Pages

Saturday, November 27, 2010

Ήλθον, Είδον και Απήλθον


Πήγα στην Πάτρα. Παρουσιάστηκα στην πρωτοβάθμια, πήρα 12 ώρες σε 3 διαφορετικά σχολεία. Η φίλη μου πήρε 14 ώρες σε 5 (!) σχολεία. Είχαμε 2 κοινά σχολεία.

Τα σχολεία
Τα 3 σχολεία αν και θεωρούνται ότι ανήκουν στην Πάτρα, στην πραγματικότητα είναι πολύ πολύ μακριά από την κύριως πόλη. Αστικά λεοφωρεία δε φτάνουν εκεί πάνω και όντας μακριά χρειάζεσαι ή ταξί ή δικό σου αυτοκίνητο (αλλά ποιος θα οδηγήσει το αυτοκίνητο από Τρίκαλα στην Πάτρα?) Το ίδιο ίσχυε και για τα σχολεία της φίλης μου...

Εύρεση σπιτιού
Στην Πάτρα είναι πιο εύκολο να βρεις πετρέλαιο παρά σπίτι να νοικιάσεις. Σοβαρά! Προσπαθούσαμε με τη φίλη μου να βρούμε η ένα 3αρι ή 2 γκαρσονιέρες κοντά μεταξύ τους και να είναι επιπλωμένα. Λέγοντας επιπλωμένα εννοούσαμε να έχει ηλεκτρικές συσκευές και κανένα κρεβάτι. (Θα μέναμε μέχρι τον Ιούνιο, 24 βδομάδες μαθημάτων, οπότε δε μας συνέφερε για τόσο λίγο να επιπλώναμε από την αρχή σπίτι)
Τι έγινε?
Ψάξαμε εκατοντάδες αγγελίες τόσο στις τοπικές εφημερίδες, όσο και στους δρόμους και είδαμε κάμποσα σπίτια.
Έλεγαν οι αγγελίες πως είναι επιπλωμένα και βλέπαμε ως έπιπλα ενα κρεβάτι, ένα τραπέζι και μια βιβλιοθήκη και άλλα τέτοια περιέργα.
Κανά 2 σπίτια που βρήκαμε να μας κάνουν δε μας τα νοίκιαζαν οι ιδιοκτήτες για 6 μήνες μόνο.
Χαρακτηριστικά να αναφέρω, μια πολύ αστεία περίπτωση: Είδαμε σε μια αγγελία νοικιάζεται 2άρι επιπλωμένο με αυλή. Ώπα λέμε! εδώ είμαστε. Παίρνουμε τηλεφώνο και κανονίζουμε να πάμε να το δούμε. Ο άνθρωπος που το έχει ήταν πολύ ευγενικός και μας ξενάγησε και στη γύρω περιοχή πριν πάμε να δούμε το σπίτι. Πάμε στο σπίτι βλέπουμε εξωτερικά πως ήταν και είχαμε αρχίσει να ενθουσιαζόμαστε. Μπάινουμε στην κεντρική είσοδο και βλέπουμε τον ιδιοκτήτη να αρχίζει να κατεβαίνει κάτι σκαλιά (γύρω στα 20). Τον ακολουθούμε κοιτάζοντας η μια την άλλη και τι να δούμε? Το διαμερισματάκι ήταν ημιυπόγειο! και η αυλή που περιέγραφε η αγγελία ήταν πιο ψηλά από το διαμέρισμα. Θα είχαμε δηλαδή roof garden :p
Γενικά η αναζήτηση σπιτιού μας μας ταλαιπώρησε και μας έριξε αρκετά, αλλά μας περίμεναν κι άλλα.
Επίσης να πω πως τα ενοίκια στην Πάτρα (άσχετα αν τα σπίτια δε μας βόλευαν η δε μας τα νοίκιαζαν) είναι πολύ φθηνά. Σοβαρά! Δεν το περιμέναμε.

Σχολείων συνέχεια...
Όταν συμπληρώναμε τα χαρτιά για τις προτιμήσεις μας για τα σχολεία θέλαμε να είμαστε μαζί και για αρχή είχαμε δηλώσει Αίγιο. Πριν καταθέσουμε τα χαρτιά, πέσαμε όμως πάνω σε γνωστό που εργαζόταν στην πρωτοβάθμια (δεν έχει σημασία να αναφέρω τη θέση του) και επειδή ηξερε ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, κοίταξε τις προτιμήσεις μας και μας ενημέρωσε ότι πιθανόν να μην πιάναμε μαζί και οι 2 Αίγιο και μας συμβούλεψε να δηλώσουμε Πάτρα όπου σίγουρα θα πέφταμε μαζί (άσχετο αν μετά είδαμε πως θα πιάναμε μαζί και Αίγιο). Οπότε κάναμε τη βλακεία και αλλάξαμε τη σειρά προτίμησης μας.
Την επόμενη μέρα, αφού με τα σπίτια δεν κάναμε τίποτα, έπρεπε να παρουσιαστούμε στα σχολεία. Κοιτάξαμε στο gps του κινητού και είδαμε πως τα σχολεία μας είναι όλα σχετικά κοντά κι έτσι αποφασίσαμε να πάμε μαζί πρώτα στα βασικά σχολεία και ύστερα στα υπόλοιπα. Χαρακτηριστικά να πω πως τα σχολεία μας ήταν στην Περιβόλα, στο Ρωμανό, στην Εγλυκάδα, στο Νέο Σούλι και σε κάποια άλλη περιοχή εκεί πάνω που δε θυμάμαι πως λεγεται. (Αν είσαι Πάτρα καταλαβαίνεις, εμείς όμως δεν ξέραμε!)
Επειδή δεν ξέραμε ποιο λεωφορείο πάει που αποφασίσαμε να πάρουμε ταξί για να ξεκινήσουμε το tour στα σχολεία. Παίρνουμε το ταξί λέμε να μας πάει στο πρώτο σχολείο και ρωτάμε τον ταξιτζή αν έρχεται αστικό εκεί πέρα. Μας λέει υπάρχει ένα κάθε 40 λεπτά αλλά δε φτάνει στο σχολείο. Από εκεί αρχίσαμε να πονηρευόμαστε πως κάτι πήγαινε λάθος στα σχολεία που διαλέξαμε. Φτάνουμε στο σχολείο στη μέση του πουθενά, 3 σπίτια τριγύρω, κάμποσα χωράφια με ελιές, κάμποσα μαντρόσκυλα, 2 αποθήκες και το σχολείο. Παθαίνουμε ένα σόκ, αλλά λέμε ας παρουσιαστούμε και βλέπουμε. Όποτε μπαίνω μέσα και κάνω ανάληψη υπηρεσίας. Η διεθύντρια μου εξηγεί πως χωρίς αυτοκίνητο δεν πάω πουθενά και πως μπορεί το ένα σχολείο σπό τα υπόλοιπα να είναι σχετικά εύκολο να φτάσεις με τα πόδια (κανα 2 χιλιόμετρα μακριά) αλλά το χειμώνα δεν θα ήταν αυτό εφικτό.
Κατεβαίνουμε στον κεντρικό δρόμο, σοκαρισμένες και βρίσκουμε ένα ταξί να πάμε στο βασικό σχολείο της φίλης μου. Τα ίδια κι εκεί αν και λίγο καλύτερα τα πράγματα. Το ίδιο κι εκεί: μας λένε χωρίς αυτοκίνητο δε γίνεται γιατί τα λεωφορεία δεν φτάνουν στα σχολεία. Ο διευθυντής αυτού του σχολείου, πρόθυμα μας μετέφερε με το αυτοκίνητο του και σε ακόμα ένα σχολείο της φίλης μου που ήταν σχετικά κοντά (με το αυτοκίνητο).
Δεν είχαμε άλλο χρόνο να πάμε στα άλλα σχολεία, αλλά αρκετά είχαμε σοκαριστεί για μια μέρα με το που ήταν τα σχολεία και πως (δε) θα φτάναμε εκεί οπότε αποφασίσαμε για εκείνη τη μέρα να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο και να πάμε για φαγητό.
Αποφασίζουμε λοιπόν την επόμενη μέρα να πάμε στα υπόλοιπα σχολεία και μετά κατευθείαν στην πρωτοβάθμια για να δούμε αν υπάρχουν άλλα διαθέσιμα σχολεία να αλλάξουμε. Ήμασταν και οι 2 τρελά απογοητευμένες.
Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς και ξεκινήσαμε πάλι με ταξί για τα υπόλοιπα 3 σχολεία. Ξεκινήσαμε από το Ρωμανό (ευτυχώς εγώ δεν το είχα αυτό το σχολείο) όπου πάθαμε και το μεγαλύτερο σοκ γιατί εκεί κοντά δεν είχε ούτε πιάτσα με ταξί και φυσικά ούτε λεωφορείο.
Με ταξί πήγαμε και σε ακόμα ένα σχολείο και μετά γυρίσαμε στην πρωτοβάθμια όπου φυσικά δεν υπήρχαν διαθέσιμα σχολεία εκτός από κάτι δυσπρόσιτα σε χωριά. Σκέφτηκα να παραιτηθώ αμέσως αλλά με συγκράτησε η φίλη μου που μου είπε να το σκεφτώ λίγο ακόμα. Το ίδιο μας είπε και η κοπέλα στην πρωτοβάθμια να το σκεφτούμε και να της απαντήσουμε στις επόμενες μέρες.
Φύγαμε να πάμε στο τελευταίο σχολείο στο Νέο Σούλι, το 39ο. Κανονικά, δε θα έπρεπε να δώσω τόσες πληροφορίες για τα σχολεία που πήραμε, αλλά πραγματικά ο Διευθυντής του 39ου σχολείου είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και πολύ εξυπηρετικός και πραγματικά σκίστηκε να μας βοηθήσει και να μας τακτοποιήσει. Παρουσιαστήκαμε, κάναμε ανάληψη υπηρεσίας και πήρε τους διευθυντές των άλλων σχολείων που είχαμε έναν έναν και φρόντισε να κανονίσει το πρόγραμμα μας ώστε να έχουμε τις ελάχιστες δυνατές μετακινήσεις και ταλαιπωρία και κανόνισε να έχουμε άδεια και από τα άλλα σχολεία (για να επιστρέψουμε Τρίκαλα και να μαζέψουμε τα πράγματα μας)και να ξεκινήσουμε τη δουλειά την Τετάρτη 1η Δεκεμβρίου.
Φεύγοντας από εκεί με ταξί πάλι τρέξαμε να προλάβουμε το λεωφορείο των 12 και τέταρτο για Λάρισα και μετά με άλλο λεωφορείο να έρθουμε Τρίκαλα.

Η απόφαση
Γυρίσαμε Τρίκαλα την Πέμπτη και μέχρι σήμερα Σάββατο, προσπαθούσα να αποφασίσω αν θα πάω ή όχι. Ο πατέρας μου δεν ήταν καθόλου θετικός να πάρω το αυτοκίνητο μου στην Πάτρα, αλλά τελικά υποχώρησε. Ωστόσο και πάλι, δεν ήταν εύκολο να οδηγήσω τόσες ώρες μέχρι εκεί. Επίσης, έμαθα πως τα μόρια δε θα μετρήσουν για να αλλάξω πίνακα, θα ήταν ούτως η άλλως ελάχιστα (3,8 μόρια) και φυσικά δε θα ξέραμε πότε θα πληρωθούμε.

Η τελική απόφαση
Συζήτησα με τους πάντες, τα ζύγισα, τα ξαναζύγισα, άλλαξα 500 φορές γνώμη και τελικά αποφάσισα να μην πάω. Τη Δευτέρα θα υποβάλω την παραίτηση μου. Ελπίζω να μην το μετανιώσω.

Τι θα κάνει η φίλη μου
Η φίλη μου αποφάσισε να πάει με τη μαμά της και να προσπαθήσει πάλι να βρει σπίτι. Στα σχολεία θα πάει με λεωφορεία μέχρι εκεί που φτάνουν και μετά με ταξί. Μετά τα χριστούγεννα, αφου ψιλοεξοικειωθεί με τις διαδρομές θα πάρει με τη βοήθεια του πατέρα της και το αμάξι της. Πραγματικά τη θαυμάζω για την αποφασιστικότητα της, ειδικά μέχρι να πάρει μαζί της το αυτοκίνητο της γιατί θα ταλαιπωρηθεί όσο δεν πάει. (Απέφυγα να της πω πως τα μόρια δεν θα μετρήσουν μάλλον, γιατί δεν ήθελα να της κάμψω το ηθικό.)

Τι θα μου λείψει από την Πάτρα
  • Θα μου λείψει η συγκατοίκηση με τη φίλη μου γιατί σίγουρα θα περνάγαμε τέλεια (αν και με κάλεσε να την επισκεφτώ :D)
  • Θα μου λείψει η συνεργασία με τον καταπληκτικό Διευθυντή του 39ου δημοτικού σχολείου στο Νέο Σούλι, που πραγματικά με εντυπωσίασε με τους τρόπους, τον χαρακτήρα και την προθυμία του να μας βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορούσε. Μακάρι, όλοι οι Διευθυντές όλων των σχολείων να ήταν σαν και αυτόν.
  • Θα μου λείψει η Πάτρα, η οποία είναι πολύ όμορφη πόλη.
και..
  • Θα μου λείψει και η αγορά της Πάτρας (:p) η οποία είναι τεράστια και με πολύ ωραία πράγματα.




In my mind lately...


"Δεν πίστεψες στην ουτοπία και χάθηκες μέσα στην πραγματικότητα.
Δεν πίστεψες στην ελευθερία και χάθηκες μέσα στη βαρβαρότητα.
Δεν ήθελες τις θυσίες και βοηθούσες τη σκλαβιά.
Δεν ήθελες ιστορίες και δεν έζησες καμιά."

Sunday, November 21, 2010

Lullaby in Winter




When tomorrow comes
All your worrries fly
Hear the lullaby

All will be soft and warm
You will be safe and strong
Hear the lullaby

Can you recall the light?

I know you`re sad because it`s winter
But I can promise you a spring
I know you`re cold, I see you shiver
But I can promise you a spring

Tomorrow`s new
Tomorrow`s warm
Remember, when you`re all alone

I know you`re hurt, I feel it in my heart
But I can promise you a spring
I see you`re down, I see it in your eyes
But I can promise you a spring

Thursday, November 18, 2010

Πάμε για άλλες πολιτείες!!



Πάμε γι' άλλες πολιτείες ερωτικές,
Να βρεθούμε σ' εμπειρίες λυτρωτικές,
Αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες αναρχικές,
Να βρεθούμε σ' απεργίες προσωπικές,
Αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες μελλοντικές,
Να βρεθούμε σ' εμπειρίες αληθινές,
Αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες αναρχικές
να βρεθούμε σε πορείες ατομικές,
Αν το θες.




Φεύγω Κυριακή μεσημέρι για Πάτρα! Με κάλεσαν ως αναπληρώτρια.
-Νέα πόλη, νέες περιπέτειες?
-Δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια! Δεν έχω αποφασίσει αν θα δεχτώ τη θέση. Θα προσπαθήσω να τα βολέψω για να έρχομαι και στα Τρίκαλα, για να μην μείνουν πίσω οι δουλειές που έχω εδώ (θα πρέπει να παρατήσω και την ραπτική, κλαψ!)
Πάντως σίγουρα αυτή η νέα περιπέτεια ξεκινάει με καλές προοπτικές:
  • Νέο μέρος (αν και θα προτιμούσα να με στέλανε σε κανένα μικρό νησάκι :P)
  • Φεύγω με μια παλιά καλή μου φίλη από Τρίκαλα που την πήραν κι αυτήν ώς καθηγήτρια αγγλικών
  • Με περιμένει εκεί μια παλιά φίλη και συμφοιτήτρια που την κάλεσαν κι αυτή
  • Η καινούργια μου φωτογραφική μηχανή ανυπομονεί να την χρησιμοποιήσω!
  • Η Πάτρα έχει θάλασσα, κι αυτό αρκεί!
  • Με τη φίλη μου από Τρίκαλα που πάμε μαζί, κάνουμε ήδη σχέδια συγκατοίκησης (μακάρι να μας κάτσει!!)
Περισσότερες λεπτομέρειες εν καιρώ!

Monday, November 15, 2010

Σύντομη ενημέρωση


Επειδή σε αυτό το blog, αν και προσωπικό, έχω να γράψω πολύ καιρό κάτι για μένα, είπα να κάνω μια σύντομη ενημέρωση για το τι συμβαίνει τώρα στη ζωή μου (Ώρες-ώρες δεν είναι τόσο βαρετή όσο φαίνεται)

Αυτόν τον καιρό λοιπόν, προσπαθούμε με τη Starlight να βγάλουμε κάποια άκρη με τη γυναικεία επιχειρηματικότητα για να προχωρήσουμε στην ίδρυση της εταιρίας μας (περισσότερες λεπτομέριες δε λέω, ήδη γνωρίζουν αρκετοί ποιες είμαστε πίσω από τα ψευδώνυμα μας, δε χρειάζεται να μας αναγνωρίσουν όλοι!)
Ταυτόχρονα τρέχουμε ακόμα ένα project σχετικά με μια ιδέα που είχαμε σχετικά με μια υπηρεσία. Περισσότερα και για αυτό εν καιρώ (είπαμε είναι σύντομη η ενημέρωση :P)

Η Starlight ήρθε για 1 (!) μέρα Τρίκαλα και περάσαμε πολύ όμορφα :) Μου είχε λείψει, το παραδέχομαι!

Στενοχωρήθηκα που το ονειροκόριτσο της Ρόδου αποφάσισε να σταματήσει το blogging. Ελπίζω να το ξανασκεφτεί.

Γύρισε και η κολλητή μου, από το σχολείο, στα Τρίκαλα και αρχίζουμε να βγαίνουμε με καινούργια άτομα και να περνάμε αρκετά καλά και να γνωρίζουμε και ενδιαφέροντα άτομα.
Βασικά γενικότερα φέτος έχω γνωρίσει πολύ αξιόλογα άτομα.

Επίσης, φέτος το έχω (παρα)ρίξει στις χειροτεχνίες και προσπαθώ να δημιουργώ όσο περισσότερο γίνεται. Αυτόν τον καιρό ασχολούμαι με felt και ραπτική (!)

Μου λείπει πολύ η Αγγλία.

Θέλω να πάω Κωνσταντινούπολη (ίσως καταφέρω να πάω κάπου στο τέλος Ιανουαρίου)

Μουσικά βρισκόμαστε ακόμα στην έντεχνη σκηνή με ένα ψιλοκολληματάκι με τον Πασχαλίδη (καλά δεν κρύβω πως αυτές τις μέρες ακούω και κάποια χριστουγεννιάτικα :P)

Αυτά νομίζω πως αρκούν για μια σύντομη ενημέρωση! Για οτιδήποτε νεότερο θα επανέλθω ;)






Saturday, November 13, 2010

YouTube Favorite Videos: Νοέμβριος

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε μπορείτε να το κάνετε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες














Wednesday, November 03, 2010

Λονδίνο





Πάντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή
Κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο
Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή
Κι απ την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο

Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί
Τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις
Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή
Πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις

Μπορεί μια μέρα βροχερή
Να είναι μέρα τυχερή
Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει
Μπορεί μια μέρα βροχερή
Να είναι μέρα τυχερή
Κι ότι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει

Ότι αγάπησες σε πόνεσαι πολύ
Κι εσύ το πόνεσες μετά με τη σειρά σου
Και τωρα ξέρεις όταν έρχεται βροχή
Πως δε πετάς αν είν βρεγμένα τα φτερά σου

Μπορεί μια μέρα βροχερή
Να είναι μέρα τυχερή
Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει
Μπορεί μια μέρα βροχερή
Να είναι μέρα τυχερή
Κι ότι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει