανένα
Και 'γω τα γράφω να περάσει η βραδιά

Κάτι τραγούδια για παράξενες αγάπες
Που επιζούν μόνο στα βάθη του μυαλού
Για όλες εκείνες τις μικρές μου αυταπάτες
Που κάθε νύχτα μου στοιχειώνουνε το νου


Τι με κοιτάς;
Τι με ρωτάς;
Ποιες αλήθειες να μάθεις ζητάς;
Τι με κοιτάς;
Τι με ρωτάς;
Παραμύθια πουλώ της οκάς

Μα τώρα άκου της σιωπής την μελωδία
Ξέρω θα φύγεις πριν χαράξει η αυγή
Τα λόγια τώρα πια δεν έχουν σημασία
Όσα κι αν πω θα τα ξεχάσεις το πρωί

Μια μελωδία που την σκάρωσα για σένα
Που 'χεις προλάβει τρεις φορές να μ' αρνηθείς
Κι ένας αγέρας που φυσάει λυπημένα
Μου ψιθυρίζει πως κι απόψε δεν θα ρθεις


Παραμύθια της Οκάς-Μιλτιάδης Πασχαλίδης


Tuesday, January 06, 2009

Eπιστροφή...


Μάζευε τα πράγματα της, τα τακτοποιούσε όσο καλύτερα μπορούσε στη βαλίτσα της, ώστε να εξοικονομίσει χώρο ώστε να χωρέσει κι άλλα. Θυμάται πάντα τον εαυτό της με παραγεμισμένες υπέρβαρες βαλίτσες να ταξιδεύει, ακόμα κι αν ήταν για ένα διήμερο. Πόσο μάλλον τώρα που θα ήταν για κάμποσους μήνες. Επέστρεφε εκεί που θα έπρεπε να ήταν εδώ και μέρες και να διαβάζει, ώστοσο έκανε ότι μπορούσε για να μεταθέσει την μέρα της επιστροφής της, ώσπου έφτασε να μην έχει άλλα περιθώρια.
Την πρώτη φορά που πήγε σε εκείνο το μέρος, ήθελε να γυρίσει πίσω. Για να ηρεμίσει τον εαυτό της, της υποσχέθηκε πως αν σε μια βδομάδα, έστω και κάτι τη χαλούσε θα γυρνούσε πίσω, ηττημένη βέβαια...
Η βδομάδα πέρασε, βρήκε τους ρυθμούς της, μπήκε σε ένα πρόγραμμα και όταν έφτασε η επόμενη Τετάρτη (μια βδομάδα ακριβώς απο την άφιξη της) γελούσε με την υπόσχεση που είχε δώσει και προσπαθούσε να φτιάξει μια λίστα με τα πράγματα που ήθελε να κάνει εκεί.
Γνώρισε κόσμο πολύ και πίστεψε πως θα δημιουργούσε πολλές καινούργιες φιλίες, προσδοκία που γρήγορα διαψεύστηκε (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων), ώστοσο απέκτησε πολλους γνωστούς, που ήταν μια καλή παρέα για τις φορές που βγαίνανε όλοι μαζι.
Μετά από αρκέτες βδομάδες είχε πια δεχτεί πως το μέρος και η όλη φάση δεν ήταν ακριβώς ότι είχε ονειρευτεί, αλλά ήταν αρκετά ικανοποιητική.
Όταν άρχισε να μην την παλεύει, έφθασαν τα Χριστούγεννα, οπότε επεστρεψε στην πόλη της και εκεί πέρασε υπέροχα με τους φίλους της, που της είχαν λείψει πολύ, πέρασε τόσο καλά που αρκετές φορές ξεχνούσε το κενό που ένιωθε μέσα της, το ξεχνούσε λες και δεν υπήρχε..
Τα Χριστούγεννα, προφανώς τέλειωσαν κι εκείνη πρέπει να επιστρέψει πίσω. Στην τωρινή της βάση. Στο μέρος που σε όποιον έδειχνε φωτογραφίες του ή μίλαγε για αυτό, ενθουσιάζοταν και έκανε σχόλια για την ομορφιά του.
Όλοι της οι φίλοι της υποσχέθηκαν για ακόμα μια φορά πως θα έρθουν. Της άρεσε πολύ η ιδέα να την επισκεφτούν εκεί, ήξερε όμως πως τελικά κανένας δε θα έκανε πράξη την υπόσχεση του...

Sunday, January 04, 2009

Φέτος...


Φέτος, το να γράφω σε αυτό το μπλογκ έγινε κάτι σαν ανάγκη... Θέλω να γράφω, ενώ ουσιαστικά δε λέω και τίποτα τρομερό. Θέλω να εκφράζομαι με κάθε δυνατό τρόπο γιατί νιώθω πως κάτι με πνίγει. Δε μου αρκεί να τα συζητάω με τις φίλες μου, δε μου αρκεί να τα σκέφτομαι μόνη μου, βασικά ίσως και εδώ που τα γράφω δε μου αρκεί τελικά. Απλά πρέπει με κάποιο τρόπο να ξεπεράσω το τέλμα που έχω πέσει, γιατί ο βραχνάς στο λαιμό γίνεται όλο και πιεστικότερος και δεν ξέρω τι φταίει για αυτό.
Οπότε, αγαπητέ αναγνώστα ( είδες προσφώνηση???:P) φέτος μάλλον θα αναγκαστείς να διαβάσεις αρκετά παραλληματα απο μένα. Αλλά, δε θέλω να σε τρομάξω... μπορεί να αλλάξω γνώμη και να το παρατήσω τελείως ή να γράφω όσο αραιά έγραφα πριν. Ναι.. ούτε εγώ βγάζω άκρη μαζί μου. I have to live with that.

Μη με φοβάσαι

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι
κι ο κόσμος κατεβάζει τα ρολά
μου λες πως δεν μας παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει

Σκιές και φώτα σ’ αυτοσχέδιο μπαλέτο
γέλια που σμίγουν μ’ αναφιλητά
στο χέρι μου ένα τσιγάρο σκέτο
που τη φωτιά σου μόνο αναζητά

Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει
Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι
θολό ποτάμι ο κόσμος και κυλά
το ξέρω δε με παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει

Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει
Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι

Πάψε να ψάχνεις λόγο και σκοπό
σε ό,τι κάνω και σε ό,τι πω
ούτε που ξέρω, γιατί σ’ αγαπώ
κι όμως για σένα μπορώ να κοπώ
και σαν τσιγάρο να καώ...

Ένα υπέροχο κομμάτι απο το Μπάμπη Στόκα

Κρυολόγημα


Μια τόση δα μπαλίτσα παγωτό στρατσιατέλα, μας την έκανε τη ζημιά! Από χθες είχα κάτι ψιλοενοχλήσεις στο λαιμό και σήμερα έκανε την εμφάνιση του και ο πυρετός. Οπότε η αρχή και του φετινού χρόνου με βρίσκει στο κρεββάτι με πυρετο. Χάνω και το σημερινό πάρτυ, το τελευταίο που θα είναι μαζεμένη όλη η παρεά (εκτός της Εύης που έφυγε σήμερα). Ελπίζω μόνο να περάσει γρήγορα, γιατί έχω πολλά να κάνω τελευταία βδομάδα στην Ελλάδα.



Thursday, January 01, 2009

Ανασκόπηση Δεκεμβρίου


Τέτοιες μέρες πάντα γίνονται ανασκοπήσεις των γεγονότων που έγιναν. Έτσι κι εγώ είπα να μην αποτελέσω εξαίρεση. Ξεκινάω με μια ανασκόπηση του Δεκέμβρη (ναι θα υπάρξει και ανασκόπηση του 2008, το έχουμε ξαναπει αυτό, δικό μου ειναι το blog ότι θέλω γράφω :P)
Ο Δεκέμβρης σα μήνας φέτος παρουσίασε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καλά δεν έγινε και τίποτα κοσμοιστορικό που μου ανέτρεψε τη ζωή κτλ κτλ, αλλά μου έδωσε την ευκαιρία να επιστρέψω Ελλάδα και να ξαναβρεθώ πάλι με την οικογένεια και τους φίλους μου. Ήταν ευχάριστη η όλη συνύπαρξη, ίσως γιατί μου φάνηκε πως όλοι έχουν άλλάξει. Δυστυχώς μερικοί προς το χειρότερο... Ωστόσο, με όσους συναντήθηκα, συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου έχουν λείψει και πόσο δύσκολο θα είναι στις 10 του μήνα να μπω στο αεροπλάνο και να γυρίσω πίσω. Μέσα μου μια φωνούλα έλεγε παιχνιδιάρικα να μείνω εδώ, κάτι το οποίο φυσικά (και δυστυχώς) δε γίνεται.
Στις 28 Δεκέμβρη είχαμε συνάντηση παλιών συμμαθητών που ήμασταν μαζί στο λύκειο. Πήγαμε στην αρχή για φαγητό και μετά για καραόκε σε ενα κλαμπάκι. Το αστείο της υπόθεσης ήταν πως εκεί βρήκαμε κι άλλους συμμαθητές, οι οποιοι δεν είχαν έρθει στην ταβέρνα.
Ήταν μια ευχάριστη εμπειρία, μιας και θυμηθήκαμε πράγματα από το σχολείο (που καλύτερα θα ήταν να είχαν διαγραφεί από τη μνήμη όλων μας :P), γελάσαμε, χορέψαμε, ήπιαμε, τραγουδήσαμε και γενικά ήταν ένα πολύ πολύ καλό βράδυ (Για να μην αναφέρω πως ήταν και το κόλλημα από το λύκειο, το όποιο έχει ομορφύνει τρελά και καθόμασταν και το χαζεύαμε!)

Κατά τα άλλα, ο Δεκέμβρης μας χάρισε μια ωραιότατη ίωση, με πυρετό (την οποία μετέδωσα στη starlight και τη Σταυρούλα) και έκανε ακόμα πιο ευαίσθητο το ανώτερο αναπνευστικό μου, και οδήγησε το γιατρό να μου απαγορεύσει να τρώω παγωτό το χειμώνα ( σιγά μη δε φάω!)
Γενικά, ο φετινός Δεκεμβρης ήταν η καλύτερη ευκαιρία που είχα για να ξεσκάσω να ξενυχτήσω (εδώ τα μαγαζιά δεν κλείνουν στις 11, αλληλλούια!), να ξεδώσω και γενικότερα να περάσω πολύ πολύ πολύ καλά.
Είχαμε βέβαια μια απώλεια φίλης, που υποτίθεται πως ήταν και καλή, αλλά ήταν καθαρά επιλογή της να απομακρύνθεί και μάλιστα με τόσο άκομψο τρόπο. Κι αυτά μέσα στη ζωή είναι όμως.
Μάλλον, αυτός ο τελευταίος μήνας του χρόνου, ήταν μια ανταμοιβή για ένα χρόνο δύσκολο, περιέργο, με πολλές αλλαγές (δυστυχώς όχι όλες τους καλές)
Καλή Χρονιά και πάλι!

Ευτιχισμένο το 2009!



Τις καλύτερες ευχές μου για υγεία, χαρά, ευτυχία, επιτυχία κι ότι άλλο επιθυμείτε να σας το δώσει ο καινούργιος χρόνος!