Pages

Monday, March 21, 2011

Εσύ κι εγώ


Στα αλήθεια προσπάθησα να ξεφύγω από σένα. Από αυτό που νιώθω. Προσπαθούσα για πολύ καιρό και ακόμα και τώρα μερικές φορές πάλι κάνω το ίδιο.
Και μετά... μετά σκεφτομαι τη ζωή μου χωρίς εσένα, τη ζωή μου χωρίς τα σχέδια μας και ενα κενό με καταπίνει και με χωνεύει και μετανιώνω που σου φέρομαι έτσι, που σου μιλάω έτσι και που σε στενοχωρώ.
Όλα είναι εναντίον μας τώρα και μετά τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Κάθε μέρα, κι ένα εμπόδιο και τρέμω μήπως δεν τα καταφέρουμε. Μήπως τα όνειρα μας μείνουν μόνο στο μυαλό μας και θα βρεθούμε μετά από χρόνια τυχαία και θα κάνουμε πως δεν είδαμε ο ένας τον άλλον.
Μου είπανε πως η ιστορία μας, έχει μια δόση ρομαντισμού και αυτό ειναι που μου αρέσει. Η αλήθεια είναι πως η ιστορία μας δεν έχει τίποτα ρομαντικό. Έχει πολλους δράκους και όταν μαθευτεί κι άλλοι θα γίνουν δράκοι και θα μας κυνηγήσουν και όλο αυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ δυνατοί για να το παλέψουμε και σήμερα είδα πως δεν είμαστε τόσο δυνατοί, πως ακόμα δεν πιστεύουμε ο ένας στον άλλον.
Μέσα μου ξέρω πως μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να μείνουμε μακριά από όλους και από όλα να κάνουμε τα σχέδια μας πραγματικότητα και να προχωρήσουμε μαζί μέχρι το τέλος. Μακάρι σήμερα να το πιστεύεις αυτό, όσο το πίστευες και χθες.
Σε αγαπώ κι ας μη διαβάσεις ποτέ αυτό το κείμενο.