Pages

Saturday, August 22, 2009

Ο άλλος μου εαυτός

Σκόρπιες Σκέψεις


Η αίθουσα αναμονής ενός αεροδρομίου είναι περίεργος χώρος με παράξενη αύρα. Τόσος κόσμος μαζεμένος και ωστόσο ο χώρος μοιάζει τόσο παγωμένος και θλιβερός. Παρέες 2, 3, 4 ατόμων συζητάνε και περιμένουν την ώρα της επιβίβασης τους στο αεροπλάνο. Άλλοι φεύγουν για ένα ταξίδι αναψυχής, άλλοι για δουλειά, άλλοι για σπουδές και για άλλες υποχρεώσεις. Αν παρατηρήσεις προσεχτικά, οι μόνοι που βλέπεις να έχουν χαρά στο βλέμα τους είναι αυτοί που φεύγουν για διακοπές. Οι υπόλοιποι μοιάζουν σκυθρωποί, ίσως να εύχονται να σταματούσε εκεί ο χρόνος και να έμεναν κι άλλο με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Ίσως παλι να έχουν βαρεθεί τις ατελείωτες πτήσεις και να εύχονται απλά να είχαν τη δυνατότητα να διακτινιστούν στο μέρος που θέλουν να πάνε.



Το ταξίδι με το αεροπλάνο σου χαρίζει αρκετές ώρες χωρίς να ξέρεις τι να τις κάνεις. Κοιτάς έξω από το παράθυρο και ενώ το αεροπλάνο κινείται με τέράστιες ταχύτητες εσύ νομίζεις πως βλέπεις συνέχεια το ίδιο σύννεφο. Μερικές ανατάραξεις που και που και η φωτεινή ένδειξη προσδεθείτε, αναταράσει και τις σκέψεις σου. Σταυρώνεις τα χέρια σου, κλείνεις τα μάτια σου και περιμένεις να περάσει αυτή η αίσθηση του τραντάγματος, που στις τόσες χιλιάδες πόδια, όχι μόνο δε σε διασκεδάζει, αλλά σε γεμίζει με δυσοίωνες σκέψεις "θα πέσει, δε θα πέσει το αεροπλάνο." Μόλις σταματήσουν αυτές οι αναταράξεις και σβήσει και η ένδειξή προσδεθείτε, ανοίγεις τα μάτια, ξεσταυρώνεις τα χέρια, αρχίζεις να αναπνέεις κανονικά και γελάς από μέσα σου με τον εαυτό σου, που μάλλον σου βγήκε περισσότερο φοβιτσίαρης από όσο νόμιζες, ειδικά τώρα που μεγαλώνει.



Οι μέρες προχωράνε, είσαι τρεις μέρες μακριά από την ημέρα που πρέπει να τελειώσεις την πτυχιακή σου. Ενώ έχεις αρκετή δουλειά να κάνεις, ο καλός και ο κακός σου εαυτός δίνουν μάχη. Ο ένας σου λέει πως πρέπει να διαβάσεις για να τελειώνεις, ο άλλος βαριέται. Του πρώτου τα επιχειρήματα είναι πως αν διαβάσεις και περάσουν αυτές οι τρεις μέρες μετά θα είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις χωρίς περιορισμούς και πως στην επόμενη στροφή σε περιμένει κάτι καινούργιο για να αρχίσεις και θα είναι καλό. Ο δεύτερος δεν έχει επιχειρήματα αλλά κερδίζει τη μάχη και σε αφήνει να γράφεις posts. Εσύ σκέφτεσαι πως πρέπει κάποια στιγμή αυτοί οι 2 να γίνουν ένα, να ενωθούν και συμπορευτούν. Είναι ο μόνος τρόπος για να μη σε τρελάνουν. Ακόμα ψάχνεις όμως τον τρόπο να τους συμφιλιώσεις.



Μια πτυχιακή που αλλιώς ξεκίνησε κι αλλιώς καταλήγει σε ταλαιπωρεί εδώ και μερικούς μήνες. Όχι ότι της έδωσες τη δέουσα προσοχή. Στην αρχή δηλαδή ήθελες να το κάνεις, γιατί σου άρεσε πολύ. Μετά όμως δεν έβγαινε όπως ήθελες κι άρχισε να σου τη δίνει. Ο κακός σου εαυτός σε έκανε να τη βαριέσαι. Ο καλός σου εαυτός επιμένει να την τελειώσεις για να σου φύγει από την μέση. Έχεις τόσα σχέδια που σε περιμένουν. Τίποτα δεν πρέπει να σε κρατάει πίσω.



Σε τρεις βδομάδες θα έχεις ξεμπερδέψει από δω. Θα έχεις μαζέψει τα πράγματα σου, και αφού θα περάσεις πάλι τη διαδικασία της πτήσης με αεροπλάνο θα είσαι πίσω. Με πολλά σχέδια στο μυαλό και πολλούς στόχους. Έχεις βαρεθεί τον κακό σου εαυτό που σε κάνει να τεμπελιάζεις και να βαριέσαι και λες πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρεις (Μεταξύ μας, πάντα τα κατάφερνες, ακόμα και όταν ο κακός σου εαυτός κυριαρχεί, απλά κουράζεσαι παραπάνω) Το έχεις αποφασίσει εδώ και καιρό πως θα τον κάνεις πέρα και θα προσπαθήσεις να ξεκίνησεις κάτι από την αρχή με πρόγραμμα. Αν τυχόν επιτεθεί, έχεις αποφασίσει με το ζόρι να τον αιχμαλωτήσεις μέχρι να δεχτεί την ένωση με τον καλό σου εαυτό. Ξέρεις πως η όλη διαδικασία, τελικά θα έχει πλάκα, όσο και να σε παιδέψει. Μάλλον κάτι τέτοιο θα λέγεται ζωή.