Pages

Thursday, December 31, 2009

Τελευταίο post της δεκαετίας


20 λεπτά πριν μπει ο νέος χρόνος είμαι μόνη μου στο σπίτι με πυρετό. Οι γονείς μου ήθελαν να μείνουν αλλά δεν τους άφησα. Δεν υπήρχε λόγος να χάσουν την πρωτοχρονιά τους επειδή εγώ αρρώστησα. Προσπαθώ να γεμίσω τις ώρες μέχρι τον καινούργιο χρόνο με τηλεόραση, chat και θερμομετρήσεις.
Με την ευκαιρία, όσο μπορώ προσπαθώ να κάνω έναν απολογισμό της χρονιάς. Μια χρονιά που άλλαξε πολλά γύρω μου και ίσως και μέσα μου. Τελείωσε η φοιτητική μου ζωή. Ορκίστηκα επιτέλους. Βρήκα δουλειά. Την έχασα. Έπεστρεψα στο πατρικό μου. Επέστρεψε για λίγο, εκεί προς το τέλος του έτους και ένα κομμάτι από το παρελθόν και γενικά όλα λίγο πολύ προχώρησαν, όχι πάντα θετικά, αλλά προχώρησαν.
Κατά, τα άλλα το τέλος της χρονιάς, με βρήκε με 2 προτάσεις για δουλειά στην Αθήνα και σκέφτομαι κατά πόσο θέλω να μετακομίσω εκεί και να αφήσω τα Τρίκαλα.
Χρωστάω και ένα ταξίδι στο Ηράκλειο, που κάθε φορά που το σχεδίαζα, τύχαινε πάντα κάτι άσχημο και το ακύρωνα.

Εύχομαι για όλον τον κόσμο το 2010 να σηματοδοτήσει την αρχή της πραγματοποίησης όλων των ονείρων και να βρούμε τη χαμένη ανθρωπιά μας.
Καλή Χρονιά και Καλή Δεκαετία! :)

Wednesday, December 30, 2009

I am in fever...


Πάνω που περηφανευόμουν παντού πως φέτος δεν έχω πιάσει ούτε συνάχι, πως δεν κόλλησα καθε ίωση που κυκλοφορεί στη χώρα (όπως κάθε άλλη χρονιά), που ακόμα ακόμα το ανώτερο αναπνευστικό μου δε με ενόχλησε καθόλου τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες, ξυπνάω σήμερα με πονόλαιμο, βήχα και συνάχι.
Είπα να μην πτοηθώ και να το πολεμήσω με βιταμίνη C, κανένα ζεστό, πολλά υγρά και ξεκούραση. Αλλά δε μου έκανε τη χάρη. Το απογεύμα, ξύπνησα με ρίγος και έβαλα θερμόμετρο και τα πρώτα δέκατα είναι εδώ. Οπότε άρχισαν και τα depon.
Ελπίζω μόνο αύριο να είμαι καλά ή έστω καλύτερα και να μπορέσω να βγω (ναι ξέρω έχω πολύ ταπεινούς στόχους, αλλά μια φορά το χρόνο έχουμε πρωτοχρονιά και μαζευόμαστε!)
Θύμαμαι πως πριν 2 χρόνια πάλι είχα αρρωστήσει τέτοιες μέρες και έκανα πρωτοχρονιά στο κρεβάτι μου παρέα με χάπια και το θερμόμετρο. Ελπίζω απλά φέτος να μην επαναληφθεί πάλι...

Sunday, December 20, 2009

Καφείνη


Ξεκίνησα να πίνω καφέ πολύ νωρίς, όταν ήμουν περίπου 11 με 12 χρονών. Ξεκίνησα μάλιστα με cappuccino, γιατί μου άρεσε πολύ η γεύση του. Έπινα ένα φλυτζάνι την ημέρα, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας κι όχι μόνο δε μου προκαλούσε υπερένταση ή υπερδιέγερση, αλλά μπορούσα να κοιμηθώ αμέσως χωρίς κανένα πρόβλημα. Τον απολάμβανα.
Κάπου στα 14 με 15, όταν περνούσα τη φάση της νευρικής ανορεξίας, μια κυριακή πρωί, καλοκαίρι, είχα τη φαεινή ιδέα να πιώ φραπέ με γάλα. Η μέρα μου τελείωσε με το γιατρό στο σπίτι μας, να με προειδοποιεί πως είμαι οριακά στο τέλος και πως πρέπει άμεσα να ξαναρχίσω να τρώω αν θέλω να επιβιώσω. Μερικές ώρες μετά τον καφέ με είχε πιάσει τρελή υπερδιέγερση, έτρεμα ολόκληρη και ενώ έξω μπορεί να είχε και 40 βαθμούς εγώ κρύωνα και ανέβαζα πυρετό.
Από εκείνη τη μέρα ο καφές έπαψε να είναι απόλαυση για μένα και ακόμα και ο καφές φίλτρου μου προκαλούσε ανάλογα συμπτώματα. Για αρκετά χρόνια έκοψα εντέλως τον καφέ.
Τα starbucks έγιναν αιτία να ξαναρχίσω να πίνω καφέ, ελαφρύ πάντα: είτε φίλτρου με πολύ γάλα είτε latte βανίλια.
Στην αγγλία άρχισα και το decaf. Ακόμα και αυτός μου προκαλούσε μια κάποια υπερδιέργεση, αλλά το ανεχόμουν γιατί δεν ήθελα να στερούμαι κάθε είδους καφέ.
Για cappuccino ούτε λόγος! Κανά 2 φορές που δοκίμασα να πιώ εκτός απο υπερδιέργεση, μου προκάλεσε και υπέρταση (πράγμα εντελώς παράλογο για άτομο με μόνιμη υπόταση)
Όταν επέστρεψα Τρίκαλα και στην καφετιέρα μας, ξεκίνησα να παίρνω διάφορες γεύσεις καφέ από τα coffee way, οι οποίες ήταν αρκετά ελαφριές και μου προκαλούν υπερδιέργεση και ταχυπαλμία σε μικρό και ελεγχόμενο βαθμό.
Εκτός από σήμερα, που ήπια τον αγαπημένο μου καφέ φίλτρου με άρωμα σοκολάτα-κανέλα-φουντούκι και άρχισαν όλα τα συμπτώματα μαζί. Κάθε φορά που αρχίζουν, λέω πως δε ξαναπιώ ποτέ καφέ, υπόσχεση που αναιρώ την επόμενη φορά που έχω όρεξη για καφέ (συνήθως την επόμενη μέρα)
Συχνά αναρωτίεμαι τι πρέπει να κάνω για να συνηθίσει πάλι ο οργανισμός μου την καφείνη και να πάψει να αντιδρά, μιας κι έχω αποδεχτεί πως καφέ θα πίνω ακόμα κι αν μετά μοιάζω σα να έχω πάρκισον.
Η σημερινή επιστροφή των συμπτωμάτων με έκανε να αναρωτηθώ, σε ποσες περιπτώσεις επιλέγουμε να κρατήσουμε κάτι ή κάποιον ή να μείνουμε σε μια κατάσταση ενώ έχει αρνητικές επιπτώσεις πάνω μας. Βλέπουμε την απόλαυση που μας χαρίζει κάτι βραχυπρόθεσμα και για λίγο καιρό και αγνοούμε επιδεικτικά τις μακροχρόνιες επιπτώσεις του.
Και καλά, ο καφές έχει μόνο σωματικές επιπτώσεις που μετά από μερικές ώρες περνάνε και επίσης αν αυξήσεις σταδιακά την ποσότητα καφείνης που λαμβάνεις, οι επιπτώσεις αμβλύνονται μέχρι που μπορεί να εξαληφθούν.
Οι κατάστάσεις όμως έχουν κυρίως ψυχικές επιπτώσεις (ενίοτε και ψυχοσωματικές). Και όσο αυξάνουμε τη δόση τους, οι επιπτώσεις οξύνονται και μας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα.
Όπως ο καφές, έτσι και οι προβληματικές καταστάσεις ή τα προβληματικά άτομα προκαλούν εθισμό, ικανό να σε κάνει να αγνοήσεις κάθε επιπτωση που έχουν πάνω σου όσο μεγάλη κι αν είναι. Κι ενώ βλέπεις τα αρνητικά να έρχονται κατά πάνω σου, εσύ λες απλά πως σε λίγο κάθε τι κακό θα περάσει και συνεχίζεις να αφήνεσαι στον εθισμό σου.

Εγώ πάντως καφέ θα συνεχίσω να πίνω μέχρι να μην έχει καμιά επίπτωση πάνω μου.-

Friday, December 18, 2009

Θα πάω όταν γουστάρω...



Λοιπόν λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω που πάμε,
Αν θέλεις έλα ,είσαι μεγάλη κοπέλα
Κι αποφασίζεις ,αν προχωράς ή αν γυρίζεις

Εγώ θα πάω, παίρνω ανάσα βουτάω,
Φτάνω στον πάτο, δεν είναι ωραία εκεί κάτω
Μετά ανεβαίνω ,τώρα το καταβαίνω
Ξανά ανασαίνω ,και τώρα καταλαβαίνω
Περνάς τ'άγκαθια, περνάς τ'άγκαθια
Μονάχα για την προσπάθεια

Ένα μαχαίρι ,κρατεί τ'αόρατο χέρι
Και κάθε μέρα ,σου λέει την ιδία φοβερά
Θα το παλέψεις ,ή αλλιώς θα μου τα επιστρέψεις
Όπως τα βρήκες ,και μη μετρά τόσες νίκες
Γιατί στ'άγκαθια, γιατί σ τ'άγκαθια
Μετράει μονό η προσπάθεια

Βλέπω το μέλλον ,των κερδισμένων κυπέλλων
Και λέω όχι ,τέρμα οι μεγάλοι μου στόχοι
Γιατί είναι τύχη , αν τελικά θα πετύχει
Και δεν με νοιάζει ,που πάω μ' οποία σου μοιάζει
Καμία εμπάθεια.. καμία εμπάθεια ...
Για αυτούς που κάνουν προσπάθεια

Δεν τους ζηλεύω ,μ' αρέσει απλός να χαζεύω
Τι έχουν οι άλλοι , μες το δικό τους κεφάλι
Σε τι διαφέρουν ,όλοι μπορούν να στη φέρουν
Μ' αυτά τα χάδια ,που αφήνουν βαθιά σημάδια
Μη σταματήσεις, μη σταματήσεις ...
Ειν η καλή σου προσπάθεια

Μα ποια ζωή σου ,θα πάρεις κάτι μαζί σου
Ποσά θα μείνουν ,κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν αλλά ,είναι μεγάλη η σκάλα

Δεν πάω πάσο , και αν όλα είναι να τα χάσω
Καμία ευθύνη ,ποτέ μη σώσει και γίνει..
Εγώ ομορφιά μου ,αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω ,στον πρώτο δυνατό πόνο

Και πες στον Χάρο ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Ναιιι και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...

Saturday, December 12, 2009

Ιστορία Παλιά...

Ιστορία παλιά

Ιστορίες παλιές
θα ΄ρθεις να πεις να διαλέξω
τις ξέρω καλά
τις ξέρω τις έμαθα απ' έξω

Ιστορία παλιά
που σου λέει ξανά σ' αγαπώ
τώρα πάω, πάω μακριά

Και ό,τι κι αν πεις
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει

Τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω, μα ειν' αργά

Ιστορία παλιά
θα σου πω άλλη μια φορά
τα λόγια της ακριβός θησαυρός
οι λέξεις της είναι χρυσός

Μην την πεις
μην την πεις μ' ακούς
η σιωπή σου ειν' ο μόνος χρυσός
δε σ' ακούω, δεν έχεις φωνή
τα ξεπούλησες όλα, δε μένει δραχμή
και στη μάχη που θέλεις να πας
έχεις χάσει από πριν
φύγε, μην πολεμάς

Τι μου ΄πες τι σου πα
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δε κολλάει

Μα πού πας;
Πάω μακριά
Μ' αγαπάς;
Σ' το λέω ειν' αργά!

Ιστορία παλιά
τελευταία φορά θα σου πω
μην ψάχνεις τέλος κι αρχή
η φωτιά σου έχει σβήσει
είμαι σ' άλλη εποχή

Πονά η φωνή σου, μη λες
αν φύγεις εσύ
δεν υπάρχω κι εγώ
δεν έχει η ιστορία
αρχή ούτε τέλος
κάθε της λέξη θανάσιμο βέλος

Και ό,τι κι αν πούμε
είναι αργά, δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δε κολλάει

Τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω, μα είναι αργά
τώρα πάω, σ' αγαπάω...

Friday, December 11, 2009

Μακάρι να ξερα...



Μακάρι να 'ξερα αν τα κατάφερα.
Μονάχα εσύ μπορείς να δώσεις απαντήσεις
αν τα κατάφερα, θα 'θελα να 'ξερά
Έστω για λίγο την φωτιά μου ν' αγαπήσεις

Να συνεχίσω να σ' ονειρεύομαι
ή να παλέψω να σε ξεχάσω;
Όταν σε βλέπω ακόμα καίγομαι
μα δεν αντέχω πια να τρέχω να σε φτάσω.
Αχ ,δεν αντέχω εγώ να τρέχω να σε φτάσω.
Πες μου αν πρέπει πια να σε ξεχάσω.

Όσο κι αν έπαιξες, όσα κι αν έκλεψες,
πάντα σε στήριξα και κράτησα πορεία.
Μπροστά στο δάκρυ σου να είμαι η άκρη σου,
το μόνο που ήθελα σε αυτή την τρικυμία

Να συνεχίσω να σ' ονειρεύομαι
ή να παλέψω να σε ξεχάσω;
Όταν σε βλέπω ακόμα καίγομαι
μα δεν αντέχω πια να τρέχω να σε φτάσω.
Αχ ,δεν αντέχω εγώ να τρέχω να σε φτάσω.
Πες μου αν πρέπει πια να σε ξεχάσω.

Μακάρι να 'ξερα;

Μην το πεις...



Μην το πεις οτι θες να σε ξεχάσω
μην το πεις κάποιον άλλον να κοιτάξω
μην το πεις πως ο χρόνος μας τελείωσε
πως και στους δυο μας στοίχισε
εσύ είσαι που έφυγες νωρίς

Άλλη μια φορά που μένω πίσω
με σβηστό το φως θα σε μισήσω
άλλη μια φορά θα βλέπω το κενό
Άλλη μια φορά που πέφτει η αυλαία
και στην πράξη αυτή την τελευταία
άλλη μια φορά θα λέω πως εγώ
δεν αγαπώ...

Μην το πεις πως δεν ήσουνα για μένα
μην το πεις πως είναι όλα περασμένα
μην το πεις πως το όνειρο σταμάτησε
πως η σελίδα τσάκισε
πως φτάσαμε στο τέλος της γραμμής

Thursday, December 10, 2009

Ο άνθρωπος που θα είναι μαζί μου θέλω να τον ρωτάω τι σκεφτεται και να μου απαντάει, ακόμα κι αν σκέφτεται κάτι άσχετο.
Θέλω να μπορώ να του αποκαλύψω πως αυτό το blog είναι δικό μου, πως η ocsoul είναι αυτή που στέκεται δίπλα του. Να καθίσει να το διαβάσει. Να δει πως είμαι ακριβώς. Να δει πως έχω νιώσει σε διάφορες περιόδους της ζωής μου. Να δεί τη λύπη μου στις πραγματικές της διαστάσεις. Να καταλάβει τι ένιωθα ή τι νιώθω κάθε φορά που γράφω εδώ.
Θέλω να μπορώ να του λέω μόνο αλήθειες και να κάνει και αυτός το ίδιο.
Θέλω να είμαστε στο παρόν και να έχει δεχτεί το παρελθόν και να μη φοβάται να μιλήσει για το μέλλον.
Θέλω να μπορώ να του μιλάω, όπως μιλάω στους φίλους μου. Να μην πρέπει να διαλέγω με προσοχή τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσω ώστε να μην υπονοήσουν κάτι διαφορερικό και τον φρικάρουν.
Θέλω να μπορώ να του πω μείνε και να ξέρω πως θα το κάνει, χωρίς να ψάχνει να βρεί το γιατί του το ζητάω.
Θέλω να με αφήνει να τον καταλάβω χωρίς να πρέπει να τον περνάω από ανάκριση.
Θέλω να ξέρει τον αντίκτυπο που έχουν τα λόγια του ή οι πράξεις του πάνω μου.
Θέλω δίπλα του να είμαι ο εαυτός μου. Πότε γκρινιάρα, πότε κακόκεφη, πότε χαρούμενη, πότε νευριασμένη, πότε με αυτοπεποίθηση και άλλοτε χωρίς. Απλά ο εαυτός μου.
Θέλω να μη φοβάται να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Κρίμα που αυτός ο άνθρωπός δεν είσαι εσύ...

Wednesday, December 09, 2009

Κακές Συνήθειες



Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
να κλέψω το γλυκό μέσα απ' το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες


Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
στα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω
μου μάθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ
και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω


Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες


Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Sunday, December 06, 2009

Τα θέλω και δε θέλω μου







Θέλω:
* να προχωρήσω στη ζωή μου
* να ξαναείμαι με τους φίλους μου στην Αθήνα
* να γίνω παραγωγικότατη
* να ζήσω σε καινούργιο δικό μου χώρο
* να γνωρίσω καινούργιο κόσμο
* να έχω (σχετική) οικονομική ανεξαρτησία
* να δω τι με περιμένει στη γωνία


Δε θέλω:
* να αφήσω την οικογένεια μου
* να αφήσω το πατρικό μου
* να φύγω από τα Τρίκαλα
* να σταματήσω τα μαθήματα για την κατασκευή κοσμημάτων
* να σταματήσω το aerobic (πρώτη φορά μου αρέσει που γυμνάζομαι)
* να σταματήσω να έχω ελεύθερο χρόνο
* να ζω για να δουλεύω
* να μη μου φτάνουν τα λεφτά
* να πρέπει να παίρνω πεντακόσια μέσα για να φτάσω κάπου.

-Διχασμένη προσωπικότητα;;
-Αυτην τη στιγμή σίγουρα ναι!



Location:Trikala,Greece

Saturday, December 05, 2009

True facts

Η χειρότερη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όταν έχει τελειώσει με τις σπουδές και πρέπει να βρει δουλειά. Εκείνη τη στιγμή αναγκαζεσαι σχεδόν βίαια να αποδεχτείς πως τελείωσε η ανεμελιά των φοιτητικών σου χρόνων και πρέπει να ψάξεις για δουλειά στο αντικείμενο που σου αρέσει (στην ιδανικότερη περίπτωση). Κι εκεί αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως ο χώρος στον οποίον θες να εργαστείς είναι γεμάτος ελεεινά και μοχθηρά ανθρωπάκια που πιστεύουν πως όλα τους ανήκουν και δε διστάζουν να πατήσουν επί πτωμάτων για να διατηρήσουν τα οποία κεκτημένα νομίζουν πως έχουν. Αλλά, αυτό το ξεπερνάς σχετικά γρήγορα (σίγουρα όχι και ανώδυνα).
Ξεκινάει μια ανελέητη διαδικασία να στέλνεις βιογραφικά, να περιμένεις απαντήσεις και να περνάς από συνεντεύξεις. Και όταν αποφασίσει κάποιος, κάπου να σου δώσει μια ευκαιρία (μιάς και δεν έχεις προϋπηρεσία κι αυτό στο χτυπάνε σε κάθε δυνατή ευκαιρία) ακούς το μισθό και αυτά που σου προσφέρουν και δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις, να κλαψεις ή να λυπηθεις τους γονείς σου, που τόσα χρόνια ξοδεψαν μια περιουσία για να σπουδασεις και για να παίρνεις τρεις κι εξήντα.
Και να σου λένε κιόλας πως το μισθό που ζητάς δε θα στον έδιναν ούτε στην Αγγλια. Κι εσύ να συγκρατείσαι για να μην τους απαντήσεις πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται και πως ένας υπάλληλος με μεταπτυχιακό στην Αγγλια ξεκινάει με 2500 λίρες βασικό μισθό. Αλλά, αυτά ας τα σκεφτοσουν όταν σε έπιασαν οι συναισθηματισμοί και αποφασισες να επιστρεψεις στην χώρα σου.
Και τότε είναι που μπαίνεις σε μεγάλο διλλημα. Να μείνεις στην πόλη σου σχεδόν άνεργη και να σε στηρίζουν οικονομικά οι γονείς σου, νιώθοντας πως είσαι αντιπαραγωγικός και βάρος και έχοντας την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος εργοδότης που δε θα σου συμπεριφέρεται λες και σου κάνει χάρη ή θα δεχτεις τη δουλειά και τον πενιχρό μισθό και θα πιάσεις σπίτι στην Αθηνα, οπου στην ουσία θα ζεις για να δουλεύεις κι όλα τα έσοδα σου μετά βίας θα καλύπτουν τα έξοδα σου και φυσικά πάλι οι γονείς θα πρέπει να σε στηρίζουν οικονομικά;
Κι αφού εύκολη λύση στο πρόβλημα δεν μπορείς να βρεις τα βάζεις με τον εαυτό σου που δεν ικανοποιείται με τίποτα, που δεν έχει μάθει να συμβιβάζεται και που δε θέλει να εστερνιστεί τη νοοτροπία του «πήγαινε στο Δημόσιο, δε δουλεύεις και πληρωνεσαι» Γιατί τελικά μπορεί να είναι αλήθεια πως ο ιδιωτικός τομέας παράγει τον πλούτο αυτής της χώρας, αλλά δε σε πληρώνουν σύμφωνα με τα προσόντα που μπορεί να έχεις. Κάτι που στο Δημόσιο αποτελεί νόμο ανεξάρτητο του έργου που παραγεις. Κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί όλοι κυνηγάνε με κάθε μέσο μια θέση στο Δημόσιο...

Location:Αργυρουπόλεως,Αργυρούπολη,Greece