Pages

Saturday, October 22, 2011

Μαζί



Έχει γίνει τόσο δύσκολο το μαζί. Έχει μείνει σχεδόν μισό. Ώρες ώρες είμαστε τόσο κοντά στο τέρμα. Μια ανάσα.
Οι δράκοι έχουν κερδίσει το παιχνίδι και οι δαίμονες δε σταματούν λεπτό να μας χτυπούν.
Έχουν προδότη από μέσα. Εσύ τους επιτρέπεις να μας χτυπάνε. Η δική σου άμυνα έπεσε πρώτη και πολύ εύκολα.
Κανείς πια δεν πιστεύει σε μας. Ούτε εμείς οι ίδιοι από ότι φαίνεται.
Κάθε φορά περιμένω πάνω από το τηλέφωνο να χτυπήσει και πάντα σκέφτομαι τα χειρότερα.
Κάθε φορά που με παίρνεις τηλέφωνο σκουπίζω βιαστικά τα δάκρυα μου για να μην καταλάβεις πως κλαίω.
Κάθε φορά, η φωνή σου είναι μια ανακούφιση, πως ακόμα είσαι καλά. Όσο "καλά" μπορεί να είσαι δεδομένων των συνθηκών.
Προσπαθώ να καταλάβω που έχουμε κάνει λάθος. Γιατί δε βγήκε τίποτα όπως το θέλαμε, γιατί δεν προσπάθησες αρκετά ή έστω λίγο παραπάνω. Γιατί έχεις αφεθεί και γιατί επιλέγεις ακόμα μια φορά να πετάξεις τους ανθρώπους σου στο περιθώριο της όποιας ζωής σου.
Θέλω να σου πω σ' αγαπώ και φοβάμαι. Όχι ότι δεν το νιώθω. Φοβάμαι πως εσύ πια δε αντιλάμβανεσαι κανένα συναίσθημα γύρω σου κι αυτό ειναι σκλήρο και για μένα αλλά κυρίως για σένα.
Είσαι στην άκρη του γκρεμού και κρέμεσαι, αλλά δεν απλώνεις το χέρι σου να πιαστείς από πουθενά.
Κολυμπάμε σε μια θάλασσα (Θυμάσαι πόσα σχέδια κάναμε που είχαν θάλασσα?) και κάθε λίγο και λιγακι μας αρπάζεις και τους 2 και μας φτάνεις στον πάτο και μετά εγώ παλεύω να μας βγάλω στην επιφάνεια και κάθε φορά είναι και πιο δύσκολο και κάθε φορά ο αέρας τελείωνει όλο και νωρίτερα και κάθε φορά τα ρεύματα μας παρασέρνουν πιο μακριά από κάθε ακτή και εσύ απλά αφήνεσαι.
Όσο και αν φαίνεται ότι σε κατηγορώ, σε καταλαβαίνω. Μπορεί όχι απόλυτα, αλλά σε καταλαβαίνω. Είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό. Έχεις περάσει πολλά, πάρα πολλά και ξέρω πως έχεις κάνει πολλά λάθη, αλλά ακόμα κι αυτό που κάνεις τώρα λάθος είναι. Tο μεγαλύτερο. Και παρόλο που το καταλαβαίνεις, απλά συνεχίζεις.
Σου λέω συνέχεια πως ο χρόνος δε γυρίζει πίσω για να αλλάξεις τα λάθη σου. Πως απλά πρέπει επιτέλους να συγχωρήσεις τον εαυτό σου και να προχωρήσεις μπροστά και κάθε φορά νομίζω πως μιλάω σε τοίχο όχι σε άνθρωπο. Καμία αντίδραση.
Ακόμα και τα μάτια σου, ακόμα και αυτά υπάρχουν στιγμές που είναι τόσο ανέκφραστα, λες και δεν έχουν ζωή. Λες και όλα ξαφνικά για σένα έχουν χάσει το νόημα τους.
Σε αγαπάω, αλλά πρέπει να μας βοηθήσεις κι εσύ. Πρέπει να βγεις από όλο αυτό νικητής. Δεν έχεις γεννηθεί για να χάνεις.

0 μίλησαν: