Pages

Tuesday, June 28, 2011

Η σκοτεινή σου πλευρά


Την αγάπησα τη σκοτεινή σου πλευρά. Ακόμα την αγαπάω. Την είδα από την αρχή πως υπήρχε εκεί. Εμένα δε με τρόμαζε. Την είχα δει σχεδόν στις πραγματικές της διαστάσεις ή έτσι νόμιζα. Είχα πει πως είναι κομμάτι δικό σου, πως συνυπάρχει με τον καλό σου εαυτό. Δε με ενοχλούσε. Νόμιζα πως την έλεγχες ή πως εμένα δε θα μου έκανε κακό. Είναι κομμάτι δικό σου κι αυτό αρκούσε, έτσι έλεγα. Την πήρα αγκαλιά χιλιάδες φορές μαζί με σένα. Την πάλευα στα ίσα, όχι όμως για πολύ. Συνήθως νικούσε ή μου επιβάλλοταν. Την είχα πάρει αγκαλιά χιλιάδες φορές, για να την ηρεμίσω, για να σε ηρεμίσω κι εκείνη... Εκείνη ακόμα και μέσα στην αγκαλιά μου με πλήγωνε, μου δημιουργούσε πληγές αφόρητες που εγώ έκανα πως δεν τις βλέπω ή τις κάλυπτα όπως όπως για να μη φαίνονται. Να μη τις δεις ούτε εσύ...
Θυμάμαι πως με προστάτευες στην αρχή από όλα. Ακόμα και η σκοτεινή σου πλευρά με αγαπούσε κάποτε. Με θεωρούσε αθώα και δεν ήθελε να με μπλέξει πουθενά.
Αυτό όμως άλλαξε. Έγινα για εκείνη το εύκολο θύμα. Το άτομο που έπιανε και το πετούσε στον τοίχο με όλη της τη δύναμη... Ξανά και ξανά... Κι εγώ ακόμα και τότε ήθελα να την πάρω στην αγκαλιά μου. Να την ηρεμίσω... Να σε ηρεμίσω και τότε αυτή εξαγριώνονταν ακόμα περισσότερο και μου δημιουργούσε πιο βαθιές πληγές που εγώ έκανα πάλι πως δεν υπήρχαν... Για να μην τις δεις εσύ αυτή τη φορά... (Οι άλλοι τις έβλεπαν ακόμα και καλυμένες).
Κι ύστερα... ύστερα για λίγο την κερδίσαμε μαζί. Την κάναμε στην άκρη για ακόμα μια φορά.. μαζί... και φάνηκε πως ίσως είχαμε ακόμα μια μικρή ελπίδα... Μια μικρή αλλά πιο δυνατή από κάθε άλλη φορά ελπίδα... Κι όμως η σκοτεινή σου πλευρά δεν είχε καθίσει απλώς στην άκρη... Δεν ησύχασε.. απλά μας περίμενε κι έκανε σχέδια για το πως θα μας χτυπήσει πάλι. Για το πως θα με χτυπήσει πάλι... και με χτύπησε... σε σημείο που πόναγε ήδη.. κι εσύ για ακόμα μια φορά δεν είδες την πληγή που άνοιξε πάλι....

Thursday, June 02, 2011

Μέχρι τώρα


Κοιτάζω το blog μου. Πόσα πράγματα έχω γράψει για σένα εδώ μέσα; Πόσα ελάχιστα από αυτά έχω δημοσιεύσει. Τα υπόλοιπα είναι για μας σκέφτομαι. Να τα διαβάσουμε κάποια στιγμή οι 2 μας.
Το να γράφω εδώ, για πολύ καιρό ήταν ζωτικής σημασίας για μένα. Έπρεπε να βγάζω από μέσα μου ότι ένιωθα και με έπνιγε. Χιλιάδες προβλήματα που εμφανίζονταν ξαφνικά το ένα μετά το άλλο και ακόμα και τώρα μας ταλαιπωρούν. Αν δεν τα έγραφα θα με σκότωναν. Μέρες ατελείωτες στενοχώρια και δάκρυα. Κι εμείς να παλεύουμε να σταθούμε μέσα σε όλο αυτό.
Είμαστε λίγο πιο ήρεμα τώρα, αν και δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει.
Κουράστηκα αρκετές φορές, περισσότερες δεν άντεχα κι όλο αυτό που ζούμε μέρα με τη μέρα να γίνεται πιο δυνατό κι εμείς να φαινόμαστε όλο και πιο αδύναμοι μπροστά του. Κάποιες φορές μας νίκησε κιολας. Κέρδιζε... κι εμείς με κάποιο μαγικό τρόπο το παλεύαμε και καταφέρναμε να σταθούμε έστω και για λίγο στην επιφάνεια.
Δεν ξέρω αν αύριο θα είμαστε καλά. Δεν ξέρω αν θα βρούμε εύκολα λύση στα προβλήματα μας. Δεν ξέρω καν αν θα είναι τα τελευταία προβλήματα που έχουμε. Αλλά ξέρω πως κάπου παρακάτω, τα πράγματα θα γινουν διαφορερικά και θα ζήσουμε μαζί ότι έχουμε ονειρευτεί.
Σε αγαπάω κι ας με πονάει αυτό μερικές φορές.