Pages

Saturday, December 05, 2009

True facts

Η χειρότερη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όταν έχει τελειώσει με τις σπουδές και πρέπει να βρει δουλειά. Εκείνη τη στιγμή αναγκαζεσαι σχεδόν βίαια να αποδεχτείς πως τελείωσε η ανεμελιά των φοιτητικών σου χρόνων και πρέπει να ψάξεις για δουλειά στο αντικείμενο που σου αρέσει (στην ιδανικότερη περίπτωση). Κι εκεί αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως ο χώρος στον οποίον θες να εργαστείς είναι γεμάτος ελεεινά και μοχθηρά ανθρωπάκια που πιστεύουν πως όλα τους ανήκουν και δε διστάζουν να πατήσουν επί πτωμάτων για να διατηρήσουν τα οποία κεκτημένα νομίζουν πως έχουν. Αλλά, αυτό το ξεπερνάς σχετικά γρήγορα (σίγουρα όχι και ανώδυνα).
Ξεκινάει μια ανελέητη διαδικασία να στέλνεις βιογραφικά, να περιμένεις απαντήσεις και να περνάς από συνεντεύξεις. Και όταν αποφασίσει κάποιος, κάπου να σου δώσει μια ευκαιρία (μιάς και δεν έχεις προϋπηρεσία κι αυτό στο χτυπάνε σε κάθε δυνατή ευκαιρία) ακούς το μισθό και αυτά που σου προσφέρουν και δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις, να κλαψεις ή να λυπηθεις τους γονείς σου, που τόσα χρόνια ξοδεψαν μια περιουσία για να σπουδασεις και για να παίρνεις τρεις κι εξήντα.
Και να σου λένε κιόλας πως το μισθό που ζητάς δε θα στον έδιναν ούτε στην Αγγλια. Κι εσύ να συγκρατείσαι για να μην τους απαντήσεις πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται και πως ένας υπάλληλος με μεταπτυχιακό στην Αγγλια ξεκινάει με 2500 λίρες βασικό μισθό. Αλλά, αυτά ας τα σκεφτοσουν όταν σε έπιασαν οι συναισθηματισμοί και αποφασισες να επιστρεψεις στην χώρα σου.
Και τότε είναι που μπαίνεις σε μεγάλο διλλημα. Να μείνεις στην πόλη σου σχεδόν άνεργη και να σε στηρίζουν οικονομικά οι γονείς σου, νιώθοντας πως είσαι αντιπαραγωγικός και βάρος και έχοντας την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος εργοδότης που δε θα σου συμπεριφέρεται λες και σου κάνει χάρη ή θα δεχτεις τη δουλειά και τον πενιχρό μισθό και θα πιάσεις σπίτι στην Αθηνα, οπου στην ουσία θα ζεις για να δουλεύεις κι όλα τα έσοδα σου μετά βίας θα καλύπτουν τα έξοδα σου και φυσικά πάλι οι γονείς θα πρέπει να σε στηρίζουν οικονομικά;
Κι αφού εύκολη λύση στο πρόβλημα δεν μπορείς να βρεις τα βάζεις με τον εαυτό σου που δεν ικανοποιείται με τίποτα, που δεν έχει μάθει να συμβιβάζεται και που δε θέλει να εστερνιστεί τη νοοτροπία του «πήγαινε στο Δημόσιο, δε δουλεύεις και πληρωνεσαι» Γιατί τελικά μπορεί να είναι αλήθεια πως ο ιδιωτικός τομέας παράγει τον πλούτο αυτής της χώρας, αλλά δε σε πληρώνουν σύμφωνα με τα προσόντα που μπορεί να έχεις. Κάτι που στο Δημόσιο αποτελεί νόμο ανεξάρτητο του έργου που παραγεις. Κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί όλοι κυνηγάνε με κάθε μέσο μια θέση στο Δημόσιο...

Location:Αργυρουπόλεως,Αργυρούπολη,Greece

3 μίλησαν:

Νίνα said...

Υπομονή...κι εγώ ψάχνω δουλειά και έχω τρελαθεί που δεν βρίσκω γιατί εχω και κάκιστη σχέση με τους γονείς μου. :( Στον κόσμο που μόνη μου ζω παρόλαυτα πιστεύω ότι όποιος θέλει στο τέλος βρίσκει..!!! Εγω κάνω μεταπτυχιακό εδώ και σκέφτομαι με κανενα πρόγραμμα Leonardo να την κάνω για έξω..

Starlight said...

Don't let the bastards get you down, you are awesome.

Αυτό έχω να πω εγώ και τέλος!

ocsoul said...

@Νινα: Υπομονή και σε σένα... Και ναι να φύγεις! Έξω είναι τέλεια!

@Starlight: Σου έχω πει πως σε λατρεύω ε??