Pages

Saturday, November 27, 2010

Ήλθον, Είδον και Απήλθον


Πήγα στην Πάτρα. Παρουσιάστηκα στην πρωτοβάθμια, πήρα 12 ώρες σε 3 διαφορετικά σχολεία. Η φίλη μου πήρε 14 ώρες σε 5 (!) σχολεία. Είχαμε 2 κοινά σχολεία.

Τα σχολεία
Τα 3 σχολεία αν και θεωρούνται ότι ανήκουν στην Πάτρα, στην πραγματικότητα είναι πολύ πολύ μακριά από την κύριως πόλη. Αστικά λεοφωρεία δε φτάνουν εκεί πάνω και όντας μακριά χρειάζεσαι ή ταξί ή δικό σου αυτοκίνητο (αλλά ποιος θα οδηγήσει το αυτοκίνητο από Τρίκαλα στην Πάτρα?) Το ίδιο ίσχυε και για τα σχολεία της φίλης μου...

Εύρεση σπιτιού
Στην Πάτρα είναι πιο εύκολο να βρεις πετρέλαιο παρά σπίτι να νοικιάσεις. Σοβαρά! Προσπαθούσαμε με τη φίλη μου να βρούμε η ένα 3αρι ή 2 γκαρσονιέρες κοντά μεταξύ τους και να είναι επιπλωμένα. Λέγοντας επιπλωμένα εννοούσαμε να έχει ηλεκτρικές συσκευές και κανένα κρεβάτι. (Θα μέναμε μέχρι τον Ιούνιο, 24 βδομάδες μαθημάτων, οπότε δε μας συνέφερε για τόσο λίγο να επιπλώναμε από την αρχή σπίτι)
Τι έγινε?
Ψάξαμε εκατοντάδες αγγελίες τόσο στις τοπικές εφημερίδες, όσο και στους δρόμους και είδαμε κάμποσα σπίτια.
Έλεγαν οι αγγελίες πως είναι επιπλωμένα και βλέπαμε ως έπιπλα ενα κρεβάτι, ένα τραπέζι και μια βιβλιοθήκη και άλλα τέτοια περιέργα.
Κανά 2 σπίτια που βρήκαμε να μας κάνουν δε μας τα νοίκιαζαν οι ιδιοκτήτες για 6 μήνες μόνο.
Χαρακτηριστικά να αναφέρω, μια πολύ αστεία περίπτωση: Είδαμε σε μια αγγελία νοικιάζεται 2άρι επιπλωμένο με αυλή. Ώπα λέμε! εδώ είμαστε. Παίρνουμε τηλεφώνο και κανονίζουμε να πάμε να το δούμε. Ο άνθρωπος που το έχει ήταν πολύ ευγενικός και μας ξενάγησε και στη γύρω περιοχή πριν πάμε να δούμε το σπίτι. Πάμε στο σπίτι βλέπουμε εξωτερικά πως ήταν και είχαμε αρχίσει να ενθουσιαζόμαστε. Μπάινουμε στην κεντρική είσοδο και βλέπουμε τον ιδιοκτήτη να αρχίζει να κατεβαίνει κάτι σκαλιά (γύρω στα 20). Τον ακολουθούμε κοιτάζοντας η μια την άλλη και τι να δούμε? Το διαμερισματάκι ήταν ημιυπόγειο! και η αυλή που περιέγραφε η αγγελία ήταν πιο ψηλά από το διαμέρισμα. Θα είχαμε δηλαδή roof garden :p
Γενικά η αναζήτηση σπιτιού μας μας ταλαιπώρησε και μας έριξε αρκετά, αλλά μας περίμεναν κι άλλα.
Επίσης να πω πως τα ενοίκια στην Πάτρα (άσχετα αν τα σπίτια δε μας βόλευαν η δε μας τα νοίκιαζαν) είναι πολύ φθηνά. Σοβαρά! Δεν το περιμέναμε.

Σχολείων συνέχεια...
Όταν συμπληρώναμε τα χαρτιά για τις προτιμήσεις μας για τα σχολεία θέλαμε να είμαστε μαζί και για αρχή είχαμε δηλώσει Αίγιο. Πριν καταθέσουμε τα χαρτιά, πέσαμε όμως πάνω σε γνωστό που εργαζόταν στην πρωτοβάθμια (δεν έχει σημασία να αναφέρω τη θέση του) και επειδή ηξερε ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, κοίταξε τις προτιμήσεις μας και μας ενημέρωσε ότι πιθανόν να μην πιάναμε μαζί και οι 2 Αίγιο και μας συμβούλεψε να δηλώσουμε Πάτρα όπου σίγουρα θα πέφταμε μαζί (άσχετο αν μετά είδαμε πως θα πιάναμε μαζί και Αίγιο). Οπότε κάναμε τη βλακεία και αλλάξαμε τη σειρά προτίμησης μας.
Την επόμενη μέρα, αφού με τα σπίτια δεν κάναμε τίποτα, έπρεπε να παρουσιαστούμε στα σχολεία. Κοιτάξαμε στο gps του κινητού και είδαμε πως τα σχολεία μας είναι όλα σχετικά κοντά κι έτσι αποφασίσαμε να πάμε μαζί πρώτα στα βασικά σχολεία και ύστερα στα υπόλοιπα. Χαρακτηριστικά να πω πως τα σχολεία μας ήταν στην Περιβόλα, στο Ρωμανό, στην Εγλυκάδα, στο Νέο Σούλι και σε κάποια άλλη περιοχή εκεί πάνω που δε θυμάμαι πως λεγεται. (Αν είσαι Πάτρα καταλαβαίνεις, εμείς όμως δεν ξέραμε!)
Επειδή δεν ξέραμε ποιο λεωφορείο πάει που αποφασίσαμε να πάρουμε ταξί για να ξεκινήσουμε το tour στα σχολεία. Παίρνουμε το ταξί λέμε να μας πάει στο πρώτο σχολείο και ρωτάμε τον ταξιτζή αν έρχεται αστικό εκεί πέρα. Μας λέει υπάρχει ένα κάθε 40 λεπτά αλλά δε φτάνει στο σχολείο. Από εκεί αρχίσαμε να πονηρευόμαστε πως κάτι πήγαινε λάθος στα σχολεία που διαλέξαμε. Φτάνουμε στο σχολείο στη μέση του πουθενά, 3 σπίτια τριγύρω, κάμποσα χωράφια με ελιές, κάμποσα μαντρόσκυλα, 2 αποθήκες και το σχολείο. Παθαίνουμε ένα σόκ, αλλά λέμε ας παρουσιαστούμε και βλέπουμε. Όποτε μπαίνω μέσα και κάνω ανάληψη υπηρεσίας. Η διεθύντρια μου εξηγεί πως χωρίς αυτοκίνητο δεν πάω πουθενά και πως μπορεί το ένα σχολείο σπό τα υπόλοιπα να είναι σχετικά εύκολο να φτάσεις με τα πόδια (κανα 2 χιλιόμετρα μακριά) αλλά το χειμώνα δεν θα ήταν αυτό εφικτό.
Κατεβαίνουμε στον κεντρικό δρόμο, σοκαρισμένες και βρίσκουμε ένα ταξί να πάμε στο βασικό σχολείο της φίλης μου. Τα ίδια κι εκεί αν και λίγο καλύτερα τα πράγματα. Το ίδιο κι εκεί: μας λένε χωρίς αυτοκίνητο δε γίνεται γιατί τα λεωφορεία δεν φτάνουν στα σχολεία. Ο διευθυντής αυτού του σχολείου, πρόθυμα μας μετέφερε με το αυτοκίνητο του και σε ακόμα ένα σχολείο της φίλης μου που ήταν σχετικά κοντά (με το αυτοκίνητο).
Δεν είχαμε άλλο χρόνο να πάμε στα άλλα σχολεία, αλλά αρκετά είχαμε σοκαριστεί για μια μέρα με το που ήταν τα σχολεία και πως (δε) θα φτάναμε εκεί οπότε αποφασίσαμε για εκείνη τη μέρα να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο και να πάμε για φαγητό.
Αποφασίζουμε λοιπόν την επόμενη μέρα να πάμε στα υπόλοιπα σχολεία και μετά κατευθείαν στην πρωτοβάθμια για να δούμε αν υπάρχουν άλλα διαθέσιμα σχολεία να αλλάξουμε. Ήμασταν και οι 2 τρελά απογοητευμένες.
Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς και ξεκινήσαμε πάλι με ταξί για τα υπόλοιπα 3 σχολεία. Ξεκινήσαμε από το Ρωμανό (ευτυχώς εγώ δεν το είχα αυτό το σχολείο) όπου πάθαμε και το μεγαλύτερο σοκ γιατί εκεί κοντά δεν είχε ούτε πιάτσα με ταξί και φυσικά ούτε λεωφορείο.
Με ταξί πήγαμε και σε ακόμα ένα σχολείο και μετά γυρίσαμε στην πρωτοβάθμια όπου φυσικά δεν υπήρχαν διαθέσιμα σχολεία εκτός από κάτι δυσπρόσιτα σε χωριά. Σκέφτηκα να παραιτηθώ αμέσως αλλά με συγκράτησε η φίλη μου που μου είπε να το σκεφτώ λίγο ακόμα. Το ίδιο μας είπε και η κοπέλα στην πρωτοβάθμια να το σκεφτούμε και να της απαντήσουμε στις επόμενες μέρες.
Φύγαμε να πάμε στο τελευταίο σχολείο στο Νέο Σούλι, το 39ο. Κανονικά, δε θα έπρεπε να δώσω τόσες πληροφορίες για τα σχολεία που πήραμε, αλλά πραγματικά ο Διευθυντής του 39ου σχολείου είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και πολύ εξυπηρετικός και πραγματικά σκίστηκε να μας βοηθήσει και να μας τακτοποιήσει. Παρουσιαστήκαμε, κάναμε ανάληψη υπηρεσίας και πήρε τους διευθυντές των άλλων σχολείων που είχαμε έναν έναν και φρόντισε να κανονίσει το πρόγραμμα μας ώστε να έχουμε τις ελάχιστες δυνατές μετακινήσεις και ταλαιπωρία και κανόνισε να έχουμε άδεια και από τα άλλα σχολεία (για να επιστρέψουμε Τρίκαλα και να μαζέψουμε τα πράγματα μας)και να ξεκινήσουμε τη δουλειά την Τετάρτη 1η Δεκεμβρίου.
Φεύγοντας από εκεί με ταξί πάλι τρέξαμε να προλάβουμε το λεωφορείο των 12 και τέταρτο για Λάρισα και μετά με άλλο λεωφορείο να έρθουμε Τρίκαλα.

Η απόφαση
Γυρίσαμε Τρίκαλα την Πέμπτη και μέχρι σήμερα Σάββατο, προσπαθούσα να αποφασίσω αν θα πάω ή όχι. Ο πατέρας μου δεν ήταν καθόλου θετικός να πάρω το αυτοκίνητο μου στην Πάτρα, αλλά τελικά υποχώρησε. Ωστόσο και πάλι, δεν ήταν εύκολο να οδηγήσω τόσες ώρες μέχρι εκεί. Επίσης, έμαθα πως τα μόρια δε θα μετρήσουν για να αλλάξω πίνακα, θα ήταν ούτως η άλλως ελάχιστα (3,8 μόρια) και φυσικά δε θα ξέραμε πότε θα πληρωθούμε.

Η τελική απόφαση
Συζήτησα με τους πάντες, τα ζύγισα, τα ξαναζύγισα, άλλαξα 500 φορές γνώμη και τελικά αποφάσισα να μην πάω. Τη Δευτέρα θα υποβάλω την παραίτηση μου. Ελπίζω να μην το μετανιώσω.

Τι θα κάνει η φίλη μου
Η φίλη μου αποφάσισε να πάει με τη μαμά της και να προσπαθήσει πάλι να βρει σπίτι. Στα σχολεία θα πάει με λεωφορεία μέχρι εκεί που φτάνουν και μετά με ταξί. Μετά τα χριστούγεννα, αφου ψιλοεξοικειωθεί με τις διαδρομές θα πάρει με τη βοήθεια του πατέρα της και το αμάξι της. Πραγματικά τη θαυμάζω για την αποφασιστικότητα της, ειδικά μέχρι να πάρει μαζί της το αυτοκίνητο της γιατί θα ταλαιπωρηθεί όσο δεν πάει. (Απέφυγα να της πω πως τα μόρια δεν θα μετρήσουν μάλλον, γιατί δεν ήθελα να της κάμψω το ηθικό.)

Τι θα μου λείψει από την Πάτρα
  • Θα μου λείψει η συγκατοίκηση με τη φίλη μου γιατί σίγουρα θα περνάγαμε τέλεια (αν και με κάλεσε να την επισκεφτώ :D)
  • Θα μου λείψει η συνεργασία με τον καταπληκτικό Διευθυντή του 39ου δημοτικού σχολείου στο Νέο Σούλι, που πραγματικά με εντυπωσίασε με τους τρόπους, τον χαρακτήρα και την προθυμία του να μας βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορούσε. Μακάρι, όλοι οι Διευθυντές όλων των σχολείων να ήταν σαν και αυτόν.
  • Θα μου λείψει η Πάτρα, η οποία είναι πολύ όμορφη πόλη.
και..
  • Θα μου λείψει και η αγορά της Πάτρας (:p) η οποία είναι τεράστια και με πολύ ωραία πράγματα.




2 μίλησαν:

PeNNy LaNe said...

Με το καλό ό,τι κι αν κάνεις από δω και πέρα!

ocsoul said...

Σε ευχαριστώ πολύ! Εύχομαι ότι καλύτερο και για σένα :)