Pages

Saturday, April 25, 2009

Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

Πάρτε κι ένα ανάλογο τραγουδάκι:




Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα.

Και το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα.

Οι αναμνήσεις μου, μου πιάνουνε κουβέντα.

Απόψε λέω να παίξω απ' τα κερδισμένα.


Κι έτσι τον δρόμο μου ανάποδα μαζεύω.

θυμάμαι όλα της ζωής μου τα λημέρια.

Τάιζα λύκους και μου τρώγανε τα χέρια,

Κι έτσι παιδεύτηκα να μάθω να χαϊδεύω.


Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.

Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,

τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.


Ύστερα ήρθαν οι χαρούμενες παρέες...

Όλο μου 'λέγαν, σε κανέναν δε χρωστάω.

Με πότιζαν οινόπνευμα να μάθω να γελάω,

κι εγώ τις άφησα κι έψαξα για νέες.


Η θάλασσα με μάζεψε απ' το δρόμο.

Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω,

μου έμαθε το κύμα να αγαπάω,

κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο.


Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.

Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,

τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.


Παρασκευή βράδυ


Σήμερα, ήταν η τελευταία βραδιά με τα παιδιά. Κοντεύω μήνα στην Ελλάδα και κάποια στιγμή πρέπει να φύγω. Με περιμένουν βέβαια σκληρές βδομάδες εκεί πάνω, 4 βδομάδες συνεχόμενο μάθημα απο 9 το πρωί έως τις 6μιση το απόγευμα και φυσικά μια πτυχιακή που τρέχει και πρέπει να τελειώσει μέσα σε 9 εβδομάδες αν θέλω να έρθω Ελλάδα για καλοκαιρινές διακοπές (αλλιώς καλό Σεπτέμβρη...) Αλλά για αυτό θα γκρινιάξω άλλη ώρα :P
Όπως κάθε Πάσχα, έτσι και φέτος στην παρέα υπήρχε ένα περίεργο κλίμα ( ενώ πάντα τα χριστούγεννα περνάμε τέλεια). Τέλος πάντων με τα πολλά βρήκαμε κάποιες ισορροπίες και καταφέραμε τουλάχιστον να συνυπάρξουμε.
Έτσι, σήμερα ήταν πολύ δύσκολο να τους χαιρετίσω πάλι, όπως αύριο θα είναι πολύ δύσκολο να χαιρετίσω την οικογένεια μου. Υποθέτω κάποια στιγμή θα μάθω να μη με επηρεάζει τόσο.
Έγιναν και κάποιες αποκαλύψεις, εντελώς απρόσμενες ομολογώ :p, αλλά φαντάζομαι αυτό δε θα αλλάξει δραματικά την παρέα.
Ένα απογευμα, κάπου σε ένα τσιπουράδικο, γνώρισα και σένα... Εντελώς διαφορετικός από ότι είχα γνωρίσει μέχρι τώρα.... Φίλος-φίλης της κολλητής. Τρέχα γύρευε δηλαδή. Ωστόσο ήσουν περίεργα οικείος και πολύ ευγενικός. Κρίμα που δε σε ξαναείδα από τότε... Η κολλητή βέβαια είπε πως θα το φροντίσει το θέμα :p

Δεν ξέρω αν όλα τα παραπάνω βγάζουν κάποιο λογικό νόημα. Αλλά, είναι τα κύρια σημεία των ημερών μου στην Ελλάδα. Εύχομαι σύντομα να ξαναείμαι μαζί τους :)

Friday, April 10, 2009

Αντίο Δημήτρη....


Φαντάζομαι οι περισσότεροι σήμερα ενημερωθήκατε για το περιστατικό του παιδιού που μπήκε στη σχολή του ΟΑΕΔ πυροβόλησε εναντίον ενός συμμαθητή του βγήκε έξω από τη σχολή, πυροβόλησε 2 άτομα που προσπάθησαν να το σταματήσουν και πήγε σε ένα παγκάκι και αυτόκτόνησε.
Πριν ξεκινήσω να μιλήσω ( ή να γράφω, πιο σωστά) για το θέμα να ξεκαθαρίσω πως προφανώς και δεν επικροτώ την πράξη του και προφανώς το παιδί που βρέθηκε μπροστά του δεν έφταιγε σε τίποτα και μακάρι να γίνει γρήγορα καλά και να επιστρέψει στην οικογένεια του και προφανώς το να παίρνεις ένα όπλο και να ρίχνεις σε άοπλους ανθρώπους δεν αποτελεί λύση.
Όμως, σαν κοινωνία η μάλλον σαν ξεχωριστοί άνθρωποι και αναγκαστικά μέλη της ίδιας κοινωνίας, καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε τι όπλισε το χέρι αυτού του ατόμου και το έφτασε σε αυτό το σημείο.
Στην τηλεόραση, οι τηλεκριτικοί είπανε πως είχε ψυχολογικά προβλήματα, πως ήταν ένα κλειστό παιδί, πως δε μιλούσε σε κανέναν ( λες και του μιλούσαν οι άλλοι) και πως γενικά φαίνοταν να ήταν στο δικό του κόσμο.
Ο Δημήτρης χθες δημοσιοποίησε το γράμμα που βρήκαν πάνω του στο myspace το γνωστό social network, μαζί με αυτό ανέβασε και κάποιες φωτογραφίες του με διάφορα όπλα. Το myspace όπως όλα τα παρόμοια δίκτυα έχει την επιλογή των friends και προφανώς ο Δημήτρης θα είχε κάποιους τέτοιους "φίλους". Τι συνέβη λοιπόν? Κανείς δεν πρόσεξε το γεμάτο οργή γράμμα του και δραστηριοποιηθεί να κάνει κάτι? Να του μιλήσει? Να ειδοποίησει την αστυνομία ίσως? Κανείς δε θεώρησε ότι μπορεί και να σοβαρολογεί? Ή μήπως απλά κάνεις δεν του έδωσε σημασία? Ο Δημήτρης για να το δημοσιοποιήσει αυτό το κείμενο, από τη στιγμή ειδικά που είχε φροντίσει να το έχει και πάνω του, δεν ήθελε να περιγράψει τις προθέσεις του (θα βρίσκανε το χαρτί πάνω του) ήθελε απλά να του δώσουν λίγη σημασία. Να του δείξει έστω και ένας πως νοιάζεται. Αν οχι για αυτόν, τουλάχιστον για αυτους που απειλούσε πως θα σκοτώσει. Ο Δημήτρης ήθελε να τον σταματήσουν. Αλλά ποιος νοιάστηκε να το κάνει?
Και πριν προλάβει κανείς να μου απαντήσει πως αν ήθελε να το σταματήσουν, δε θα το έκανε εξαρχής, ας με βοήθήσει να ερμηνεύσουμε τη συμπεριφορά του αφού πυροβόλησε το πρώτο παιδί. Ήταν έτοιμος να κάνει μακελειό, πυροβολεί έναν και φεύγει τρέχοντας. Η δική μου η γνώμη είναι πως τον σόκαρε αυτό που έκανε κι έφυγε τρέχοντας με σκοπό να αφαιρέσει μόνο τη δική του ζωή, βρέθηκαν οι 2 άλλοι στο δρόμο του και τους πυροβόλησε στα πόδια για να τους εμποδίσει να τον σταματήσουν από την αυτοκτονία. Ένα άτομο με ψυχολογικά προβλήματα δε θα σοκάροταν από τον πυροβολισμό ενός συμμαθητή του και θα συνέχιζε μπαίνοντας σε κάποια τάξη και κάνοντας το ίδιο... Στην ουσία, ο Δημήτρης αυτόν που ήθελε να καταστρέψει ήταν ο ίδιος του ο εαυτός. Σε εκείνον, ήθελε να κάνει κακό.
Αλλά, ας πάμε πριν γίνει το μακελειό. Ήταν ένα παιδί, μοναχικό, χωρίς φίλους, δε μιλούσε με κανέναν, δε του μιλούσε και κανένας και τον κοροιδευαν για τον τρόπο που ντύνονταν. Ας θυμηθούμε εμάς, τους εαυτούς μας στο σχολείο κυρίως ( γιατί εκεί σαν άτομα εξαντλούσαμε όλη την σκληρότητα μας ή κάποιοι άλλοι την εξαντλούσαν σε μας ). Ας θυμηθούμε πόσες φορές κοροιδέψαμε και απομονώσαμε, το παιδί που φορούσε γυαλιά, που τραύλιζε την ώρα που διάβαζε ένα κείμενο, που έκανε ένα λάθος όταν έλυνε μια άσκηση, που δε μιλούσε καθαρά η ψεύδιζε, που δε φορούσε τα trendy ρούχα που φορούσαμε εμείς, ακόμα ακόμα που ήταν τόσο ντροπαλό και δεν ανοιγόταν εύκολα. Σκεφτείτε, πόσο εύκολο είναι να χρησιμοποιήσουμε την αδυναμία κάποιου για να τον μειώσουμε. Θυμηθείτε πως οργανονόμασταν σε παρέες και κάναμε τη ζωή δυσκολη σε παιδιά με οποιοδήποτε μειονέκτημα που βλέπαμε πάνω του, είτε επειδή ήταν από άλλη χώρα. (Χαρακτηριστικά θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, σε ένα λύκειο της πόλης μου, μια ομάδα παιδιών είχε κρεμάσει στην μπασκέτα του σχολείου τους έναν συμμαθητή τους επειδή ήταν πολυ μικροκαμωμένος, το παιδί αυτό άλλαξε σχολείο και στο καινούργιο του σχολείο τον φώναζαν "ο κρεμασμένος¨) Αν δε θυμάσαι τίποτα από τα παραπάνω, μήπως ανήκες στα παιδιά που σε κορόιδευαν?
Πόσους τέτοιους Δημήτρηδες έχουμε "φτιάξει" εμείς που ίσως από καθαρή τύχη δεν είχαν πάρει ένα όπλο στα χέρια τους και να αρχίζουν να μπαίνουν στα σχολεία?
Για πόσους τέτοιους Δημήτρηδες θεωρήσαμε πιο εύκολο να τους στοχοποιήσουμε και να τους πειράζουμε αντί να τους πλησιάσουμε και να τους γνωρίσουμε καλύτερα?
Σε πόσους τέτοιους Δημήτρηδες αρνηθήκαμε την ευκαιρία να μας πλησιάσουν και να γίνουν μέρος της σουπερ ουάου παρέας μας?
Σε πόσους τέτοιους Δημήτρηδες δεν προκαλέσαμε χιλιάδες ψυχολογικά, δεν τους κάναμε να αισθανθούν κατώτεροι, να ντρέπονται για τη διαφορετικότητα τους ή την αδυναμία τους?
Σε πόσους τέτοιους Δημήτρηδες είχαμε γίνει ο εφιάλτης τους?
Η λίστα είναι απλά ατελείωτη και μακάρι να μην υπάρξει άλλος Δημήτρης που θα πάρει ένα όπλο και θα κάνει αυτό που έκανε ο σημερινός Δημήτρης. Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να αποφύγουμε τέτοιους Δημήτρηδες είναι να αναλογιστούμε και να καταλάβουμε πόσο εμείς έχουν συμβάλει στην ψυχολογική τους αστάθεια. Γιατί μπορεί ο Δημήτρης και ο κάθε Δημήτρης να πυροβολεί, αλλά ίσως εμείς του βάλαμε το πιστόλι στο χέρι για να το κάνει αυτό.