Pages

Thursday, June 02, 2011

Μέχρι τώρα


Κοιτάζω το blog μου. Πόσα πράγματα έχω γράψει για σένα εδώ μέσα; Πόσα ελάχιστα από αυτά έχω δημοσιεύσει. Τα υπόλοιπα είναι για μας σκέφτομαι. Να τα διαβάσουμε κάποια στιγμή οι 2 μας.
Το να γράφω εδώ, για πολύ καιρό ήταν ζωτικής σημασίας για μένα. Έπρεπε να βγάζω από μέσα μου ότι ένιωθα και με έπνιγε. Χιλιάδες προβλήματα που εμφανίζονταν ξαφνικά το ένα μετά το άλλο και ακόμα και τώρα μας ταλαιπωρούν. Αν δεν τα έγραφα θα με σκότωναν. Μέρες ατελείωτες στενοχώρια και δάκρυα. Κι εμείς να παλεύουμε να σταθούμε μέσα σε όλο αυτό.
Είμαστε λίγο πιο ήρεμα τώρα, αν και δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει.
Κουράστηκα αρκετές φορές, περισσότερες δεν άντεχα κι όλο αυτό που ζούμε μέρα με τη μέρα να γίνεται πιο δυνατό κι εμείς να φαινόμαστε όλο και πιο αδύναμοι μπροστά του. Κάποιες φορές μας νίκησε κιολας. Κέρδιζε... κι εμείς με κάποιο μαγικό τρόπο το παλεύαμε και καταφέρναμε να σταθούμε έστω και για λίγο στην επιφάνεια.
Δεν ξέρω αν αύριο θα είμαστε καλά. Δεν ξέρω αν θα βρούμε εύκολα λύση στα προβλήματα μας. Δεν ξέρω καν αν θα είναι τα τελευταία προβλήματα που έχουμε. Αλλά ξέρω πως κάπου παρακάτω, τα πράγματα θα γινουν διαφορερικά και θα ζήσουμε μαζί ότι έχουμε ονειρευτεί.
Σε αγαπάω κι ας με πονάει αυτό μερικές φορές.

1 μίλησαν:

πνευμα said...

Ισως η λυση να κρυβεται στην καθε επομενη στιγμη που η αγαπη δινει την ευλογια της ωστε να τη ζησετε οσο εντονα της αρμοζει...

Την καλημερα μου