Pages

Wednesday, December 29, 2010

Πρωτοχρονιές του Ραδιοφώνου





Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους
Πρωτοχρονιές με τους μεγάλους
μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος
αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως.

Λίγο μετά, στα δεκαεφτά
με τους γονείς σου ήσουν πάλι
μα αισθανόσουν ήδη απών
σε συντροφιές συμμαθητών
το σπίτι σου έχανε εξουσία
κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία.

Ύστερα γιόρταζες με φίλους
σ' ένα δωμάτιο καπνού
το θαύμα πάλι ήταν αλλού
στις παιδικές Πρωτοχρονιές σου
στον χρόνο που άλλαζε μαζί σου
πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου.

Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις
Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις
την λίγη πίστη του ενηλίκου
στην παιδική ανατολή του.

Πρωτοχρονιές, γιορτές του χρόνου
Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου
πώς θα τις γιόρταζες εσύ
τώρα που έχεις το κλειδί;

Μικρό κλειδί και σ' οδηγάει
σ' ένα παράσπιτο στο πλάι
σ' ένα μικρό μικρό πλανήτη
πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι.

Πάει ο καιρός που οι δικοί σας
σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας
και είσαι εσύ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα.

Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα τρέξει
Χρονοποιός ας είναι η λέξη
γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.

Tuesday, December 28, 2010

Ηλεκτρικός Θησέας


Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ' το πενήντα έχει να φανεί
και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που 'χει μαραθεί.

Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
Χάνεσαι σαν τον γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή,
πληρώνεις όσο-όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.

Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή;
Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί;
Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή;

Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γεμισαν σκουριά.
Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά.
Πού πήγαν οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;

Ηλεκτρικός Θησέας; Και τα λοιπά.

Φοβάσαι ότι θα 'ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή,
βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη.
Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί;

Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.

Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ' έχουν βάλει στο κλουβί.

Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα "Νέα" ψάχνεις για δουλειά.
Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σα θηλιά.
Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά,
τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.

Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ' έναν άγνωστο θεό
κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ' αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.

Friday, December 24, 2010

Χριστούγεννα



Χριστούγεννα
Δεν περιμένω όμως τίποτα πια

Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν’ ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ’ όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι – μαμά
Πλακώνεται απ’ τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν’ ανοίξει ξανά


Χριστούγεννα
Τα πλεϊμομπίλ μου είν’ εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους νάναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι είν’ αυτοί;

Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα
Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ’ ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θάναι ξανά


Χριστούγεννα
Κι εσύ τι θες απ’ τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πως σε μισώ
Θες νάσαι η ίδια και ν’ αλλάζω εγώ
Με θες προσωπικό σου δημιουργό
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ
Λάμπω εγώ
Με μ’ ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα
Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά

Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να ‘ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα
Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά

Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν’ αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια

Δημοσθένους Λέξις





Κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περιμένει
οι δρόμοι θα 'ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη
τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
αέρας θα με παρασέρνει κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή

Κι ο ήλιος θ' αποκοιμηθεί μες στα ερείπια της Ολύνθου
θα μοιάζουν πράγματα του μύθου κι οι φίλοι μου και οι εχθροί
μαρμαρωμένοι θα σταθούν οι ρήτορες κι οι λωποδύτες
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες μαρμαρωμένοι θα σταθούν

Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό
χωρίς βουλή χωρίς Θεό σαν βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα
θα πω τη λέξη και το γράμμα μπροστά στην πύλη θα σταθώ

Tuesday, December 21, 2010

Γιορτή στο Σχολείο




Αύριο στο Σχολείο έχουμε γιορτή. Την ετοιμάζουμε εδώ και 2 βδομάδες περίπου. Πρόθυμα πολλοί μαθητές προσφέρθηκαν να βοηθήσουν. Άλλοι θα πούνε ποιήματα, άλλοι θα τραγουδήσουν. Ετοιμάσαμε κι ένα θεατρικό. Να τους έβλεπες πως το χαίρονται, σα μικρά παιδιά. Στις πρόβες, έχουμε τις καλύτερες στιγμές, γέλια και πειράγματα, λες και δεν είμαστε στο συγκεκριμένο χώρο, αλλά κάπου αλλού.
Σήμερα τακτοποιήσαμε καρέκλες και σκηνικά. Οι μαθητές δε μας άφησαν να κουβαλήσουμε ούτε καρέκλα. "Εσεις να καθίσετε εκεί να μας κοιτάτε". Έμειναν στο Σχολείο παραπάνω από τις κανονικές ώρες για πρόβες και για να φτιάξουμε το χώρο.



Υπάρχουν βέβαια και μαθητές που δε θέλουν να ακούσουν καν για Χριστούγεννα. Ποιος ξέρει τι αναμνήσεις τους φέρνουν και ποσο λυπούνται που και φέτος θα πρέπει να είναι μακριά από τις οικογένειες τους.
"Οι μέρες των Χριστουγέννων και των διακοπών είναι πολύ δύσκολες εδώ μέσα". Έτσι μου είπε κάποιος μαθητής. Οι γιορτές που σε τόσο κόσμο φέρνουν ευτυχία και χαρά, σε μερικούς ανθρώπους φέρνουν κι άλλη δυστυχία και λύπη. Δυσκολεύουν ακόμα και σένα, που δεν ξέρεις τι να τους πεις για να τους παρηγορήσεις. Δε μπορείς να αντιληφθείς τη θλίψη τους, γιατί τα Χριστούγεννα για σένα είναι χαρά και θα τα περάσεις με την οικογένεια και τους φίλους σου.



Αν και αυτά τα Χριστούγεννα, θα έχουν μαζί τους και κάτι άλλο για σένα. Μια αναμονή. Ναι μια αναμονή να περάσουν και να ξαναέρθουν πάλι οι μέρες του σχολείου. Κι ας είναι ένα τέτοιο σχολείο. Κι ας μη μπορείς να διδάξεις επαρκώς. Κι ας έχεις ένα σωρό περιορισμούς. Οι μέρες του σχολείου έχουν κάτι διαφορετικό. Έχουν χαμόγελα και βλέματα που σπάνια συναντάς έξω.


(Το video θα παίζει αύριο κατά τη διάρκεια των ποιημάτων και των τραγουδιών)

Friday, December 17, 2010

Το καινούργιο σχολείο.


Στο καινούργιο σχολείο όλα είναι διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Οι μαθητές είναι ενήλικες και δεν έχουν πολλά από αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα. Όσα όνειρα τους έχουν απομείνει είναι κλεισμένα πίσω από κάγκελα μαζί με ότι έχει απομείνει από τον εαυτό τους.
Δεν είναι περίεργοι όμως. Ούτε απόμακροι. Το αντίθετο: έχουν ευγένεια που σου προκαλεί έκπληξη και συμπεριφορά που εύχεσαι να είχαν όλοι γύρω σου. Αναζητούν να σου μιλάνε, να τους μαθαίνεις νέα πράγματα, να τους μεταφέρεις νέα "από έξω" κι είναι εκεί για σένα σαν φίλοι. Κάνουν αστεία και σου ζητάνε τραγούδια. Είναι αυτό που δείχνουν, δεν προσπαθούν να σου κρυφτούν κι αυτό λέει πολλά.
Στην αρχή, όταν τους πλησιάζεις, κάποιοι είναι απόμακροι, αλλά δε σου παίρνει πολύ χρόνο για να τους κάνεις να ανοιχτούν και μετά ξέρεις πως έχεις αποκτήσει ακόμα ένα φίλο, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό.
Σου χαρίζουν ζωγραφιές, μόνο και μόνο επειδή τους έφερες τραγούδια από τους αγαπημένους τους τραγουδιστές (και μιλάμε για πολύ όμορφες ζωγραφιές, ανθρώπων με πολύ ταλέντο).
Ακόμα κι όταν τους θυμώνεις, έχουν τον τρόπο να σε κάνουν να γελάσεις και να ξεθυμώσεις, μέσα σε μερικά λεπτά.

Δεν περίμενα ποτέ πως θα μου άρεσε να δουλεύω σε σχολείο, όμως εδώ όλα είναι διαφορετικά. Πρώτη φορά νιώθω πως προσφέρω κάτι ουσιαστικό και βοηθάω -ελάχιστα είναι η αλήθεια- να καλυτερέψουν τα πράγματα για κάποιους ανθρώπους.

Monday, December 06, 2010

Υπάρχουν άνθρωποι..


Υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας, που το μόνο που ζητάνε είναι ένα καλό λόγο, μια ελπίδα κι ένα τραγούδι για να ακούσουν.
Υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας, που δεν είχαν ποτέ την "τύχη" τη δική μας, τις ευκαιρίες που είχαμε εμείς ή μια οικογένεια σαν τη δική μας και εξαιτίας όλων αυτών μπήκαν σε περίεργα μονοπάτια.
Υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας, που ένα λάθος τους στοίχησε αρκετά χρόνια από τη ζωή τους.
Υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας που τα καλύτερα τους αισθήματα σκεπάστηκαν από οργή, απόγνωση, άνιση μεταχείριση και πόνο
Σε αυτούς τους ανθρώπους εμείς δε θα έπρεπε να φερθούμε σαν άνθρωποι;

Wednesday, December 01, 2010

YouTube Favorite Videos: Δεκέμβριος

Αυτό το μήνα, λόγω Χριστουγέννων και της γνωστής αδυναμίας που τους έχω, H κατηγορία YouTube Favorite Videos θα έχει χριστουγεννιάτικα τραγούδια!!

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε, μπορείτε να το κάνετε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες










Saturday, November 27, 2010

Ήλθον, Είδον και Απήλθον


Πήγα στην Πάτρα. Παρουσιάστηκα στην πρωτοβάθμια, πήρα 12 ώρες σε 3 διαφορετικά σχολεία. Η φίλη μου πήρε 14 ώρες σε 5 (!) σχολεία. Είχαμε 2 κοινά σχολεία.

Τα σχολεία
Τα 3 σχολεία αν και θεωρούνται ότι ανήκουν στην Πάτρα, στην πραγματικότητα είναι πολύ πολύ μακριά από την κύριως πόλη. Αστικά λεοφωρεία δε φτάνουν εκεί πάνω και όντας μακριά χρειάζεσαι ή ταξί ή δικό σου αυτοκίνητο (αλλά ποιος θα οδηγήσει το αυτοκίνητο από Τρίκαλα στην Πάτρα?) Το ίδιο ίσχυε και για τα σχολεία της φίλης μου...

Εύρεση σπιτιού
Στην Πάτρα είναι πιο εύκολο να βρεις πετρέλαιο παρά σπίτι να νοικιάσεις. Σοβαρά! Προσπαθούσαμε με τη φίλη μου να βρούμε η ένα 3αρι ή 2 γκαρσονιέρες κοντά μεταξύ τους και να είναι επιπλωμένα. Λέγοντας επιπλωμένα εννοούσαμε να έχει ηλεκτρικές συσκευές και κανένα κρεβάτι. (Θα μέναμε μέχρι τον Ιούνιο, 24 βδομάδες μαθημάτων, οπότε δε μας συνέφερε για τόσο λίγο να επιπλώναμε από την αρχή σπίτι)
Τι έγινε?
Ψάξαμε εκατοντάδες αγγελίες τόσο στις τοπικές εφημερίδες, όσο και στους δρόμους και είδαμε κάμποσα σπίτια.
Έλεγαν οι αγγελίες πως είναι επιπλωμένα και βλέπαμε ως έπιπλα ενα κρεβάτι, ένα τραπέζι και μια βιβλιοθήκη και άλλα τέτοια περιέργα.
Κανά 2 σπίτια που βρήκαμε να μας κάνουν δε μας τα νοίκιαζαν οι ιδιοκτήτες για 6 μήνες μόνο.
Χαρακτηριστικά να αναφέρω, μια πολύ αστεία περίπτωση: Είδαμε σε μια αγγελία νοικιάζεται 2άρι επιπλωμένο με αυλή. Ώπα λέμε! εδώ είμαστε. Παίρνουμε τηλεφώνο και κανονίζουμε να πάμε να το δούμε. Ο άνθρωπος που το έχει ήταν πολύ ευγενικός και μας ξενάγησε και στη γύρω περιοχή πριν πάμε να δούμε το σπίτι. Πάμε στο σπίτι βλέπουμε εξωτερικά πως ήταν και είχαμε αρχίσει να ενθουσιαζόμαστε. Μπάινουμε στην κεντρική είσοδο και βλέπουμε τον ιδιοκτήτη να αρχίζει να κατεβαίνει κάτι σκαλιά (γύρω στα 20). Τον ακολουθούμε κοιτάζοντας η μια την άλλη και τι να δούμε? Το διαμερισματάκι ήταν ημιυπόγειο! και η αυλή που περιέγραφε η αγγελία ήταν πιο ψηλά από το διαμέρισμα. Θα είχαμε δηλαδή roof garden :p
Γενικά η αναζήτηση σπιτιού μας μας ταλαιπώρησε και μας έριξε αρκετά, αλλά μας περίμεναν κι άλλα.
Επίσης να πω πως τα ενοίκια στην Πάτρα (άσχετα αν τα σπίτια δε μας βόλευαν η δε μας τα νοίκιαζαν) είναι πολύ φθηνά. Σοβαρά! Δεν το περιμέναμε.

Σχολείων συνέχεια...
Όταν συμπληρώναμε τα χαρτιά για τις προτιμήσεις μας για τα σχολεία θέλαμε να είμαστε μαζί και για αρχή είχαμε δηλώσει Αίγιο. Πριν καταθέσουμε τα χαρτιά, πέσαμε όμως πάνω σε γνωστό που εργαζόταν στην πρωτοβάθμια (δεν έχει σημασία να αναφέρω τη θέση του) και επειδή ηξερε ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, κοίταξε τις προτιμήσεις μας και μας ενημέρωσε ότι πιθανόν να μην πιάναμε μαζί και οι 2 Αίγιο και μας συμβούλεψε να δηλώσουμε Πάτρα όπου σίγουρα θα πέφταμε μαζί (άσχετο αν μετά είδαμε πως θα πιάναμε μαζί και Αίγιο). Οπότε κάναμε τη βλακεία και αλλάξαμε τη σειρά προτίμησης μας.
Την επόμενη μέρα, αφού με τα σπίτια δεν κάναμε τίποτα, έπρεπε να παρουσιαστούμε στα σχολεία. Κοιτάξαμε στο gps του κινητού και είδαμε πως τα σχολεία μας είναι όλα σχετικά κοντά κι έτσι αποφασίσαμε να πάμε μαζί πρώτα στα βασικά σχολεία και ύστερα στα υπόλοιπα. Χαρακτηριστικά να πω πως τα σχολεία μας ήταν στην Περιβόλα, στο Ρωμανό, στην Εγλυκάδα, στο Νέο Σούλι και σε κάποια άλλη περιοχή εκεί πάνω που δε θυμάμαι πως λεγεται. (Αν είσαι Πάτρα καταλαβαίνεις, εμείς όμως δεν ξέραμε!)
Επειδή δεν ξέραμε ποιο λεωφορείο πάει που αποφασίσαμε να πάρουμε ταξί για να ξεκινήσουμε το tour στα σχολεία. Παίρνουμε το ταξί λέμε να μας πάει στο πρώτο σχολείο και ρωτάμε τον ταξιτζή αν έρχεται αστικό εκεί πέρα. Μας λέει υπάρχει ένα κάθε 40 λεπτά αλλά δε φτάνει στο σχολείο. Από εκεί αρχίσαμε να πονηρευόμαστε πως κάτι πήγαινε λάθος στα σχολεία που διαλέξαμε. Φτάνουμε στο σχολείο στη μέση του πουθενά, 3 σπίτια τριγύρω, κάμποσα χωράφια με ελιές, κάμποσα μαντρόσκυλα, 2 αποθήκες και το σχολείο. Παθαίνουμε ένα σόκ, αλλά λέμε ας παρουσιαστούμε και βλέπουμε. Όποτε μπαίνω μέσα και κάνω ανάληψη υπηρεσίας. Η διεθύντρια μου εξηγεί πως χωρίς αυτοκίνητο δεν πάω πουθενά και πως μπορεί το ένα σχολείο σπό τα υπόλοιπα να είναι σχετικά εύκολο να φτάσεις με τα πόδια (κανα 2 χιλιόμετρα μακριά) αλλά το χειμώνα δεν θα ήταν αυτό εφικτό.
Κατεβαίνουμε στον κεντρικό δρόμο, σοκαρισμένες και βρίσκουμε ένα ταξί να πάμε στο βασικό σχολείο της φίλης μου. Τα ίδια κι εκεί αν και λίγο καλύτερα τα πράγματα. Το ίδιο κι εκεί: μας λένε χωρίς αυτοκίνητο δε γίνεται γιατί τα λεωφορεία δεν φτάνουν στα σχολεία. Ο διευθυντής αυτού του σχολείου, πρόθυμα μας μετέφερε με το αυτοκίνητο του και σε ακόμα ένα σχολείο της φίλης μου που ήταν σχετικά κοντά (με το αυτοκίνητο).
Δεν είχαμε άλλο χρόνο να πάμε στα άλλα σχολεία, αλλά αρκετά είχαμε σοκαριστεί για μια μέρα με το που ήταν τα σχολεία και πως (δε) θα φτάναμε εκεί οπότε αποφασίσαμε για εκείνη τη μέρα να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο και να πάμε για φαγητό.
Αποφασίζουμε λοιπόν την επόμενη μέρα να πάμε στα υπόλοιπα σχολεία και μετά κατευθείαν στην πρωτοβάθμια για να δούμε αν υπάρχουν άλλα διαθέσιμα σχολεία να αλλάξουμε. Ήμασταν και οι 2 τρελά απογοητευμένες.
Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς και ξεκινήσαμε πάλι με ταξί για τα υπόλοιπα 3 σχολεία. Ξεκινήσαμε από το Ρωμανό (ευτυχώς εγώ δεν το είχα αυτό το σχολείο) όπου πάθαμε και το μεγαλύτερο σοκ γιατί εκεί κοντά δεν είχε ούτε πιάτσα με ταξί και φυσικά ούτε λεωφορείο.
Με ταξί πήγαμε και σε ακόμα ένα σχολείο και μετά γυρίσαμε στην πρωτοβάθμια όπου φυσικά δεν υπήρχαν διαθέσιμα σχολεία εκτός από κάτι δυσπρόσιτα σε χωριά. Σκέφτηκα να παραιτηθώ αμέσως αλλά με συγκράτησε η φίλη μου που μου είπε να το σκεφτώ λίγο ακόμα. Το ίδιο μας είπε και η κοπέλα στην πρωτοβάθμια να το σκεφτούμε και να της απαντήσουμε στις επόμενες μέρες.
Φύγαμε να πάμε στο τελευταίο σχολείο στο Νέο Σούλι, το 39ο. Κανονικά, δε θα έπρεπε να δώσω τόσες πληροφορίες για τα σχολεία που πήραμε, αλλά πραγματικά ο Διευθυντής του 39ου σχολείου είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και πολύ εξυπηρετικός και πραγματικά σκίστηκε να μας βοηθήσει και να μας τακτοποιήσει. Παρουσιαστήκαμε, κάναμε ανάληψη υπηρεσίας και πήρε τους διευθυντές των άλλων σχολείων που είχαμε έναν έναν και φρόντισε να κανονίσει το πρόγραμμα μας ώστε να έχουμε τις ελάχιστες δυνατές μετακινήσεις και ταλαιπωρία και κανόνισε να έχουμε άδεια και από τα άλλα σχολεία (για να επιστρέψουμε Τρίκαλα και να μαζέψουμε τα πράγματα μας)και να ξεκινήσουμε τη δουλειά την Τετάρτη 1η Δεκεμβρίου.
Φεύγοντας από εκεί με ταξί πάλι τρέξαμε να προλάβουμε το λεωφορείο των 12 και τέταρτο για Λάρισα και μετά με άλλο λεωφορείο να έρθουμε Τρίκαλα.

Η απόφαση
Γυρίσαμε Τρίκαλα την Πέμπτη και μέχρι σήμερα Σάββατο, προσπαθούσα να αποφασίσω αν θα πάω ή όχι. Ο πατέρας μου δεν ήταν καθόλου θετικός να πάρω το αυτοκίνητο μου στην Πάτρα, αλλά τελικά υποχώρησε. Ωστόσο και πάλι, δεν ήταν εύκολο να οδηγήσω τόσες ώρες μέχρι εκεί. Επίσης, έμαθα πως τα μόρια δε θα μετρήσουν για να αλλάξω πίνακα, θα ήταν ούτως η άλλως ελάχιστα (3,8 μόρια) και φυσικά δε θα ξέραμε πότε θα πληρωθούμε.

Η τελική απόφαση
Συζήτησα με τους πάντες, τα ζύγισα, τα ξαναζύγισα, άλλαξα 500 φορές γνώμη και τελικά αποφάσισα να μην πάω. Τη Δευτέρα θα υποβάλω την παραίτηση μου. Ελπίζω να μην το μετανιώσω.

Τι θα κάνει η φίλη μου
Η φίλη μου αποφάσισε να πάει με τη μαμά της και να προσπαθήσει πάλι να βρει σπίτι. Στα σχολεία θα πάει με λεωφορεία μέχρι εκεί που φτάνουν και μετά με ταξί. Μετά τα χριστούγεννα, αφου ψιλοεξοικειωθεί με τις διαδρομές θα πάρει με τη βοήθεια του πατέρα της και το αμάξι της. Πραγματικά τη θαυμάζω για την αποφασιστικότητα της, ειδικά μέχρι να πάρει μαζί της το αυτοκίνητο της γιατί θα ταλαιπωρηθεί όσο δεν πάει. (Απέφυγα να της πω πως τα μόρια δεν θα μετρήσουν μάλλον, γιατί δεν ήθελα να της κάμψω το ηθικό.)

Τι θα μου λείψει από την Πάτρα
  • Θα μου λείψει η συγκατοίκηση με τη φίλη μου γιατί σίγουρα θα περνάγαμε τέλεια (αν και με κάλεσε να την επισκεφτώ :D)
  • Θα μου λείψει η συνεργασία με τον καταπληκτικό Διευθυντή του 39ου δημοτικού σχολείου στο Νέο Σούλι, που πραγματικά με εντυπωσίασε με τους τρόπους, τον χαρακτήρα και την προθυμία του να μας βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορούσε. Μακάρι, όλοι οι Διευθυντές όλων των σχολείων να ήταν σαν και αυτόν.
  • Θα μου λείψει η Πάτρα, η οποία είναι πολύ όμορφη πόλη.
και..
  • Θα μου λείψει και η αγορά της Πάτρας (:p) η οποία είναι τεράστια και με πολύ ωραία πράγματα.




In my mind lately...


"Δεν πίστεψες στην ουτοπία και χάθηκες μέσα στην πραγματικότητα.
Δεν πίστεψες στην ελευθερία και χάθηκες μέσα στη βαρβαρότητα.
Δεν ήθελες τις θυσίες και βοηθούσες τη σκλαβιά.
Δεν ήθελες ιστορίες και δεν έζησες καμιά."

Sunday, November 21, 2010

Lullaby in Winter




When tomorrow comes
All your worrries fly
Hear the lullaby

All will be soft and warm
You will be safe and strong
Hear the lullaby

Can you recall the light?

I know you`re sad because it`s winter
But I can promise you a spring
I know you`re cold, I see you shiver
But I can promise you a spring

Tomorrow`s new
Tomorrow`s warm
Remember, when you`re all alone

I know you`re hurt, I feel it in my heart
But I can promise you a spring
I see you`re down, I see it in your eyes
But I can promise you a spring

Thursday, November 18, 2010

Πάμε για άλλες πολιτείες!!



Πάμε γι' άλλες πολιτείες ερωτικές,
Να βρεθούμε σ' εμπειρίες λυτρωτικές,
Αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες αναρχικές,
Να βρεθούμε σ' απεργίες προσωπικές,
Αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες μελλοντικές,
Να βρεθούμε σ' εμπειρίες αληθινές,
Αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες αναρχικές
να βρεθούμε σε πορείες ατομικές,
Αν το θες.




Φεύγω Κυριακή μεσημέρι για Πάτρα! Με κάλεσαν ως αναπληρώτρια.
-Νέα πόλη, νέες περιπέτειες?
-Δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια! Δεν έχω αποφασίσει αν θα δεχτώ τη θέση. Θα προσπαθήσω να τα βολέψω για να έρχομαι και στα Τρίκαλα, για να μην μείνουν πίσω οι δουλειές που έχω εδώ (θα πρέπει να παρατήσω και την ραπτική, κλαψ!)
Πάντως σίγουρα αυτή η νέα περιπέτεια ξεκινάει με καλές προοπτικές:
  • Νέο μέρος (αν και θα προτιμούσα να με στέλανε σε κανένα μικρό νησάκι :P)
  • Φεύγω με μια παλιά καλή μου φίλη από Τρίκαλα που την πήραν κι αυτήν ώς καθηγήτρια αγγλικών
  • Με περιμένει εκεί μια παλιά φίλη και συμφοιτήτρια που την κάλεσαν κι αυτή
  • Η καινούργια μου φωτογραφική μηχανή ανυπομονεί να την χρησιμοποιήσω!
  • Η Πάτρα έχει θάλασσα, κι αυτό αρκεί!
  • Με τη φίλη μου από Τρίκαλα που πάμε μαζί, κάνουμε ήδη σχέδια συγκατοίκησης (μακάρι να μας κάτσει!!)
Περισσότερες λεπτομέρειες εν καιρώ!

Monday, November 15, 2010

Σύντομη ενημέρωση


Επειδή σε αυτό το blog, αν και προσωπικό, έχω να γράψω πολύ καιρό κάτι για μένα, είπα να κάνω μια σύντομη ενημέρωση για το τι συμβαίνει τώρα στη ζωή μου (Ώρες-ώρες δεν είναι τόσο βαρετή όσο φαίνεται)

Αυτόν τον καιρό λοιπόν, προσπαθούμε με τη Starlight να βγάλουμε κάποια άκρη με τη γυναικεία επιχειρηματικότητα για να προχωρήσουμε στην ίδρυση της εταιρίας μας (περισσότερες λεπτομέριες δε λέω, ήδη γνωρίζουν αρκετοί ποιες είμαστε πίσω από τα ψευδώνυμα μας, δε χρειάζεται να μας αναγνωρίσουν όλοι!)
Ταυτόχρονα τρέχουμε ακόμα ένα project σχετικά με μια ιδέα που είχαμε σχετικά με μια υπηρεσία. Περισσότερα και για αυτό εν καιρώ (είπαμε είναι σύντομη η ενημέρωση :P)

Η Starlight ήρθε για 1 (!) μέρα Τρίκαλα και περάσαμε πολύ όμορφα :) Μου είχε λείψει, το παραδέχομαι!

Στενοχωρήθηκα που το ονειροκόριτσο της Ρόδου αποφάσισε να σταματήσει το blogging. Ελπίζω να το ξανασκεφτεί.

Γύρισε και η κολλητή μου, από το σχολείο, στα Τρίκαλα και αρχίζουμε να βγαίνουμε με καινούργια άτομα και να περνάμε αρκετά καλά και να γνωρίζουμε και ενδιαφέροντα άτομα.
Βασικά γενικότερα φέτος έχω γνωρίσει πολύ αξιόλογα άτομα.

Επίσης, φέτος το έχω (παρα)ρίξει στις χειροτεχνίες και προσπαθώ να δημιουργώ όσο περισσότερο γίνεται. Αυτόν τον καιρό ασχολούμαι με felt και ραπτική (!)

Μου λείπει πολύ η Αγγλία.

Θέλω να πάω Κωνσταντινούπολη (ίσως καταφέρω να πάω κάπου στο τέλος Ιανουαρίου)

Μουσικά βρισκόμαστε ακόμα στην έντεχνη σκηνή με ένα ψιλοκολληματάκι με τον Πασχαλίδη (καλά δεν κρύβω πως αυτές τις μέρες ακούω και κάποια χριστουγεννιάτικα :P)

Αυτά νομίζω πως αρκούν για μια σύντομη ενημέρωση! Για οτιδήποτε νεότερο θα επανέλθω ;)






Saturday, November 13, 2010

YouTube Favorite Videos: Νοέμβριος

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε μπορείτε να το κάνετε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες














Wednesday, November 03, 2010

Λονδίνο





Πάντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή
Κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο
Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή
Κι απ την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο

Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί
Τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις
Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή
Πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις

Μπορεί μια μέρα βροχερή
Να είναι μέρα τυχερή
Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει
Μπορεί μια μέρα βροχερή
Να είναι μέρα τυχερή
Κι ότι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει

Ότι αγάπησες σε πόνεσαι πολύ
Κι εσύ το πόνεσες μετά με τη σειρά σου
Και τωρα ξέρεις όταν έρχεται βροχή
Πως δε πετάς αν είν βρεγμένα τα φτερά σου

Μπορεί μια μέρα βροχερή
Να είναι μέρα τυχερή
Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει
Μπορεί μια μέρα βροχερή
Να είναι μέρα τυχερή
Κι ότι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει

Friday, October 15, 2010

YouTube Favorite Videos: Οκτώβριος

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε θα μπορείτε να το κανέτε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες






Saturday, October 09, 2010

Άνθρωποι


Στη ζωή μας καθημερινά έχουμε αρκετούς ανθρώπους και συναναστρεφόμαστε με ακόμα περισσότερους.
Άνθρωποι που συναντάμε στο δρόμο, στη δουλειά, στα μαγαζιά. Άνθρωποι που μπορούν να μας διδάξουν με τη ζωή, τους τρόπους τους, τη συμπεριφορά τους, ή εναλλακτικά μπορούν να μάθουν από μας.
Σε πόσους από αυτούς δίνουμε αλήθεια σημασία? Σε πόσους αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να έχουν οι άνθρωποι της ζωής μας?
Και σε πόσους αλήθεια δίνουμε την ευκαίρια ή την ώθηση να μας πλησιάσουν, να μας γνωρίσουν ή εστω να μας μιλήσουν και να μας χαμογελάσουν.
Η ειρωνία της εποχής μας είναι πως ενώ μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τους γύρω μας με χίλια δυο μέσα, έχουμε ξεχάσει πως γίνεται αυτό.
Πόσες φορές χαμογελάσαμε στον άνθρωπο που μας αρέσει μέσα σε ένα bar και που έχουμε παρατηρήσει πώς μας κοιτάζει? Κι όμως μια απλή σύσπαση των μυών του προσώπου μας θα ήταν αρκετή για να του δώσει το θάρρος που χρειάζεται για να έρθει να μας μιλήσει.
Πόσες φορές στην τάξη ή σε μια συγκέντρωση απευθύναμε το λόγο σε αυτόν που κάθεται δίπλα μας? Κι αυτό θα ήταν μια καλή ευκαιρία για μια καινούργια γνωριμία και ίσως μια καινούργια φιλία.

Το πρόβλημα του ανθρώπου με τους ανθρώπους δε σταματά εδώ. Έχει κι άλλες διαστάσεις. Πώς φερόμαστε στους ανθρώπους της ζωής μας? Του φερόμαστε με το δέοντα σεβασμό ή απλά τους έχουμε δεδομένους. Και γιατί κάθε φορά που κάποιο καινούργιο άτομο καταφέρνει να μπει στη ζωή μας, παραμερίζουμε τους ήδη υπάρχοντες ανθρώπους, ξεχνάμε τα σχέδια που έχουμε κάνει μαζί τους και αρχίζουμε νέα πλάνα με τους νέους μας φίλους?

Δεν ξέρω πως να τελειώσω αυτό το post. Δε μου βγαίνει κάτι σε επίλογο, ίσως μια απορία μήπως τελικά φταίμε μόνο εμείς για τη μοναξιά που υπαρχει γύρω μας και μέσα μας?

Sunday, October 03, 2010

Δρόμος



Πού να`βρω σκάλα ν`ανεβώ
τον ήλιο σου να φτάσω
πιο πάνω από τα σύννεφα
κοντά σου να πλαγιάσω.


Δρόμος κι άλλος δρόμος
κι εσύ Θεός στο βάθος
να μου κρύβεις λόγια
και γω να ζω μονάχος
να γυρνώ τις νύχτες
με δανεικό κορμί.

Δρόμος κι άλλος δρόμος
χωρίς να ξέρω όμως
σαν τελειώσει ο δρόμος
αν θα περάσει ο πόνος
πες μου πόσο ακόμα
θα πατώ στο χώμα
κι εσύ ψηλά εκεί.


Πού να`βρω λόγια να σου πω
να δεις καημό που έχω
να σ`αγαπάω να χάνομαι
κι αγάπη να μην έχω.

Monday, September 06, 2010

YouTube Favorite Videos: Σεπτέμβριος

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε θα μπορείτε να το κανέτε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες









Saturday, September 04, 2010

Σχέδιο δράσης

Αν στήσω δίχτυ τριγύρω σου, θα σε πιάσω;
αν ξεκίνήσω παιχνίδι, τι έχω να χάσω;
Στα χνάρια της Amelie, μπορώ να προσπαθήσω να σε πλησιάσω.
Να δημιουργήσω μυστήριο γύρω μου και να σε βάλω σε ένα ιδιότυπο κυνήγι θησαυρού ή καλύτερα παιχνίδι του στυλ "βρες ποιος"
Ή ίσως θα μπορούσα και θα έπρεπε να έρθω να σου μιλήσω στα ίσα. Να σου πω τι νιώθω, να φύγω και να σε αφήσω να αποφασίσεις αν μπορείς να νιώσεις το ίδιο.
Θα μπορούσα να σκέφτομαι για μέρες, βδομάδες, τι να σου πω, πως θα σε πλησιασω, πως θα φύγω και εκείνη τη στιγμή να κοκαλλώσω και να μην πω τίποτα ή να αρχίσω τα εεεε και να κοκκινήσω.
Έχει πλάκα πάντως, που νιώθω έτσι, μετά από τόοοσο καιρό. :)

Wednesday, August 04, 2010

Οι γυναίκες που ερωτεύονται...




Η αγάπη με αγάπη κουβεντιάζει μα η αγάπη
που σου έδωσα γυρνά και με δικάζει.
Η αγάπη με αγάπη μεγαλώνει μα η αγάπη
που σου έδωσα γυρνά και με σκοτώνει.

Μη με ρωτάς γιατί μελαγχολώ στης μοναξιάς μου
τους βροχερούς χειμώνες, ίσως μάτια μου
στον κόσμο αυτό που ζω οι γυναίκες
που ερωτεύονται να μένουν πάντα μόνες.

Η αγάπη με αγάπη κουβεντιάζει μα η αγάπη
που σου έδωσα φοβάμαι σε κουράζει.
Η αγάπη με αγάπη μεγαλώνει μα η αγάπη
που σου έδωσα γυρνά και με σκοτώνει.

Tuesday, August 03, 2010

YouTube Favorites Videos: Αύγουστος

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε θα μπορείτε να το κανέτε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες










Monday, August 02, 2010

Διακοπές 2010: Αστυπάλαια

Μερικές φωτογραφίες από την Αστυπάλαια.
Από τη Χώρα και από παραλίες και φυσικά το κάστρο.
Ένα νησάκι, που πολλοί αγνοούν πως βρίσκεται στα Δωδεκάνησα, με απίστευτη ομορφιά και λίγους τουρίστες.
Το μόνο "αρνητικό" είναι οι απότομες παραλίες του, που ωστόσο είναι κάτι παραπάνω από πεντακάθαρες.
Enjoy :)



























Όσο αλλάζω χρόνο χάνω...


Στρίβω στη γωνιά με μισό τσιγάρο
φίλους μου παλιούς τρακάρω
Είμαι πιό πιστή απ' όσο σχεδιάζω
θέλω να πω, δεν αλλάζω


Κρύβομαι βαθιά στο βαρύ παλτό μου
μέσα στο κλειστό εαυτό μου
Είμαι πιό παλιά απ' όσο σχεδιάζω
θέλω να πω, δεν αλλάζω.

Αυτό είμαι, ό,τι κι αν κάνω
όσο αλλάζω χρόνο χάνω
είμαι αυτό, για τόσο φτάνω


Μπαίνω σ' ένα μπαρ το συνηθισμένο
μια ζωή το ίδιο παραγγέλνω
Είμαι πιό πιστή απ' όσο σχεδιάζω
θέλω να πω, δε σου μοιάζω


Sunday, July 11, 2010

YouTube Favorites Videos

Ψάχνοντας σε αυτό το blog, παλιά posts, είδα πως κατα καιρούς είχα ανεβάσει πολλά τραγούδια τα οποια τώρα πια λόγω του προγράμματος που χρησιμοποιούσα δεν είναι διαθέσιμα. Έτσι αποφάσισα να ανοίξω μια καινούργια μηνιαία κατηγορία σε αυτό το blog. Κάθε μήνα θα ανεβάζω 5 τραγούδια, τα videos των οποίων τα έχω προσθέσει στα favorites στο youtube (ναι ναι έχω πολλά favorites :P)
Αν θέλετε να τα κατεβάζετε θα μπορείτε να το κανέτε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες. Αυτά!

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!





Saturday, July 10, 2010

Τσα!



Σα να έχω ψιλοχαθεί από δω τον τελευταίο καιρό. Ίσως να μην έχω τίποτα να γράψω, ίσως και να μη μπορώ να εκφράσω με λόγια αυτά που νιώθω. Σε μόνιμη φάσης εσωτερικής επισκόπησης βρίσκομαι. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα βγάλω συμπεράσματα για τον εαυτό μου και γιατί θέλω.
Ελπίζω σύντομα να έχω να γράψω κάτι ουσιαστικό σε αυτό το blog :)

Friday, June 04, 2010

Μοναξιά χιλιάδες φύλλα



Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Βλέπεις θεάματα πληρώνεις φόρους
επιθυμώντας μ' όλους τους πόρους
να ζεις μονάχα με δικούς σου όρους
και να 'σαι ο ίδιος σου πομπός

Άκου κοινό !
Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

Τα μανιφέστα του καιρού σου μίλα
κίτρινα λόγια με σινέ ξεφτίλα
πουλάει η μοναξιά χιλιάδες φύλλα
όταν ποζάρει στο φακό

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Άκου κοινό !
Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Monday, May 31, 2010

Η ανθρωπιά μας...



Σήμερα χάσαμε ακόμα λίγη από την ανθρωπιά που μας είχε απομείνει....

Tuesday, May 04, 2010

A good friend








Είναι περίεργο πως μια κουβέντα από μια πολύ καλή φίλη, μπορεί να διορθώσει ακόμα και τη χειρότερη ψυχολογία.

Σε ευχαριστώ για το μήνυμα σου κι ας μη διαβάσεις ποτέ αυτό το post. :)

Monday, April 12, 2010

Next trip


Εδώ θα βρίσκομαι απο τις 14 έως στις 17 Απρίλη..
Περισσότερες πληροφορίες για το μέρος μόλις γυρίσω!

Monday, March 29, 2010

Οι πρώην

Όλοι οι πρώην μου
πάνω στα χείλη μου αφήναν
μια γεύση πρώιμου,
κι οι συγκινήσεις που μου δίναν
άντε να κρατήσαν μονάχα δυο στιγμές
με το ρολόι μου.

Όλα τ' αγόρια μου
μικρά φωτάκια από πλοία
στη στεναχώρια μου
βόλτα αργή στην παραλία
λίγο πιο κει του φθινοπώρου οι βροχές
πέφτουν στα πόδια μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι εμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αμάξια τα ερχόμενα.



Όλες οι σχέσεις μου
μια φωτεινή ρετροσπεκτίβα
για τις εκθέσεις μου
λόγια και πρόσωπα σε στίβα,
που έχουν φύγει μα μπερδεύονται συχνά
στις υποθέσεις μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι εμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αγόρια τα επόμενα...

Monday, March 22, 2010

Αγάπησε και λίγο εσένα..





Αν η μέρα σου πια μοιάζει

Σκηνικό που σε τρομάζει

Μη φοβάσαι να το ζεις…

Αν στον καθρέφτη βλέπεις άλλον

Αυτό συμβαίνει γιατί μάλλον

Θέλεις πάλι να πειστείς…

Πώς ό,τι θέλεις δεν το έχεις κι απ’ ότι έχεις όλο τρέχεις

Πάντα κάπου να κρυφτείς…

Σ’ αγάπες που όλο σου σκαλώνουν

Σε θέλω που σ’ απογειώνουν

Μα λείπεις πάντα απ’ τη γιορτή…

Αν η μέρα σου πια μοιάζει σκηνικό που σε τρομάζει

Μη φοβάσαι να το ζεις…

Αν στον καθρέφτη βλέπεις άλλον

Αυτό συμβαίνει γιατί μάλλον

Θέλεις πάλι να πειστείς…

Πώς ό,τι θέλεις δεν το έχεις

κι απ’ ότι έχεις όλο τρέχεις

Πάντα κάπου να κρυφτείς…

Σ’ αγάπες που όλο σου σκαλώνουν

Σε θέλω που σ’ απογειώνουν

Μα λείπεις πάντα απ’ τη γιορτή…

Αγάπησε και λίγο εσένα

Και παρ’ το αλλιώς μην κάνεις θέμα

Κάνε παιχνίδι με ό,τι έχεις

Μη λες πως άλλο δεν αντέχεις

Αγάπησε και λίγο εσένα

Κι ευθεία να τραβάς

Η μοναξιά είναι ένα στέμμα

Κι εσύ ο βασιλιάς…

Αν η νύχτα σε πικραίνει

Σαν μαχαιριά μέσα σου μπαίνει

Μη φοβηθείς να το γευτείς…

Αν νιώθεις πάλι πως είσαι θύμα

Αν θέλεις πάλι να πεις κρίμα

Παρηγορήσου στη σιωπή…

Μια μπάλα είναι που γυρίζει

Αυτή η γη και σε ζαλίζει

Μες στη φορά της μπες κι εσύ…

Κι απ’ του ουρανού τ’ άστρα στολίσου

Με τα όνειρά σου πάλι ντύσου

Ξεκίνα πάλι να σε βρεις

Να σε βρεις…

Αγάπησε και λίγο εσένα

Και παρ’ το αλλιώς μην κάνεις θέμα

Κάνε παιχνίδι με ό,τι έχεις

Μη λες πως άλλο δεν αντέχεις

Αγάπησε και λίγο εσένα

Κι ευθεία να τραβάς

Η μοναξιά είναι ένα στέμμα

Κι εσύ ο βασιλιάς…

Αγάπησε και λίγο εσένα…

Κι απ’ του ουρανού τ’ άστρα στολίσου

Με τα όνειρά σου πάλι ντύσου

Ξεκίνα πάλι να σε βρεις

Να σε βρεις…

Αγάπησε και λίγο εσένα

Και παρ’ το αλλιώς μην κάνεις θέμα

Κάνε παιχνίδι με ό,τι έχεις

Μη λες πως άλλο δεν αντέχεις

Αγάπησε και λίγο εσένα

Κι ευθεία να τραβάς

Η μοναξιά είναι ένα στέμμα

Κι εσύ ο βασιλιάς…

Αγάπησε και λίγο εσένα…

Monday, March 15, 2010

Άνοιξη





Τι διαφορετικό έχει να δώσει αυτή η εποχή;
Άνοιξη σημαίνει αναγέννηση, σημαίνει ζωή, σημαίνει πολλά χρώματα κι ελπίδα..
Όμως κανένα βιβλίο ή ποίημα δεν εξήγησε ποτέ τι κάνει η άνοιξη στους βάλτους. Τι επιπτώσεις έχει σε κάθε τι βαλτωμένο. Μπορεί η άνοιξη να βοηθήσει κάτι που έχει μείνει στάσιμο για μήνες μπορεί και για χρόνια; Μπορεί να το αναγεννήσει; Να του δώσει χρώμα κι ελπίδα;
Ένας χειμώνας ακολουθείται πάντα από μια άνοιξη;
Ή μήπως πρέπει να ζήσεις χρόνια χειμώνα για μερικές μέρες άνοιξης;
Και μετά τι; Πάλι χειμώνας με την ελπίδα κάποιας άνοιξης;

Friday, January 22, 2010

Η μαγεία του να καταλαβαίνεις τον άλλον






Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα μια ικανότητα να καταλαβαίνω τους άλλους. Να καταλαβαίνω τι θέλουν να πουν, τι εννοούν, τι νιώθουν κάποια δεδομένη στιγμή. Αρκούσε μόνο να αποστασιοποιηθώ λιγάκι από τη στιγμή και αποκτούσα εικόνα του συνομιλητή μου ή των ανθρώπων που είχα γύρω μου.
Όταν άρχισα να έχω αυτή την ικανότητα, δεν με πολυενοιαζε και δεν την πολυχρησιμοποιούσα. Ήμουνα αλλιώς τότε...
Με τον καιρό είδα και κατάλαβα πως κάτι τέτοιο μπορούσε να με βοηθήσει να καταλάβω και να βοηθήσω τους φίλους μου. Έτσι άρχισα να την αναπτύσω και όντως τις περισσότερες φορές με έκανε να καταλαβαίνω καλύτερα τους ανθρώπους γύρω μου και ίσως και να τους βοηθάω.

Πότε όμως είναι η στιγμή που πρέπει να αναγκασεις αυτήν αίσθηση να σωπάσει, γιατί πιστεύεις πως θα σε κάνει να κάνεις ακόμα ένα λάθος; Να αφιερώσεις το χρόνο σου σε ακόμα ένα άτομο που απλά δεν αξίζει την προσοχή σου και στο αποδεικνύει με τα λεγόμενα του;
Ποτέ ακριβώς πρέπει να ακούσεις τη λογική και να αφήσεις στην άκρη κάθε αίσθηση και διαίσθηση;
Ποιο είναι το ανώτερο επιτρεπτό όριο που πρέπει να αφήνεις να σε πληγώνουν πρόσωπα και καταστάσεις;


«Λυπάμαι αλλά τα όρια μου τα άγγιξε ο προηγούμενος.. και δε σκοπεύω να αφήσω κανέναν να τα ξεπεράσει»

Saturday, January 16, 2010

Εν λευκώ



Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"
τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα
Αν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει
να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος
Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...
Ζω μονάχα εν λευκώ....
Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....
Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....

Ανανέωση

Αυτό το blog ήθελε κάτι καινούργιο. Έτσι του έδωσα καινούργια εμφάνιση. Ελπίζω και τα posts του τώρα να γίνουν πιο θετικά.
Εύχομαι να σας αρέσει :)


Tuesday, January 05, 2010

Εσύ εκεί...



Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τον παράλληλο βαρύς χειμώνας
και το κλίμα ακατάλληλο
Εσύ εκεί κι εγώ στου κοσμου το υπόγειο να σε γυρεύω
σε μια ψεύτικη υδρόγειο

Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο
Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο

Εσύ εκεί εσύ εκεί

Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τα μεγάφωνα να τραγουδάω
της αγάπης τα παράπονα
Εσύ εκεί κι εγώ σκυμμένος στην κασέτα σου
να με ματώνει η φωνή σου και το ψέμα σου

Εσύ εκεί εσύ εκεί
Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο
Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο
Εσύ εκεί εσύ εκεί