Pages

Friday, January 22, 2010

Η μαγεία του να καταλαβαίνεις τον άλλον






Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα μια ικανότητα να καταλαβαίνω τους άλλους. Να καταλαβαίνω τι θέλουν να πουν, τι εννοούν, τι νιώθουν κάποια δεδομένη στιγμή. Αρκούσε μόνο να αποστασιοποιηθώ λιγάκι από τη στιγμή και αποκτούσα εικόνα του συνομιλητή μου ή των ανθρώπων που είχα γύρω μου.
Όταν άρχισα να έχω αυτή την ικανότητα, δεν με πολυενοιαζε και δεν την πολυχρησιμοποιούσα. Ήμουνα αλλιώς τότε...
Με τον καιρό είδα και κατάλαβα πως κάτι τέτοιο μπορούσε να με βοηθήσει να καταλάβω και να βοηθήσω τους φίλους μου. Έτσι άρχισα να την αναπτύσω και όντως τις περισσότερες φορές με έκανε να καταλαβαίνω καλύτερα τους ανθρώπους γύρω μου και ίσως και να τους βοηθάω.

Πότε όμως είναι η στιγμή που πρέπει να αναγκασεις αυτήν αίσθηση να σωπάσει, γιατί πιστεύεις πως θα σε κάνει να κάνεις ακόμα ένα λάθος; Να αφιερώσεις το χρόνο σου σε ακόμα ένα άτομο που απλά δεν αξίζει την προσοχή σου και στο αποδεικνύει με τα λεγόμενα του;
Ποτέ ακριβώς πρέπει να ακούσεις τη λογική και να αφήσεις στην άκρη κάθε αίσθηση και διαίσθηση;
Ποιο είναι το ανώτερο επιτρεπτό όριο που πρέπει να αφήνεις να σε πληγώνουν πρόσωπα και καταστάσεις;


«Λυπάμαι αλλά τα όρια μου τα άγγιξε ο προηγούμενος.. και δε σκοπεύω να αφήσω κανέναν να τα ξεπεράσει»

Saturday, January 16, 2010

Εν λευκώ



Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"
τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα
Αν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει
να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος
Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...
Ζω μονάχα εν λευκώ....
Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....
Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....

Ανανέωση

Αυτό το blog ήθελε κάτι καινούργιο. Έτσι του έδωσα καινούργια εμφάνιση. Ελπίζω και τα posts του τώρα να γίνουν πιο θετικά.
Εύχομαι να σας αρέσει :)


Tuesday, January 05, 2010

Εσύ εκεί...



Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τον παράλληλο βαρύς χειμώνας
και το κλίμα ακατάλληλο
Εσύ εκεί κι εγώ στου κοσμου το υπόγειο να σε γυρεύω
σε μια ψεύτικη υδρόγειο

Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο
Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο

Εσύ εκεί εσύ εκεί

Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τα μεγάφωνα να τραγουδάω
της αγάπης τα παράπονα
Εσύ εκεί κι εγώ σκυμμένος στην κασέτα σου
να με ματώνει η φωνή σου και το ψέμα σου

Εσύ εκεί εσύ εκεί
Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο
Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο
Εσύ εκεί εσύ εκεί