placebo for a dream

Μαζί

2011-10-22T21:21:00.002+03:00

Έχει γίνει τόσο δύσκολο το μαζί. Έχει μείνει σχεδόν μισό. Ώρες ώρες είμαστε τόσο κοντά στο τέρμα. Μια ανάσα.

Οι δράκοι έχουν κερδίσει το παιχνίδι και οι δαίμονες δε σταματούν λεπτό να μας χτυπούν.

Έχουν προδότη από μέσα. Εσύ τους επιτρέπεις να μας χτυπάνε. Η δική σου άμυνα έπεσε πρώτη και πολύ εύκολα.

Κανείς πια δεν πιστεύει σε μας. Ούτε εμείς οι ίδιοι από ότι φαίνεται.

Κάθε φορά περιμένω πάνω από το τηλέφωνο να χτυπήσει και πάντα σκέφτομαι τα χειρότερα.

Κάθε φορά που με παίρνεις τηλέφωνο σκουπίζω βιαστικά τα δάκρυα μου για να μην καταλάβεις πως κλαίω.

Κάθε φορά, η φωνή σου είναι μια ανακούφιση, πως ακόμα είσαι καλά. Όσο "καλά" μπορεί να είσαι δεδομένων των συνθηκών.

Προσπαθώ να καταλάβω που έχουμε κάνει λάθος. Γιατί δε βγήκε τίποτα όπως το θέλαμε, γιατί δεν προσπάθησες αρκετά ή έστω λίγο παραπάνω. Γιατί έχεις αφεθεί και γιατί επιλέγεις ακόμα μια φορά να πετάξεις τους ανθρώπους σου στο περιθώριο της όποιας ζωής σου.

Θέλω να σου πω σ' αγαπώ και φοβάμαι. Όχι ότι δεν το νιώθω. Φοβάμαι πως εσύ πια δε αντιλάμβανεσαι κανένα συναίσθημα γύρω σου κι αυτό ειναι σκλήρο και για μένα αλλά κυρίως για σένα.

Είσαι στην άκρη του γκρεμού και κρέμεσαι, αλλά δεν απλώνεις το χέρι σου να πιαστείς από πουθενά.

Κολυμπάμε σε μια θάλασσα (Θυμάσαι πόσα σχέδια κάναμε που είχαν θάλασσα?) και κάθε λίγο και λιγακι μας αρπάζεις και τους 2 και μας φτάνεις στον πάτο και μετά εγώ παλεύω να μας βγάλω στην επιφάνεια και κάθε φορά είναι και πιο δύσκολο και κάθε φορά ο αέρας τελείωνει όλο και νωρίτερα και κάθε φορά τα ρεύματα μας παρασέρνουν πιο μακριά από κάθε ακτή και εσύ απλά αφήνεσαι.

Όσο και αν φαίνεται ότι σε κατηγορώ, σε καταλαβαίνω. Μπορεί όχι απόλυτα, αλλά σε καταλαβαίνω. Είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό. Έχεις περάσει πολλά, πάρα πολλά και ξέρω πως έχεις κάνει πολλά λάθη, αλλά ακόμα κι αυτό που κάνεις τώρα λάθος είναι. Tο μεγαλύτερο. Και παρόλο που το καταλαβαίνεις, απλά συνεχίζεις.

Σου λέω συνέχεια πως ο χρόνος δε γυρίζει πίσω για να αλλάξεις τα λάθη σου. Πως απλά πρέπει επιτέλους να συγχωρήσεις τον εαυτό σου και να προχωρήσεις μπροστά και κάθε φορά νομίζω πως μιλάω σε τοίχο όχι σε άνθρωπο. Καμία αντίδραση.

Ακόμα και τα μάτια σου, ακόμα και αυτά υπάρχουν στιγμές που είναι τόσο ανέκφραστα, λες και δεν έχουν ζωή. Λες και όλα ξαφνικά για σένα έχουν χάσει το νόημα τους.

Σε αγαπάω, αλλά πρέπει να μας βοηθήσεις κι εσύ. Πρέπει να βγεις από όλο αυτό νικητής. Δεν έχεις γεννηθεί για να χάνεις.

Φοβάμαι...

2011-10-10T22:53:00.002+03:00

Έχω καιρό να γράψω εδώ.. Δεν είμαι σίγουρη οτι μου λείπει... Δεν ξέρω καν αν μπορώ πια να βγάζω από μέσα μου αυτά που νιώθω εδώ πέρα.

Το τελευταίο καιρό συνεχίζουμε να παλεύουμε με τους δαίμονες σου και ο αγώνας αυτός έχει γίνει υπερβολικά σκληρός. Κάθε μέρα έχουμε απώλειες. Εσύ επιμένεις πως δεν είναι προβλήματα μας, αλλά προβλήματα σου και έτσι συνεχώς προσπαθείς να με κρατήσεις στο περιθώριο. Είμαστε σχεδόν στο τέλος αυτής της μεγάλης περιπέτειας κι όμως μοιάζει να τα έχουμε χάσει όλα. Τα όνειρα μας, τα σχέδια μας, ίσως και εμάς τους ίδιους.

Δε μιλάμε πια ο ένας στον άλλον όπως παλιά αν και είμαι σιγούρη πως τα αισθήματα μας είναι ακόμα τα ίδια ή και μεγαλύτερα.

Φοβάμαι πως αν συνεχιστεί όλο αυτό το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να ηττηθούμε κι αυτή θα είναι μια πολύ άσχημη ήττα. Μια ήττα που θα είναι δύσκολο να τη διαχειριστούμε.

Η αλήθεια είναι πως στο σημείο που είμαστε τώρα δε θα κερδισουμε όπως και να έχει. Σημασία έχει όμως να βγούμε από όλο αυτό με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Εμείς όμως προς το παρόν τα χάνουμε όλα.

Θα ήθελα να μπορούσα να δω πως θα είμαστε σε ένα χρόνο από τώρα. Αν θα τα είχαμε καταφέρει ή τι θα είχαμε χασει. Ο χρόνος φαίνεται να κυλά βασανιστικά αργά κι εσύ έχεις παραδωθεί και δεν κάνεις τίποτα για να μας βγάλεις από το τέλμα.

Δε σε κατηγορώ. Έχεις περάσει πολλά και όλα ήταν δύσκολα, αλλά να.. ξέρεις... είναι κρίμα να τα παρατάς λίγο πριν βγούμε από την άβυσσο. Είναι κρίμα να παραδίνεσαι τώρα που είμαστε κοντά στο να αποκτήσουμε το πρώτο από αυτά που θέλουμε. Είναι κρίμα πρώτα για σένα και μετά για μας. Είναι κρίμα που νιώθεις και λες πως είσαι μόνος σου και πως δε σε νοιάζει ότι και να γίνει. Είναι κρίμα να μην έχεις κουράγιο για τη μεγαλύτερη μάχη που πρέπει να κερδίσεις και είναι κρίμα που δεν μπορώ να στο αποδείξω όλο αυτό. Που δε μπορώ να σε κάνω να δεις πως το να τα παρατήσεις όλα τώρα είναι το λιγότερο ανόητο.

Διαβάζω τα μηνύματα που έχουμε στείλει ο ένας στον άλλον, θυμάμαι τα λόγια που έχουμε πει και τα καλά και τα κακά και ψάχνω να βρω γιατί αφού έχουμε τόση αγάπη, γιατί τίποτα δε μας πηγαίνει καλά. Δε λένε πως η αγάπη μπορεί να τα νικήσει όλα;

Η σκοτεινή σου πλευρά

2011-06-28T19:22:00.003+03:00

Την αγάπησα τη σκοτεινή σου πλευρά. Ακόμα την αγαπάω. Την είδα από την αρχή πως υπήρχε εκεί. Εμένα δε με τρόμαζε. Την είχα δει σχεδόν στις πραγματικές της διαστάσεις ή έτσι νόμιζα. Είχα πει πως είναι κομμάτι δικό σου, πως συνυπάρχει με τον καλό σου εαυτό. Δε με ενοχλούσε. Νόμιζα πως την έλεγχες ή πως εμένα δε θα μου έκανε κακό. Είναι κομμάτι δικό σου κι αυτό αρκούσε, έτσι έλεγα. Την πήρα αγκαλιά χιλιάδες φορές μαζί με σένα. Την πάλευα στα ίσα, όχι όμως για πολύ. Συνήθως νικούσε ή μου επιβάλλοταν. Την είχα πάρει αγκαλιά χιλιάδες φορές, για να την ηρεμίσω, για να σε ηρεμίσω κι εκείνη... Εκείνη ακόμα και μέσα στην αγκαλιά μου με πλήγωνε, μου δημιουργούσε πληγές αφόρητες που εγώ έκανα πως δεν τις βλέπω ή τις κάλυπτα όπως όπως για να μη φαίνονται. Να μη τις δεις ούτε εσύ...

Θυμάμαι πως με προστάτευες στην αρχή από όλα. Ακόμα και η σκοτεινή σου πλευρά με αγαπούσε κάποτε. Με θεωρούσε αθώα και δεν ήθελε να με μπλέξει πουθενά.

Αυτό όμως άλλαξε. Έγινα για εκείνη το εύκολο θύμα. Το άτομο που έπιανε και το πετούσε στον τοίχο με όλη της τη δύναμη... Ξανά και ξανά... Κι εγώ ακόμα και τότε ήθελα να την πάρω στην αγκαλιά μου. Να την ηρεμίσω... Να σε ηρεμίσω και τότε αυτή εξαγριώνονταν ακόμα περισσότερο και μου δημιουργούσε πιο βαθιές πληγές που εγώ έκανα πάλι πως δεν υπήρχαν... Για να μην τις δεις εσύ αυτή τη φορά... (Οι άλλοι τις έβλεπαν ακόμα και καλυμένες).

Κι ύστερα... ύστερα για λίγο την κερδίσαμε μαζί. Την κάναμε στην άκρη για ακόμα μια φορά.. μαζί... και φάνηκε πως ίσως είχαμε ακόμα μια μικρή ελπίδα... Μια μικρή αλλά πιο δυνατή από κάθε άλλη φορά ελπίδα... Κι όμως η σκοτεινή σου πλευρά δεν είχε καθίσει απλώς στην άκρη... Δεν ησύχασε.. απλά μας περίμενε κι έκανε σχέδια για το πως θα μας χτυπήσει πάλι. Για το πως θα με χτυπήσει πάλι... και με χτύπησε... σε σημείο που πόναγε ήδη.. κι εσύ για ακόμα μια φορά δεν είδες την πληγή που άνοιξε πάλι....

Μέχρι τώρα

2011-06-02T18:40:00.003+03:00

Κοιτάζω το blog μου. Πόσα πράγματα έχω γράψει για σένα εδώ μέσα; Πόσα ελάχιστα από αυτά έχω δημοσιεύσει. Τα υπόλοιπα είναι για μας σκέφτομαι. Να τα διαβάσουμε κάποια στιγμή οι 2 μας.

Το να γράφω εδώ, για πολύ καιρό ήταν ζωτικής σημασίας για μένα. Έπρεπε να βγάζω από μέσα μου ότι ένιωθα και με έπνιγε. Χιλιάδες προβλήματα που εμφανίζονταν ξαφνικά το ένα μετά το άλλο και ακόμα και τώρα μας ταλαιπωρούν. Αν δεν τα έγραφα θα με σκότωναν. Μέρες ατελείωτες στενοχώρια και δάκρυα. Κι εμείς να παλεύουμε να σταθούμε μέσα σε όλο αυτό.

Είμαστε λίγο πιο ήρεμα τώρα, αν και δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει.

Κουράστηκα αρκετές φορές, περισσότερες δεν άντεχα κι όλο αυτό που ζούμε μέρα με τη μέρα να γίνεται πιο δυνατό κι εμείς να φαινόμαστε όλο και πιο αδύναμοι μπροστά του. Κάποιες φορές μας νίκησε κιολας. Κέρδιζε... κι εμείς με κάποιο μαγικό τρόπο το παλεύαμε και καταφέρναμε να σταθούμε έστω και για λίγο στην επιφάνεια.

Δεν ξέρω αν αύριο θα είμαστε καλά. Δεν ξέρω αν θα βρούμε εύκολα λύση στα προβλήματα μας. Δεν ξέρω καν αν θα είναι τα τελευταία προβλήματα που έχουμε. Αλλά ξέρω πως κάπου παρακάτω, τα πράγματα θα γινουν διαφορερικά και θα ζήσουμε μαζί ότι έχουμε ονειρευτεί.

Σε αγαπάω κι ας με πονάει αυτό μερικές φορές.

8 Μαίου 2011 Μέρος Β

2011-05-08T15:05:00.002+03:00

Μιλήσαμε λίγο το μεσημέρι και ήμασταν ήρεμα και καλά. Τώρα στενοχωριέμαι πάλι. Θα ήθελα να μπορούσα να έπαιρνα το αυτοκίνητο και να ερχόμουνα εκεί που είσαι... Να σε έπαιρνα μια αγκαλιά ή μάλλον να χωνόμουνα εγώ στη δική σου. Να έκλαιγα εκεί μέσα, μέχρι να μην έμενε δάκρυ. Να στεγνώσουν όλα στην αγκαλιά σου. Να μου χάιδευες τα μαλλιά και να μη μίλαγες. Απλά να με κράταγες, να μη λέγαμε τίποτα... Να σου έδινα ένα φιλί... Να με φιλούσες κι εσύ... και να έφευγα έχοντας τη δύναμη όλου του κόσμου για να αντέξω αυτά που είναι να περάσουμε...

Θα έφευγα πετώντας... ανάλαφρη και σίγουρη και κάθε φορά που θα ένιωθα αδύναμη, κάθε φορά που δε θα άντεχα αλλο, κάθε φορά θα σκεφτόμουνα πως η αγκαλιά σου μου στέγνωσε τα δάκρυα και πως μαζί θα τα καταφέρουμε. Θα γινόμουνα ακόμα πιο δυνατή και θα πάλευα για μας με ακόμα μεγαλύτερη αντοχή και όρεξη, μέχρι να νικήσουμε και τον τελευταίο δράκο που θα έμπαινε στο δρόμο μας.

Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα...

2011-04-29T01:24:00.001+03:00

...στο ορκίζομαι παρέα θα ρθούν μέρες καλές..

194

2011-04-24T02:31:00.002+03:00

Σήμερα, κάθισα και μέτρησα μέρες. Μέρες μέχρι εκείνη τη μέρα του Νοέμβρη, που θα μας δώσει αυτό που θέλουμε... Ανυπομονώ... Είμαι σίγούρη πως θα περάσουν γρήγορα και όλα θα πάνε καλά.
Χθες... Χθες ήταν δύσκολη μέρα και για τους 2 μας. Φτάσαμε κοντά στο τέλος.. λίγο ακόμα ήθελε και όλα θα τελειώνανε. Ευτυχώς κάναμε πίσω και ηρεμίσαμε. Φοβήθηκα πολύ και ένιωσα πως δεν είχα από που να πιαστώ...
Νιώθω τόσο αδύναμη όταν φέρεσαι έτσι, που δεν ξέρω καλά καλά πως να αντιδράσω και τι να σου πω για να ηρεμίσεις.
Μου είπες κιόλας πως είσαι μόνος σου σε όλα... Να ήξερες πως ένιωσα όταν το άκουσα. Πόσο με πόνεσε... Ξέρω πως ίσως δεν το εννοούσες, αλλά και μόνο που το σκέφτηκες...

Μέχρι να ολοκληρώσω αυτές τις γραμμές πέρασε ακόμα μια μέρα... :)

The power of words

2011-04-14T15:21:00.001+03:00

Εσύ κι εγώ

2011-03-21T21:07:00.003+02:00

Στα αλήθεια προσπάθησα να ξεφύγω από σένα. Από αυτό που νιώθω. Προσπαθούσα για πολύ καιρό και ακόμα και τώρα μερικές φορές πάλι κάνω το ίδιο.

Και μετά... μετά σκεφτομαι τη ζωή μου χωρίς εσένα, τη ζωή μου χωρίς τα σχέδια μας και ενα κενό με καταπίνει και με χωνεύει και μετανιώνω που σου φέρομαι έτσι, που σου μιλάω έτσι και που σε στενοχωρώ.

Όλα είναι εναντίον μας τώρα και μετά τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Κάθε μέρα, κι ένα εμπόδιο και τρέμω μήπως δεν τα καταφέρουμε. Μήπως τα όνειρα μας μείνουν μόνο στο μυαλό μας και θα βρεθούμε μετά από χρόνια τυχαία και θα κάνουμε πως δεν είδαμε ο ένας τον άλλον.

Μου είπανε πως η ιστορία μας, έχει μια δόση ρομαντισμού και αυτό ειναι που μου αρέσει. Η αλήθεια είναι πως η ιστορία μας δεν έχει τίποτα ρομαντικό. Έχει πολλους δράκους και όταν μαθευτεί κι άλλοι θα γίνουν δράκοι και θα μας κυνηγήσουν και όλο αυτό θα πρέπει να είμαστε πολύ δυνατοί για να το παλέψουμε και σήμερα είδα πως δεν είμαστε τόσο δυνατοί, πως ακόμα δεν πιστεύουμε ο ένας στον άλλον.

Μέσα μου ξέρω πως μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μπορούμε να μείνουμε μακριά από όλους και από όλα να κάνουμε τα σχέδια μας πραγματικότητα και να προχωρήσουμε μαζί μέχρι το τέλος. Μακάρι σήμερα να το πιστεύεις αυτό, όσο το πίστευες και χθες.

Σε αγαπώ κι ας μη διαβάσεις ποτέ αυτό το κείμενο.

Μη φοβάσαι μωρό μου...

2011-02-20T13:58:00.001+02:00

Καινούργια Ζάλη

2011-02-02T19:29:00.000+02:00

Έχω γεννηθεί Σαββάτο

2011-02-01T00:57:00.001+02:00

Έχω γεννηθεί Σαββάτο και δεν έχω συγγενείς
Έκανα το θεατρίνο και δε γέλασε κανείς
Τόσα χρόνια ταξιδεύω μα δε φτάνω πουθενά
Γνώρισα πολλές αγάπες, η δική σου με πονά

Άσε με να σ’ αγαπήσω όπως το φαντάστηκα
Απ’ τις ψεύτικες αγάπες δες πως κομματιάστηκα
Άσε με να σ’ αγαπήσω όπως δεν αγάπησα
Σε αδέσποτες αγάπες κλείστηκα και σάπισα

Τόσα χρόνια ταξιδεύω μα δε φτάνω πουθενά

Όπου πάω λες και έχω ραντεβού με τις βροχές
Και ανάβω τα τσιγάρα νύχτα με τις αστραπές
Με αγίους και αγγέλους μίλησα στον ενικό
Μα σαν σκέφτομαι εσένα χάνομαι στον πανικό

Άσε με να σ’ αγαπήσω.

YouTube Favorite Videos: Ιανουάριος

2011-01-22T15:48:00.002+02:00

Με μια μικρή καθυστέρηση...

Καλή Χρονιά!

2011-01-01T23:57:00.002+02:00

Πρωτοχρονιές του Ραδιοφώνου

2010-12-29T15:25:00.002+02:00

Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους
Πρωτοχρονιές με τους μεγάλους
μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος
αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως.

Λίγο μετά, στα δεκαεφτά
με τους γονείς σου ήσουν πάλι
μα αισθανόσουν ήδη απών
σε συντροφιές συμμαθητών
το σπίτι σου έχανε εξουσία
κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία.

Ύστερα γιόρταζες με φίλους
σ' ένα δωμάτιο καπνού
το θαύμα πάλι ήταν αλλού
στις παιδικές Πρωτοχρονιές σου
στον χρόνο που άλλαζε μαζί σου
πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου.

Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις
Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις
την λίγη πίστη του ενηλίκου
στην παιδική ανατολή του.

Πρωτοχρονιές, γιορτές του χρόνου
Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου
πώς θα τις γιόρταζες εσύ
τώρα που έχεις το κλειδί;

Μικρό κλειδί και σ' οδηγάει
σ' ένα παράσπιτο στο πλάι
σ' ένα μικρό μικρό πλανήτη
πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι.

Πάει ο καιρός που οι δικοί σας
σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας
και είσαι εσύ που πρέπει τώρα
να υψώσεις της γιορτής τα δώρα.

Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα τρέξει
Χρονοποιός ας είναι η λέξη
γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.

Ηλεκτρικός Θησέας

2010-12-28T01:09:00.002+02:00

Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ' το πενήντα έχει να φανεί
και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που 'χει μαραθεί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
Χάνεσαι σαν τον γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή,
πληρώνεις όσο-όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή;
Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί;
Ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή;
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν και τα κεφάλια γεμισαν σκουριά.
Στα σούπερ μάρκετ τέλειωσε η ελπίδα και συ κοκάλωσες στη σκαλωσιά.
Πού πήγαν οι τριακόσιοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;
Ηλεκτρικός Θησέας; Και τα λοιπά.

Φοβάσαι ότι θα 'ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή,
βάλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη.
Μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί;
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί.

Ψηφοθηρία, λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή.
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια ρωτάς ποιοι σ' έχουν βάλει στο κλουβί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί.

Να κλείσεις θες πληγή θανατηφόρα και μες στα "Νέα" ψάχνεις για δουλειά.
Τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σα θηλιά.
Όσα τα κέρδισες με τα μαρτύρια τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά,
τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μιαν αιχμάλωτη γενιά.

Μια πλαστική ανέμισες σημαία, πίστεψες σ' έναν άγνωστο θεό
κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίχλα ροκ.
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό;
Και πώς θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό;

Ζωγράφισε έναν ήλιο στο ταβάνι, μίλησε με τ' αγέρι της νυχτιάς
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς.
Πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς.

Χριστούγεννα

2010-12-24T12:04:00.002+02:00

Χριστούγεννα
Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν’ ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ’ όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι – μαμά
Πλακώνεται απ’ τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν’ ανοίξει ξανά

Χριστούγεννα
Τα πλεϊμομπίλ μου είν’ εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους νάναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι είν’ αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα
Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ’ ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θάναι ξανά

Χριστούγεννα
Κι εσύ τι θες απ’ τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πως σε μισώ
Θες νάσαι η ίδια και ν’ αλλάζω εγώ
Με θες προσωπικό σου δημιουργό
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ
Λάμπω εγώ
Με μ’ ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα
Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να ‘ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα
Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν’ αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια

Δημοσθένους Λέξις

2010-12-24T01:02:00.001+02:00

Κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περιμένει
οι δρόμοι θα 'ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη
τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι
αέρας θα με παρασέρνει κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή

Κι ο ήλιος θ' αποκοιμηθεί μες στα ερείπια της Ολύνθου
θα μοιάζουν πράγματα του μύθου κι οι φίλοι μου και οι εχθροί
μαρμαρωμένοι θα σταθούν οι ρήτορες κι οι λωποδύτες
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες μαρμαρωμένοι θα σταθούν

Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό
χωρίς βουλή χωρίς Θεό σαν βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα
θα πω τη λέξη και το γράμμα μπροστά στην πύλη θα σταθώ

Γιορτή στο Σχολείο

2010-12-21T23:37:00.004+02:00

Αύριο στο Σχολείο έχουμε γιορτή. Την ετοιμάζουμε εδώ και 2 βδομάδες περίπου. Πρόθυμα πολλοί μαθητές προσφέρθηκαν να βοηθήσουν. Άλλοι θα πούνε ποιήματα, άλλοι θα τραγουδήσουν. Ετοιμάσαμε κι ένα θεατρικό. Να τους έβλεπες πως το χαίρονται, σα μικρά παιδιά. Στις πρόβες, έχουμε τις καλύτερες στιγμές, γέλια και πειράγματα, λες και δεν είμαστε στο συγκεκριμένο χώρο, αλλά κάπου αλλού.

Σήμερα τακτοποιήσαμε καρέκλες και σκηνικά. Οι μαθητές δε μας άφησαν να κουβαλήσουμε ούτε καρέκλα. "Εσεις να καθίσετε εκεί να μας κοιτάτε". Έμειναν στο Σχολείο παραπάνω από τις κανονικές ώρες για πρόβες και για να φτιάξουμε το χώρο.

Υπάρχουν βέβαια και μαθητές που δε θέλουν να ακούσουν καν για Χριστούγεννα. Ποιος ξέρει τι αναμνήσεις τους φέρνουν και ποσο λυπούνται που και φέτος θα πρέπει να είναι μακριά από τις οικογένειες τους.

"Οι μέρες των Χριστουγέννων και των διακοπών είναι πολύ δύσκολες εδώ μέσα". Έτσι μου είπε κάποιος μαθητής. Οι γιορτές που σε τόσο κόσμο φέρνουν ευτυχία και χαρά, σε μερικούς ανθρώπους φέρνουν κι άλλη δυστυχία και λύπη. Δυσκολεύουν ακόμα και σένα, που δεν ξέρεις τι να τους πεις για να τους παρηγορήσεις. Δε μπορείς να αντιληφθείς τη θλίψη τους, γιατί τα Χριστούγεννα για σένα είναι χαρά και θα τα περάσεις με την οικογένεια και τους φίλους σου.

Αν και αυτά τα Χριστούγεννα, θα έχουν μαζί τους και κάτι άλλο για σένα. Μια αναμονή. Ναι μια αναμονή να περάσουν και να ξαναέρθουν πάλι οι μέρες του σχολείου. Κι ας είναι ένα τέτοιο σχολείο. Κι ας μη μπορείς να διδάξεις επαρκώς. Κι ας έχεις ένα σωρό περιορισμούς. Οι μέρες του σχολείου έχουν κάτι διαφορετικό. Έχουν χαμόγελα και βλέματα που σπάνια συναντάς έξω.

(Το video θα παίζει αύριο κατά τη διάρκεια των ποιημάτων και των τραγουδιών)

Το καινούργιο σχολείο.

2010-12-17T18:03:00.003+02:00

Στο καινούργιο σχολείο όλα είναι διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Οι μαθητές είναι ενήλικες και δεν έχουν πολλά από αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα. Όσα όνειρα τους έχουν απομείνει είναι κλεισμένα πίσω από κάγκελα μαζί με ότι έχει απομείνει από τον εαυτό τους.

Δεν είναι περίεργοι όμως. Ούτε απόμακροι. Το αντίθετο: έχουν ευγένεια που σου προκαλεί έκπληξη και συμπεριφορά που εύχεσαι να είχαν όλοι γύρω σου. Αναζητούν να σου μιλάνε, να τους μαθαίνεις νέα πράγματα, να τους μεταφέρεις νέα "από έξω" κι είναι εκεί για σένα σαν φίλοι. Κάνουν αστεία και σου ζητάνε τραγούδια. Είναι αυτό που δείχνουν, δεν προσπαθούν να σου κρυφτούν κι αυτό λέει πολλά.

Στην αρχή, όταν τους πλησιάζεις, κάποιοι είναι απόμακροι, αλλά δε σου παίρνει πολύ χρόνο για να τους κάνεις να ανοιχτούν και μετά ξέρεις πως έχεις αποκτήσει ακόμα ένα φίλο, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό.

Σου χαρίζουν ζωγραφιές, μόνο και μόνο επειδή τους έφερες τραγούδια από τους αγαπημένους τους τραγουδιστές (και μιλάμε για πολύ όμορφες ζωγραφιές, ανθρώπων με πολύ ταλέντο).

Ακόμα κι όταν τους θυμώνεις, έχουν τον τρόπο να σε κάνουν να γελάσεις και να ξεθυμώσεις, μέσα σε μερικά λεπτά.

Δεν περίμενα ποτέ πως θα μου άρεσε να δουλεύω σε σχολείο, όμως εδώ όλα είναι διαφορετικά. Πρώτη φορά νιώθω πως προσφέρω κάτι ουσιαστικό και βοηθάω -ελάχιστα είναι η αλήθεια- να καλυτερέψουν τα πράγματα για κάποιους ανθρώπους.

Υπάρχουν άνθρωποι..

2010-12-06T15:55:00.002+02:00

Υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας, που το μόνο που ζητάνε είναι ένα καλό λόγο, μια ελπίδα κι ένα τραγούδι για να ακούσουν.

Υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας, που δεν είχαν ποτέ την "τύχη" τη δική μας, τις ευκαιρίες που είχαμε εμείς ή μια οικογένεια σαν τη δική μας και εξαιτίας όλων αυτών μπήκαν σε περίεργα μονοπάτια.

Υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας, που ένα λάθος τους στοίχησε αρκετά χρόνια από τη ζωή τους.

Υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας που τα καλύτερα τους αισθήματα σκεπάστηκαν από οργή, απόγνωση, άνιση μεταχείριση και πόνο

Σε αυτούς τους ανθρώπους εμείς δε θα έπρεπε να φερθούμε σαν άνθρωποι;

YouTube Favorite Videos: Δεκέμβριος

2010-12-01T09:30:00.002+02:00

Αυτό το μήνα, λόγω Χριστουγέννων και της γνωστής αδυναμίας που τους έχω, H κατηγορία YouTube Favorite Videos θα έχει χριστουγεννιάτικα τραγούδια!!

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε, μπορείτε να το κάνετε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες

Ήλθον, Είδον και Απήλθον

2010-11-27T23:29:00.004+02:00

Πήγα στην Πάτρα. Παρουσιάστηκα στην πρωτοβάθμια, πήρα 12 ώρες σε 3 διαφορετικά σχολεία. Η φίλη μου πήρε 14 ώρες σε 5 (!) σχολεία. Είχαμε 2 κοινά σχολεία.

Τα σχολεία

Τα 3 σχολεία αν και θεωρούνται ότι ανήκουν στην Πάτρα, στην πραγματικότητα είναι πολύ πολύ μακριά από την κύριως πόλη. Αστικά λεοφωρεία δε φτάνουν εκεί πάνω και όντας μακριά χρειάζεσαι ή ταξί ή δικό σου αυτοκίνητο (αλλά ποιος θα οδηγήσει το αυτοκίνητο από Τρίκαλα στην Πάτρα?) Το ίδιο ίσχυε και για τα σχολεία της φίλης μου...

Εύρεση σπιτιού

Στην Πάτρα είναι πιο εύκολο να βρεις πετρέλαιο παρά σπίτι να νοικιάσεις. Σοβαρά! Προσπαθούσαμε με τη φίλη μου να βρούμε η ένα 3αρι ή 2 γκαρσονιέρες κοντά μεταξύ τους και να είναι επιπλωμένα. Λέγοντας επιπλωμένα εννοούσαμε να έχει ηλεκτρικές συσκευές και κανένα κρεβάτι. (Θα μέναμε μέχρι τον Ιούνιο, 24 βδομάδες μαθημάτων, οπότε δε μας συνέφερε για τόσο λίγο να επιπλώναμε από την αρχή σπίτι)

Τι έγινε?

Ψάξαμε εκατοντάδες αγγελίες τόσο στις τοπικές εφημερίδες, όσο και στους δρόμους και είδαμε κάμποσα σπίτια.

Έλεγαν οι αγγελίες πως είναι επιπλωμένα και βλέπαμε ως έπιπλα ενα κρεβάτι, ένα τραπέζι και μια βιβλιοθήκη και άλλα τέτοια περιέργα.

Κανά 2 σπίτια που βρήκαμε να μας κάνουν δε μας τα νοίκιαζαν οι ιδιοκτήτες για 6 μήνες μόνο.

Χαρακτηριστικά να αναφέρω, μια πολύ αστεία περίπτωση: Είδαμε σε μια αγγελία νοικιάζεται 2άρι επιπλωμένο με αυλή. Ώπα λέμε! εδώ είμαστε. Παίρνουμε τηλεφώνο και κανονίζουμε να πάμε να το δούμε. Ο άνθρωπος που το έχει ήταν πολύ ευγενικός και μας ξενάγησε και στη γύρω περιοχή πριν πάμε να δούμε το σπίτι. Πάμε στο σπίτι βλέπουμε εξωτερικά πως ήταν και είχαμε αρχίσει να ενθουσιαζόμαστε. Μπάινουμε στην κεντρική είσοδο και βλέπουμε τον ιδιοκτήτη να αρχίζει να κατεβαίνει κάτι σκαλιά (γύρω στα 20). Τον ακολουθούμε κοιτάζοντας η μια την άλλη και τι να δούμε? Το διαμερισματάκι ήταν ημιυπόγειο! και η αυλή που περιέγραφε η αγγελία ήταν πιο ψηλά από το διαμέρισμα. Θα είχαμε δηλαδή roof garden :p

Γενικά η αναζήτηση σπιτιού μας μας ταλαιπώρησε και μας έριξε αρκετά, αλλά μας περίμεναν κι άλλα.

Επίσης να πω πως τα ενοίκια στην Πάτρα (άσχετα αν τα σπίτια δε μας βόλευαν η δε μας τα νοίκιαζαν) είναι πολύ φθηνά. Σοβαρά! Δεν το περιμέναμε.

Σχολείων συνέχεια...

Όταν συμπληρώναμε τα χαρτιά για τις προτιμήσεις μας για τα σχολεία θέλαμε να είμαστε μαζί και για αρχή είχαμε δηλώσει Αίγιο. Πριν καταθέσουμε τα χαρτιά, πέσαμε όμως πάνω σε γνωστό που εργαζόταν στην πρωτοβάθμια (δεν έχει σημασία να αναφέρω τη θέση του) και επειδή ηξερε ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, κοίταξε τις προτιμήσεις μας και μας ενημέρωσε ότι πιθανόν να μην πιάναμε μαζί και οι 2 Αίγιο και μας συμβούλεψε να δηλώσουμε Πάτρα όπου σίγουρα θα πέφταμε μαζί (άσχετο αν μετά είδαμε πως θα πιάναμε μαζί και Αίγιο). Οπότε κάναμε τη βλακεία και αλλάξαμε τη σειρά προτίμησης μας.

Την επόμενη μέρα, αφού με τα σπίτια δεν κάναμε τίποτα, έπρεπε να παρουσιαστούμε στα σχολεία. Κοιτάξαμε στο gps του κινητού και είδαμε πως τα σχολεία μας είναι όλα σχετικά κοντά κι έτσι αποφασίσαμε να πάμε μαζί πρώτα στα βασικά σχολεία και ύστερα στα υπόλοιπα. Χαρακτηριστικά να πω πως τα σχολεία μας ήταν στην Περιβόλα, στο Ρωμανό, στην Εγλυκάδα, στο Νέο Σούλι και σε κάποια άλλη περιοχή εκεί πάνω που δε θυμάμαι πως λεγεται. (Αν είσαι Πάτρα καταλαβαίνεις, εμείς όμως δεν ξέραμε!)

Επειδή δεν ξέραμε ποιο λεωφορείο πάει που αποφασίσαμε να πάρουμε ταξί για να ξεκινήσουμε το tour στα σχολεία. Παίρνουμε το ταξί λέμε να μας πάει στο πρώτο σχολείο και ρωτάμε τον ταξιτζή αν έρχεται αστικό εκεί πέρα. Μας λέει υπάρχει ένα κάθε 40 λεπτά αλλά δε φτάνει στο σχολείο. Από εκεί αρχίσαμε να πονηρευόμαστε πως κάτι πήγαινε λάθος στα σχολεία που διαλέξαμε. Φτάνουμε στο σχολείο στη μέση του πουθενά, 3 σπίτια τριγύρω, κάμποσα χωράφια με ελιές, κάμποσα μαντρόσκυλα, 2 αποθήκες και το σχολείο. Παθαίνουμε ένα σόκ, αλλά λέμε ας παρουσιαστούμε και βλέπουμε. Όποτε μπαίνω μέσα και κάνω ανάληψη υπηρεσίας. Η διεθύντρια μου εξηγεί πως χωρίς αυτοκίνητο δεν πάω πουθενά και πως μπορεί το ένα σχολείο σπό τα υπόλοιπα να είναι σχετικά εύκολο να φτάσεις με τα πόδια (κανα 2 χιλιόμετρα μακριά) αλλά το χειμώνα δεν θα ήταν αυτό εφικτό.

Κατεβαίνουμε στον κεντρικό δρόμο, σοκαρισμένες και βρίσκουμε ένα ταξί να πάμε στο βασικό σχολείο της φίλης μου. Τα ίδια κι εκεί αν και λίγο καλύτερα τα πράγματα. Το ίδιο κι εκεί: μας λένε χωρίς αυτοκίνητο δε γίνεται γιατί τα λεωφορεία δεν φτάνουν στα σχολεία. Ο διευθυντής αυτού του σχολείου, πρόθυμα μας μετέφερε με το αυτοκίνητο του και σε ακόμα ένα σχολείο της φίλης μου που ήταν σχετικά κοντά (με το αυτοκίνητο).

Δεν είχαμε άλλο χρόνο να πάμε στα άλλα σχολεία, αλλά αρκετά είχαμε σοκαριστεί για μια μέρα με το που ήταν τα σχολεία και πως (δε) θα φτάναμε εκεί οπότε αποφασίσαμε για εκείνη τη μέρα να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο και να πάμε για φαγητό.

Αποφασίζουμε λοιπόν την επόμενη μέρα να πάμε στα υπόλοιπα σχολεία και μετά κατευθείαν στην πρωτοβάθμια για να δούμε αν υπάρχουν άλλα διαθέσιμα σχολεία να αλλάξουμε. Ήμασταν και οι 2 τρελά απογοητευμένες.

Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς και ξεκινήσαμε πάλι με ταξί για τα υπόλοιπα 3 σχολεία. Ξεκινήσαμε από το Ρωμανό (ευτυχώς εγώ δεν το είχα αυτό το σχολείο) όπου πάθαμε και το μεγαλύτερο σοκ γιατί εκεί κοντά δεν είχε ούτε πιάτσα με ταξί και φυσικά ούτε λεωφορείο.

Με ταξί πήγαμε και σε ακόμα ένα σχολείο και μετά γυρίσαμε στην πρωτοβάθμια όπου φυσικά δεν υπήρχαν διαθέσιμα σχολεία εκτός από κάτι δυσπρόσιτα σε χωριά. Σκέφτηκα να παραιτηθώ αμέσως αλλά με συγκράτησε η φίλη μου που μου είπε να το σκεφτώ λίγο ακόμα. Το ίδιο μας είπε και η κοπέλα στην πρωτοβάθμια να το σκεφτούμε και να της απαντήσουμε στις επόμενες μέρες.

Φύγαμε να πάμε στο τελευταίο σχολείο στο Νέο Σούλι, το 39ο. Κανονικά, δε θα έπρεπε να δώσω τόσες πληροφορίες για τα σχολεία που πήραμε, αλλά πραγματικά ο Διευθυντής του 39ου σχολείου είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και πολύ εξυπηρετικός και πραγματικά σκίστηκε να μας βοηθήσει και να μας τακτοποιήσει. Παρουσιαστήκαμε, κάναμε ανάληψη υπηρεσίας και πήρε τους διευθυντές των άλλων σχολείων που είχαμε έναν έναν και φρόντισε να κανονίσει το πρόγραμμα μας ώστε να έχουμε τις ελάχιστες δυνατές μετακινήσεις και ταλαιπωρία και κανόνισε να έχουμε άδεια και από τα άλλα σχολεία (για να επιστρέψουμε Τρίκαλα και να μαζέψουμε τα πράγματα μας)και να ξεκινήσουμε τη δουλειά την Τετάρτη 1η Δεκεμβρίου.

Φεύγοντας από εκεί με ταξί πάλι τρέξαμε να προλάβουμε το λεωφορείο των 12 και τέταρτο για Λάρισα και μετά με άλλο λεωφορείο να έρθουμε Τρίκαλα.

Η απόφαση

Γυρίσαμε Τρίκαλα την Πέμπτη και μέχρι σήμερα Σάββατο, προσπαθούσα να αποφασίσω αν θα πάω ή όχι. Ο πατέρας μου δεν ήταν καθόλου θετικός να πάρω το αυτοκίνητο μου στην Πάτρα, αλλά τελικά υποχώρησε. Ωστόσο και πάλι, δεν ήταν εύκολο να οδηγήσω τόσες ώρες μέχρι εκεί. Επίσης, έμαθα πως τα μόρια δε θα μετρήσουν για να αλλάξω πίνακα, θα ήταν ούτως η άλλως ελάχιστα (3,8 μόρια) και φυσικά δε θα ξέραμε πότε θα πληρωθούμε.

Η τελική απόφαση

Συζήτησα με τους πάντες, τα ζύγισα, τα ξαναζύγισα, άλλαξα 500 φορές γνώμη και τελικά αποφάσισα να μην πάω. Τη Δευτέρα θα υποβάλω την παραίτηση μου. Ελπίζω να μην το μετανιώσω.

Τι θα κάνει η φίλη μου

Η φίλη μου αποφάσισε να πάει με τη μαμά της και να προσπαθήσει πάλι να βρει σπίτι. Στα σχολεία θα πάει με λεωφορεία μέχρι εκεί που φτάνουν και μετά με ταξί. Μετά τα χριστούγεννα, αφου ψιλοεξοικειωθεί με τις διαδρομές θα πάρει με τη βοήθεια του πατέρα της και το αμάξι της. Πραγματικά τη θαυμάζω για την αποφασιστικότητα της, ειδικά μέχρι να πάρει μαζί της το αυτοκίνητο της γιατί θα ταλαιπωρηθεί όσο δεν πάει. (Απέφυγα να της πω πως τα μόρια δεν θα μετρήσουν μάλλον, γιατί δεν ήθελα να της κάμψω το ηθικό.)

Τι θα μου λείψει από την Πάτρα

Θα μου λείψει η συγκατοίκηση με τη φίλη μου γιατί σίγουρα θα περνάγαμε τέλεια (αν και με κάλεσε να την επισκεφτώ :D)
Θα μου λείψει η συνεργασία με τον καταπληκτικό Διευθυντή του 39ου δημοτικού σχολείου στο Νέο Σούλι, που πραγματικά με εντυπωσίασε με τους τρόπους, τον χαρακτήρα και την προθυμία του να μας βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορούσε. Μακάρι, όλοι οι Διευθυντές όλων των σχολείων να ήταν σαν και αυτόν.
Θα μου λείψει η Πάτρα, η οποία είναι πολύ όμορφη πόλη.

και..

Θα μου λείψει και η αγορά της Πάτρας (:p) η οποία είναι τεράστια και με πολύ ωραία πράγματα.

In my mind lately...

2010-11-27T03:51:00.002+02:00

"Δεν πίστεψες στην ουτοπία και χάθηκες μέσα στην πραγματικότητα.

Δεν πίστεψες στην ελευθερία και χάθηκες μέσα στη βαρβαρότητα.

Δεν ήθελες τις θυσίες και βοηθούσες τη σκλαβιά.

Δεν ήθελες ιστορίες και δεν έζησες καμιά."

Lullaby in Winter

2010-11-21T12:42:00.001+02:00

When tomorrow comes
All your worrries fly
Hear the lullaby

All will be soft and warm
You will be safe and strong
Hear the lullaby

Can you recall the light?

I know you`re sad because it`s winter
But I can promise you a spring
I know you`re cold, I see you shiver
But I can promise you a spring

Tomorrow`s new
Tomorrow`s warm
Remember, when you`re all alone

I know you`re hurt, I feel it in my heart
But I can promise you a spring
I see you`re down, I see it in your eyes
But I can promise you a spring

Πάμε για άλλες πολιτείες!!

2010-11-18T00:58:00.003+02:00

Πάμε γι' άλλες πολιτείες ερωτικές,
Να βρεθούμε σ' εμπειρίες λυτρωτικές,
Αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες αναρχικές,
Να βρεθούμε σ' απεργίες προσωπικές,
Αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες μελλοντικές,
Να βρεθούμε σ' εμπειρίες αληθινές,
Αν το θες.

Πάμε γι' άλλες πολιτείες αναρχικές
να βρεθούμε σε πορείες ατομικές,
Αν το θες.

Φεύγω Κυριακή μεσημέρι για Πάτρα! Με κάλεσαν ως αναπληρώτρια.

-Νέα πόλη, νέες περιπέτειες?

-Δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια! Δεν έχω αποφασίσει αν θα δεχτώ τη θέση. Θα προσπαθήσω να τα βολέψω για να έρχομαι και στα Τρίκαλα, για να μην μείνουν πίσω οι δουλειές που έχω εδώ (θα πρέπει να παρατήσω και την ραπτική, κλαψ!)

Πάντως σίγουρα αυτή η νέα περιπέτεια ξεκινάει με καλές προοπτικές:

Νέο μέρος (αν και θα προτιμούσα να με στέλανε σε κανένα μικρό νησάκι :P)
Φεύγω με μια παλιά καλή μου φίλη από Τρίκαλα που την πήραν κι αυτήν ώς καθηγήτρια αγγλικών
Με περιμένει εκεί μια παλιά φίλη και συμφοιτήτρια που την κάλεσαν κι αυτή
Η καινούργια μου φωτογραφική μηχανή ανυπομονεί να την χρησιμοποιήσω!
Η Πάτρα έχει θάλασσα, κι αυτό αρκεί!
Με τη φίλη μου από Τρίκαλα που πάμε μαζί, κάνουμε ήδη σχέδια συγκατοίκησης (μακάρι να μας κάτσει!!)

Περισσότερες λεπτομέρειες εν καιρώ!

Σύντομη ενημέρωση

2010-11-15T00:28:00.004+02:00

Επειδή σε αυτό το blog, αν και προσωπικό, έχω να γράψω πολύ καιρό κάτι για μένα, είπα να κάνω μια σύντομη ενημέρωση για το τι συμβαίνει τώρα στη ζωή μου (Ώρες-ώρες δεν είναι τόσο βαρετή όσο φαίνεται)

Αυτόν τον καιρό λοιπόν, προσπαθούμε με τη Starlight να βγάλουμε κάποια άκρη με τη γυναικεία επιχειρηματικότητα για να προχωρήσουμε στην ίδρυση της εταιρίας μας (περισσότερες λεπτομέριες δε λέω, ήδη γνωρίζουν αρκετοί ποιες είμαστε πίσω από τα ψευδώνυμα μας, δε χρειάζεται να μας αναγνωρίσουν όλοι!)

Ταυτόχρονα τρέχουμε ακόμα ένα project σχετικά με μια ιδέα που είχαμε σχετικά με μια υπηρεσία. Περισσότερα και για αυτό εν καιρώ (είπαμε είναι σύντομη η ενημέρωση :P)

Η Starlight ήρθε για 1 (!) μέρα Τρίκαλα και περάσαμε πολύ όμορφα :) Μου είχε λείψει, το παραδέχομαι!

Στενοχωρήθηκα που το ονειροκόριτσο της Ρόδου αποφάσισε να σταματήσει το blogging. Ελπίζω να το ξανασκεφτεί.

Γύρισε και η κολλητή μου, από το σχολείο, στα Τρίκαλα και αρχίζουμε να βγαίνουμε με καινούργια άτομα και να περνάμε αρκετά καλά και να γνωρίζουμε και ενδιαφέροντα άτομα.

Βασικά γενικότερα φέτος έχω γνωρίσει πολύ αξιόλογα άτομα.

Επίσης, φέτος το έχω (παρα)ρίξει στις χειροτεχνίες και προσπαθώ να δημιουργώ όσο περισσότερο γίνεται. Αυτόν τον καιρό ασχολούμαι με felt και ραπτική (!)

Μου λείπει πολύ η Αγγλία.

Θέλω να πάω Κωνσταντινούπολη (ίσως καταφέρω να πάω κάπου στο τέλος Ιανουαρίου)

Μουσικά βρισκόμαστε ακόμα στην έντεχνη σκηνή με ένα ψιλοκολληματάκι με τον Πασχαλίδη (καλά δεν κρύβω πως αυτές τις μέρες ακούω και κάποια χριστουγεννιάτικα :P)

Αυτά νομίζω πως αρκούν για μια σύντομη ενημέρωση! Για οτιδήποτε νεότερο θα επανέλθω ;)

YouTube Favorite Videos: Νοέμβριος

2010-11-13T22:14:00.003+02:00

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε μπορείτε να το κάνετε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες

Λονδίνο

2010-11-03T15:10:00.003+02:00

Πάντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή

Κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο

Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή

Κι απ την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο

Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί

Τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις

Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή

Πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Κι ότι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει

Ότι αγάπησες σε πόνεσαι πολύ

Κι εσύ το πόνεσες μετά με τη σειρά σου

Και τωρα ξέρεις όταν έρχεται βροχή

Πως δε πετάς αν είν βρεγμένα τα φτερά σου

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Μπορεί η βροχή όλα τα δάκρυα να ξεπλύνει

Μπορεί μια μέρα βροχερή

Να είναι μέρα τυχερή

Κι ότι σου παίρνει πάλι πίσω σου το δίνει

YouTube Favorite Videos: Οκτώβριος

2010-10-15T23:29:00.002+03:00

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε θα μπορείτε να το κανέτε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες

Άνθρωποι

2010-10-09T01:21:00.002+03:00

Στη ζωή μας καθημερινά έχουμε αρκετούς ανθρώπους και συναναστρεφόμαστε με ακόμα περισσότερους.

Άνθρωποι που συναντάμε στο δρόμο, στη δουλειά, στα μαγαζιά. Άνθρωποι που μπορούν να μας διδάξουν με τη ζωή, τους τρόπους τους, τη συμπεριφορά τους, ή εναλλακτικά μπορούν να μάθουν από μας.

Σε πόσους από αυτούς δίνουμε αλήθεια σημασία? Σε πόσους αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να έχουν οι άνθρωποι της ζωής μας?

Και σε πόσους αλήθεια δίνουμε την ευκαίρια ή την ώθηση να μας πλησιάσουν, να μας γνωρίσουν ή εστω να μας μιλήσουν και να μας χαμογελάσουν.

Η ειρωνία της εποχής μας είναι πως ενώ μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τους γύρω μας με χίλια δυο μέσα, έχουμε ξεχάσει πως γίνεται αυτό.

Πόσες φορές χαμογελάσαμε στον άνθρωπο που μας αρέσει μέσα σε ένα bar και που έχουμε παρατηρήσει πώς μας κοιτάζει? Κι όμως μια απλή σύσπαση των μυών του προσώπου μας θα ήταν αρκετή για να του δώσει το θάρρος που χρειάζεται για να έρθει να μας μιλήσει.

Πόσες φορές στην τάξη ή σε μια συγκέντρωση απευθύναμε το λόγο σε αυτόν που κάθεται δίπλα μας? Κι αυτό θα ήταν μια καλή ευκαιρία για μια καινούργια γνωριμία και ίσως μια καινούργια φιλία.

Το πρόβλημα του ανθρώπου με τους ανθρώπους δε σταματά εδώ. Έχει κι άλλες διαστάσεις. Πώς φερόμαστε στους ανθρώπους της ζωής μας? Του φερόμαστε με το δέοντα σεβασμό ή απλά τους έχουμε δεδομένους. Και γιατί κάθε φορά που κάποιο καινούργιο άτομο καταφέρνει να μπει στη ζωή μας, παραμερίζουμε τους ήδη υπάρχοντες ανθρώπους, ξεχνάμε τα σχέδια που έχουμε κάνει μαζί τους και αρχίζουμε νέα πλάνα με τους νέους μας φίλους?

Δεν ξέρω πως να τελειώσω αυτό το post. Δε μου βγαίνει κάτι σε επίλογο, ίσως μια απορία μήπως τελικά φταίμε μόνο εμείς για τη μοναξιά που υπαρχει γύρω μας και μέσα μας?

Δρόμος

2010-10-03T02:19:00.001+03:00

Πού να`βρω σκάλα ν`ανεβώ
τον ήλιο σου να φτάσω
πιο πάνω από τα σύννεφα
κοντά σου να πλαγιάσω.

Δρόμος κι άλλος δρόμος
κι εσύ Θεός στο βάθος
να μου κρύβεις λόγια
και γω να ζω μονάχος
να γυρνώ τις νύχτες
με δανεικό κορμί.

Δρόμος κι άλλος δρόμος
χωρίς να ξέρω όμως
σαν τελειώσει ο δρόμος
αν θα περάσει ο πόνος
πες μου πόσο ακόμα
θα πατώ στο χώμα
κι εσύ ψηλά εκεί.

Πού να`βρω λόγια να σου πω
να δεις καημό που έχω
να σ`αγαπάω να χάνομαι
κι αγάπη να μην έχω.

YouTube Favorite Videos: Σεπτέμβριος

2010-09-06T09:00:00.000+03:00

Σχέδιο δράσης

2010-09-04T01:49:00.003+03:00

Αν στήσω δίχτυ τριγύρω σου, θα σε πιάσω;
αν ξεκίνήσω παιχνίδι, τι έχω να χάσω;
Στα χνάρια της Amelie, μπορώ να προσπαθήσω να σε πλησιάσω.
Να δημιουργήσω μυστήριο γύρω μου και να σε βάλω σε ένα ιδιότυπο κυνήγι θησαυρού ή καλύτερα παιχνίδι του στυλ "βρες ποιος"
Ή ίσως θα μπορούσα και θα έπρεπε να έρθω να σου μιλήσω στα ίσα. Να σου πω τι νιώθω, να φύγω και να σε αφήσω να αποφασίσεις αν μπορείς να νιώσεις το ίδιο.
Θα μπορούσα να σκέφτομαι για μέρες, βδομάδες, τι να σου πω, πως θα σε πλησιασω, πως θα φύγω και εκείνη τη στιγμή να κοκαλλώσω και να μην πω τίποτα ή να αρχίσω τα εεεε και να κοκκινήσω.
Έχει πλάκα πάντως, που νιώθω έτσι, μετά από τόοοσο καιρό. :)

Οι γυναίκες που ερωτεύονται...

2010-08-04T10:02:00.001+03:00

Η αγάπη με αγάπη κουβεντιάζει μα η αγάπη
που σου έδωσα γυρνά και με δικάζει.
Η αγάπη με αγάπη μεγαλώνει μα η αγάπη
που σου έδωσα γυρνά και με σκοτώνει.

Μη με ρωτάς γιατί μελαγχολώ στης μοναξιάς μου
τους βροχερούς χειμώνες, ίσως μάτια μου
στον κόσμο αυτό που ζω οι γυναίκες
που ερωτεύονται να μένουν πάντα μόνες.

Η αγάπη με αγάπη κουβεντιάζει μα η αγάπη
που σου έδωσα φοβάμαι σε κουράζει.
Η αγάπη με αγάπη μεγαλώνει μα η αγάπη
που σου έδωσα γυρνά και με σκοτώνει.

YouTube Favorites Videos: Αύγουστος

2010-08-03T09:00:00.000+03:00

Διακοπές 2010: Αστυπάλαια

2010-08-02T02:17:00.001+03:00

Μερικές φωτογραφίες από την Αστυπάλαια.
Από τη Χώρα και από παραλίες και φυσικά το κάστρο.
Ένα νησάκι, που πολλοί αγνοούν πως βρίσκεται στα Δωδεκάνησα, με απίστευτη ομορφιά και λίγους τουρίστες.
Το μόνο "αρνητικό" είναι οι απότομες παραλίες του, που ωστόσο είναι κάτι παραπάνω από πεντακάθαρες.
Enjoy :)

Όσο αλλάζω χρόνο χάνω...

2010-08-02T00:38:00.005+03:00

Στρίβω στη γωνιά με μισό τσιγάρο
φίλους μου παλιούς τρακάρω
Είμαι πιό πιστή απ' όσο σχεδιάζω
θέλω να πω, δεν αλλάζω

Κρύβομαι βαθιά στο βαρύ παλτό μου
μέσα στο κλειστό εαυτό μου
Είμαι πιό παλιά απ' όσο σχεδιάζω
θέλω να πω, δεν αλλάζω.

Αυτό είμαι, ό,τι κι αν κάνω
όσο αλλάζω χρόνο χάνω
είμαι αυτό, για τόσο φτάνω

Μπαίνω σ' ένα μπαρ το συνηθισμένο
μια ζωή το ίδιο παραγγέλνω
Είμαι πιό πιστή απ' όσο σχεδιάζω
θέλω να πω, δε σου μοιάζω

YouTube Favorites Videos

2010-07-11T09:00:00.001+03:00

Ψάχνοντας σε αυτό το blog, παλιά posts, είδα πως κατα καιρούς είχα ανεβάσει πολλά τραγούδια τα οποια τώρα πια λόγω του προγράμματος που χρησιμοποιούσα δεν είναι διαθέσιμα. Έτσι αποφάσισα να ανοίξω μια καινούργια μηνιαία κατηγορία σε αυτό το blog. Κάθε μήνα θα ανεβάζω 5 τραγούδια, τα videos των οποίων τα έχω προσθέσει στα favorites στο youtube (ναι ναι έχω πολλά favorites :P)

Αν θέλετε να τα κατεβάζετε θα μπορείτε να το κανέτε χρησιμοποιώντας αυτό: media converter και ακολουθώντας τις οδηγίες. Αυτά!

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν!

Τσα!

2010-07-10T13:05:00.002+03:00

Σα να έχω ψιλοχαθεί από δω τον τελευταίο καιρό. Ίσως να μην έχω τίποτα να γράψω, ίσως και να μη μπορώ να εκφράσω με λόγια αυτά που νιώθω. Σε μόνιμη φάσης εσωτερικής επισκόπησης βρίσκομαι. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα βγάλω συμπεράσματα για τον εαυτό μου και γιατί θέλω.

Ελπίζω σύντομα να έχω να γράψω κάτι ουσιαστικό σε αυτό το blog :)

Μοναξιά χιλιάδες φύλλα

2010-06-04T21:32:00.004+03:00

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Βλέπεις θεάματα πληρώνεις φόρους
επιθυμώντας μ' όλους τους πόρους
να ζεις μονάχα με δικούς σου όρους
και να 'σαι ο ίδιος σου πομπός

Άκου κοινό !
Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

Τα μανιφέστα του καιρού σου μίλα
κίτρινα λόγια με σινέ ξεφτίλα
πουλάει η μοναξιά χιλιάδες φύλλα
όταν ποζάρει στο φακό

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Άκου κοινό !
Λάθος προφίλ του ανθρώπου ο νους
δεν αντέχει κόσμους αληθινούς
κόλαση υπάρχει μονάχα για τους ζωντανούς

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις
στο τζάμι το θαμπό της οικουμένης
κοιτάς αυτά που δεν καταλαβαίνεις
κι ούτε που ξέρεις τι και πώς

Γλυκιά ακίνητη θολή νιρβάνα
δεν έχεις έρωτες μα έχεις πλάνα
έχεις οθόνη μα δεν έχεις μάνα
ούτε ένα χέρι φιλικό

Η ανθρωπιά μας...

2010-05-31T22:53:00.002+03:00

Σήμερα χάσαμε ακόμα λίγη από την ανθρωπιά που μας είχε απομείνει....

A good friend

2010-05-04T01:31:00.000+03:00

Είναι περίεργο πως μια κουβέντα από μια πολύ καλή φίλη, μπορεί να διορθώσει ακόμα και τη χειρότερη ψυχολογία.

Σε ευχαριστώ για το μήνυμα σου κι ας μη διαβάσεις ποτέ αυτό το post. :)

Next trip

2010-04-12T12:37:00.001+03:00

Εδώ θα βρίσκομαι απο τις 14 έως στις 17 Απρίλη..
Περισσότερες πληροφορίες για το μέρος μόλις γυρίσω!

Οι πρώην

2010-03-29T16:11:00.001+03:00

Όλοι οι πρώην μου
πάνω στα χείλη μου αφήναν
μια γεύση πρώιμου,
κι οι συγκινήσεις που μου δίναν
άντε να κρατήσαν μονάχα δυο στιγμές
με το ρολόι μου.

Όλα τ' αγόρια μου
μικρά φωτάκια από πλοία
στη στεναχώρια μου
βόλτα αργή στην παραλία
λίγο πιο κει του φθινοπώρου οι βροχές
πέφτουν στα πόδια μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι εμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αμάξια τα ερχόμενα.

Όλες οι σχέσεις μου
μια φωτεινή ρετροσπεκτίβα
για τις εκθέσεις μου
λόγια και πρόσωπα σε στίβα,
που έχουν φύγει μα μπερδεύονται συχνά
στις υποθέσεις μου.

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι εμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αγόρια τα επόμενα...

Αγάπησε και λίγο εσένα..

2010-03-22T00:13:00.002+02:00

Αν η μέρα σου πια μοιάζει

Σκηνικό που σε τρομάζει

Μη φοβάσαι να το ζεις…

Αν στον καθρέφτη βλέπεις άλλον

Αυτό συμβαίνει γιατί μάλλον

Θέλεις πάλι να πειστείς…

Πώς ό,τι θέλεις δεν το έχεις κι απ’ ότι έχεις όλο τρέχεις

Πάντα κάπου να κρυφτείς…

Σ’ αγάπες που όλο σου σκαλώνουν

Σε θέλω που σ’ απογειώνουν

Μα λείπεις πάντα απ’ τη γιορτή…

Αν η μέρα σου πια μοιάζει σκηνικό που σε τρομάζει

Μη φοβάσαι να το ζεις…

Αν στον καθρέφτη βλέπεις άλλον

Αυτό συμβαίνει γιατί μάλλον

Θέλεις πάλι να πειστείς…

Πώς ό,τι θέλεις δεν το έχεις

κι απ’ ότι έχεις όλο τρέχεις

Πάντα κάπου να κρυφτείς…

Σ’ αγάπες που όλο σου σκαλώνουν

Σε θέλω που σ’ απογειώνουν

Μα λείπεις πάντα απ’ τη γιορτή…

Αγάπησε και λίγο εσένα

Και παρ’ το αλλιώς μην κάνεις θέμα

Κάνε παιχνίδι με ό,τι έχεις

Μη λες πως άλλο δεν αντέχεις

Αγάπησε και λίγο εσένα

Κι ευθεία να τραβάς

Η μοναξιά είναι ένα στέμμα

Κι εσύ ο βασιλιάς…

Αν η νύχτα σε πικραίνει

Σαν μαχαιριά μέσα σου μπαίνει

Μη φοβηθείς να το γευτείς…

Αν νιώθεις πάλι πως είσαι θύμα

Αν θέλεις πάλι να πεις κρίμα

Παρηγορήσου στη σιωπή…

Μια μπάλα είναι που γυρίζει

Αυτή η γη και σε ζαλίζει

Μες στη φορά της μπες κι εσύ…

Κι απ’ του ουρανού τ’ άστρα στολίσου

Με τα όνειρά σου πάλι ντύσου

Ξεκίνα πάλι να σε βρεις

Να σε βρεις…

Αγάπησε και λίγο εσένα

Και παρ’ το αλλιώς μην κάνεις θέμα

Κάνε παιχνίδι με ό,τι έχεις

Μη λες πως άλλο δεν αντέχεις

Αγάπησε και λίγο εσένα

Κι ευθεία να τραβάς

Η μοναξιά είναι ένα στέμμα

Κι εσύ ο βασιλιάς…

Αγάπησε και λίγο εσένα…

Κι απ’ του ουρανού τ’ άστρα στολίσου

Με τα όνειρά σου πάλι ντύσου

Ξεκίνα πάλι να σε βρεις

Να σε βρεις…

Αγάπησε και λίγο εσένα

Και παρ’ το αλλιώς μην κάνεις θέμα

Κάνε παιχνίδι με ό,τι έχεις

Μη λες πως άλλο δεν αντέχεις

Αγάπησε και λίγο εσένα

Κι ευθεία να τραβάς

Η μοναξιά είναι ένα στέμμα

Κι εσύ ο βασιλιάς…

Αγάπησε και λίγο εσένα…

Άνοιξη

2010-03-15T00:24:00.002+02:00

Τι διαφορετικό έχει να δώσει αυτή η εποχή;
Άνοιξη σημαίνει αναγέννηση, σημαίνει ζωή, σημαίνει πολλά χρώματα κι ελπίδα..
Όμως κανένα βιβλίο ή ποίημα δεν εξήγησε ποτέ τι κάνει η άνοιξη στους βάλτους. Τι επιπτώσεις έχει σε κάθε τι βαλτωμένο. Μπορεί η άνοιξη να βοηθήσει κάτι που έχει μείνει στάσιμο για μήνες μπορεί και για χρόνια; Μπορεί να το αναγεννήσει; Να του δώσει χρώμα κι ελπίδα;
Ένας χειμώνας ακολουθείται πάντα από μια άνοιξη;
Ή μήπως πρέπει να ζήσεις χρόνια χειμώνα για μερικές μέρες άνοιξης;
Και μετά τι; Πάλι χειμώνας με την ελπίδα κάποιας άνοιξης;

Η μαγεία του να καταλαβαίνεις τον άλλον

2010-01-22T03:11:00.002+02:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα μια ικανότητα να καταλαβαίνω τους άλλους. Να καταλαβαίνω τι θέλουν να πουν, τι εννοούν, τι νιώθουν κάποια δεδομένη στιγμή. Αρκούσε μόνο να αποστασιοποιηθώ λιγάκι από τη στιγμή και αποκτούσα εικόνα του συνομιλητή μου ή των ανθρώπων που είχα γύρω μου.
Όταν άρχισα να έχω αυτή την ικανότητα, δεν με πολυενοιαζε και δεν την πολυχρησιμοποιούσα. Ήμουνα αλλιώς τότε...
Με τον καιρό είδα και κατάλαβα πως κάτι τέτοιο μπορούσε να με βοηθήσει να καταλάβω και να βοηθήσω τους φίλους μου. Έτσι άρχισα να την αναπτύσω και όντως τις περισσότερες φορές με έκανε να καταλαβαίνω καλύτερα τους ανθρώπους γύρω μου και ίσως και να τους βοηθάω.

Πότε όμως είναι η στιγμή που πρέπει να αναγκασεις αυτήν αίσθηση να σωπάσει, γιατί πιστεύεις πως θα σε κάνει να κάνεις ακόμα ένα λάθος; Να αφιερώσεις το χρόνο σου σε ακόμα ένα άτομο που απλά δεν αξίζει την προσοχή σου και στο αποδεικνύει με τα λεγόμενα του;
Ποτέ ακριβώς πρέπει να ακούσεις τη λογική και να αφήσεις στην άκρη κάθε αίσθηση και διαίσθηση;
Ποιο είναι το ανώτερο επιτρεπτό όριο που πρέπει να αφήνεις να σε πληγώνουν πρόσωπα και καταστάσεις;

«Λυπάμαι αλλά τα όρια μου τα άγγιξε ο προηγούμενος.. και δε σκοπεύω να αφήσω κανέναν να τα ξεπεράσει»

Εν λευκώ

2010-01-16T02:40:00.002+02:00

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ' το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"
τώρα δε θα 'χα τη φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρη η τρέλα
Αν είχε σώμα θα 'ταν πάλι ψέμα.

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ' όποιον μου εξηγήσει
να 'χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...

Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε το θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα 'τανε φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα 'ταν άσπρο ο φόβος
Αν είχε σώμα θα 'ταν σαν κι εμένα.

Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το 'χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...
Ζω μονάχα εν λευκώ....
Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....
Τίποτα σημαντικό....
Ζω μονάχα εν λευκώ....

Ανανέωση

2010-01-16T02:27:00.002+02:00

Αυτό το blog ήθελε κάτι καινούργιο. Έτσι του έδωσα καινούργια εμφάνιση. Ελπίζω και τα posts του τώρα να γίνουν πιο θετικά.
Εύχομαι να σας αρέσει :)

Εσύ εκεί...

2010-01-05T21:33:00.000+02:00

Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τον παράλληλο βαρύς χειμώνας
και το κλίμα ακατάλληλο
Εσύ εκεί κι εγώ στου κοσμου το υπόγειο να σε γυρεύω
σε μια ψεύτικη υδρόγειο

Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο
Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο

Εσύ εκεί εσύ εκεί

Εσύ εκεί κι εγώ στου πόνου τα μεγάφωνα να τραγουδάω
της αγάπης τα παράπονα
Εσύ εκεί κι εγώ σκυμμένος στην κασέτα σου
να με ματώνει η φωνή σου και το ψέμα σου

Εσύ εκεί εσύ εκεί
Εσύ εκεί κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο
Κι εγώ εδώ όλη τη νύχτα αγκαλιά μ' ένα αντίγραφο
Εσύ εκεί εσύ εκεί

Τελευταίο post της δεκαετίας

2009-12-31T23:40:00.004+02:00

20 λεπτά πριν μπει ο νέος χρόνος είμαι μόνη μου στο σπίτι με πυρετό. Οι γονείς μου ήθελαν να μείνουν αλλά δεν τους άφησα. Δεν υπήρχε λόγος να χάσουν την πρωτοχρονιά τους επειδή εγώ αρρώστησα. Προσπαθώ να γεμίσω τις ώρες μέχρι τον καινούργιο χρόνο με τηλεόραση, chat και θερμομετρήσεις.
Με την ευκαιρία, όσο μπορώ προσπαθώ να κάνω έναν απολογισμό της χρονιάς. Μια χρονιά που άλλαξε πολλά γύρω μου και ίσως και μέσα μου. Τελείωσε η φοιτητική μου ζωή. Ορκίστηκα επιτέλους. Βρήκα δουλειά. Την έχασα. Έπεστρεψα στο πατρικό μου. Επέστρεψε για λίγο, εκεί προς το τέλος του έτους και ένα κομμάτι από το παρελθόν και γενικά όλα λίγο πολύ προχώρησαν, όχι πάντα θετικά, αλλά προχώρησαν.
Κατά, τα άλλα το τέλος της χρονιάς, με βρήκε με 2 προτάσεις για δουλειά στην Αθήνα και σκέφτομαι κατά πόσο θέλω να μετακομίσω εκεί και να αφήσω τα Τρίκαλα.
Χρωστάω και ένα ταξίδι στο Ηράκλειο, που κάθε φορά που το σχεδίαζα, τύχαινε πάντα κάτι άσχημο και το ακύρωνα.

Εύχομαι για όλον τον κόσμο το 2010 να σηματοδοτήσει την αρχή της πραγματοποίησης όλων των ονείρων και να βρούμε τη χαμένη ανθρωπιά μας.
Καλή Χρονιά και Καλή Δεκαετία! :)

I am in fever...

2009-12-30T19:27:00.002+02:00

Πάνω που περηφανευόμουν παντού πως φέτος δεν έχω πιάσει ούτε συνάχι, πως δεν κόλλησα καθε ίωση που κυκλοφορεί στη χώρα (όπως κάθε άλλη χρονιά), που ακόμα ακόμα το ανώτερο αναπνευστικό μου δε με ενόχλησε καθόλου τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες, ξυπνάω σήμερα με πονόλαιμο, βήχα και συνάχι.
Είπα να μην πτοηθώ και να το πολεμήσω με βιταμίνη C, κανένα ζεστό, πολλά υγρά και ξεκούραση. Αλλά δε μου έκανε τη χάρη. Το απογεύμα, ξύπνησα με ρίγος και έβαλα θερμόμετρο και τα πρώτα δέκατα είναι εδώ. Οπότε άρχισαν και τα depon.
Ελπίζω μόνο αύριο να είμαι καλά ή έστω καλύτερα και να μπορέσω να βγω (ναι ξέρω έχω πολύ ταπεινούς στόχους, αλλά μια φορά το χρόνο έχουμε πρωτοχρονιά και μαζευόμαστε!)
Θύμαμαι πως πριν 2 χρόνια πάλι είχα αρρωστήσει τέτοιες μέρες και έκανα πρωτοχρονιά στο κρεβάτι μου παρέα με χάπια και το θερμόμετρο. Ελπίζω απλά φέτος να μην επαναληφθεί πάλι...

Καφείνη

2009-12-20T22:55:00.003+02:00

Ξεκίνησα να πίνω καφέ πολύ νωρίς, όταν ήμουν περίπου 11 με 12 χρονών. Ξεκίνησα μάλιστα με cappuccino, γιατί μου άρεσε πολύ η γεύση του. Έπινα ένα φλυτζάνι την ημέρα, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας κι όχι μόνο δε μου προκαλούσε υπερένταση ή υπερδιέγερση, αλλά μπορούσα να κοιμηθώ αμέσως χωρίς κανένα πρόβλημα. Τον απολάμβανα.
Κάπου στα 14 με 15, όταν περνούσα τη φάση της νευρικής ανορεξίας, μια κυριακή πρωί, καλοκαίρι, είχα τη φαεινή ιδέα να πιώ φραπέ με γάλα. Η μέρα μου τελείωσε με το γιατρό στο σπίτι μας, να με προειδοποιεί πως είμαι οριακά στο τέλος και πως πρέπει άμεσα να ξαναρχίσω να τρώω αν θέλω να επιβιώσω. Μερικές ώρες μετά τον καφέ με είχε πιάσει τρελή υπερδιέγερση, έτρεμα ολόκληρη και ενώ έξω μπορεί να είχε και 40 βαθμούς εγώ κρύωνα και ανέβαζα πυρετό.
Από εκείνη τη μέρα ο καφές έπαψε να είναι απόλαυση για μένα και ακόμα και ο καφές φίλτρου μου προκαλούσε ανάλογα συμπτώματα. Για αρκετά χρόνια έκοψα εντέλως τον καφέ.
Τα starbucks έγιναν αιτία να ξαναρχίσω να πίνω καφέ, ελαφρύ πάντα: είτε φίλτρου με πολύ γάλα είτε latte βανίλια.
Στην αγγλία άρχισα και το decaf. Ακόμα και αυτός μου προκαλούσε μια κάποια υπερδιέργεση, αλλά το ανεχόμουν γιατί δεν ήθελα να στερούμαι κάθε είδους καφέ.
Για cappuccino ούτε λόγος! Κανά 2 φορές που δοκίμασα να πιώ εκτός απο υπερδιέργεση, μου προκάλεσε και υπέρταση (πράγμα εντελώς παράλογο για άτομο με μόνιμη υπόταση)
Όταν επέστρεψα Τρίκαλα και στην καφετιέρα μας, ξεκίνησα να παίρνω διάφορες γεύσεις καφέ από τα coffee way, οι οποίες ήταν αρκετά ελαφριές και μου προκαλούν υπερδιέργεση και ταχυπαλμία σε μικρό και ελεγχόμενο βαθμό.
Εκτός από σήμερα, που ήπια τον αγαπημένο μου καφέ φίλτρου με άρωμα σοκολάτα-κανέλα-φουντούκι και άρχισαν όλα τα συμπτώματα μαζί. Κάθε φορά που αρχίζουν, λέω πως δε ξαναπιώ ποτέ καφέ, υπόσχεση που αναιρώ την επόμενη φορά που έχω όρεξη για καφέ (συνήθως την επόμενη μέρα)
Συχνά αναρωτίεμαι τι πρέπει να κάνω για να συνηθίσει πάλι ο οργανισμός μου την καφείνη και να πάψει να αντιδρά, μιας κι έχω αποδεχτεί πως καφέ θα πίνω ακόμα κι αν μετά μοιάζω σα να έχω πάρκισον.
Η σημερινή επιστροφή των συμπτωμάτων με έκανε να αναρωτηθώ, σε ποσες περιπτώσεις επιλέγουμε να κρατήσουμε κάτι ή κάποιον ή να μείνουμε σε μια κατάσταση ενώ έχει αρνητικές επιπτώσεις πάνω μας. Βλέπουμε την απόλαυση που μας χαρίζει κάτι βραχυπρόθεσμα και για λίγο καιρό και αγνοούμε επιδεικτικά τις μακροχρόνιες επιπτώσεις του.
Και καλά, ο καφές έχει μόνο σωματικές επιπτώσεις που μετά από μερικές ώρες περνάνε και επίσης αν αυξήσεις σταδιακά την ποσότητα καφείνης που λαμβάνεις, οι επιπτώσεις αμβλύνονται μέχρι που μπορεί να εξαληφθούν.
Οι κατάστάσεις όμως έχουν κυρίως ψυχικές επιπτώσεις (ενίοτε και ψυχοσωματικές). Και όσο αυξάνουμε τη δόση τους, οι επιπτώσεις οξύνονται και μας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα.
Όπως ο καφές, έτσι και οι προβληματικές καταστάσεις ή τα προβληματικά άτομα προκαλούν εθισμό, ικανό να σε κάνει να αγνοήσεις κάθε επιπτωση που έχουν πάνω σου όσο μεγάλη κι αν είναι. Κι ενώ βλέπεις τα αρνητικά να έρχονται κατά πάνω σου, εσύ λες απλά πως σε λίγο κάθε τι κακό θα περάσει και συνεχίζεις να αφήνεσαι στον εθισμό σου.

Εγώ πάντως καφέ θα συνεχίσω να πίνω μέχρι να μην έχει καμιά επίπτωση πάνω μου.-

Θα πάω όταν γουστάρω...

2009-12-18T22:10:00.002+02:00

Λοιπόν λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω που πάμε,
Αν θέλεις έλα ,είσαι μεγάλη κοπέλα
Κι αποφασίζεις ,αν προχωράς ή αν γυρίζεις

Εγώ θα πάω, παίρνω ανάσα βουτάω,
Φτάνω στον πάτο, δεν είναι ωραία εκεί κάτω
Μετά ανεβαίνω ,τώρα το καταβαίνω
Ξανά ανασαίνω ,και τώρα καταλαβαίνω
Περνάς τ'άγκαθια, περνάς τ'άγκαθια
Μονάχα για την προσπάθεια

Ένα μαχαίρι ,κρατεί τ'αόρατο χέρι
Και κάθε μέρα ,σου λέει την ιδία φοβερά
Θα το παλέψεις ,ή αλλιώς θα μου τα επιστρέψεις
Όπως τα βρήκες ,και μη μετρά τόσες νίκες
Γιατί στ'άγκαθια, γιατί σ τ'άγκαθια
Μετράει μονό η προσπάθεια

Βλέπω το μέλλον ,των κερδισμένων κυπέλλων
Και λέω όχι ,τέρμα οι μεγάλοι μου στόχοι
Γιατί είναι τύχη , αν τελικά θα πετύχει
Και δεν με νοιάζει ,που πάω μ' οποία σου μοιάζει
Καμία εμπάθεια.. καμία εμπάθεια ...
Για αυτούς που κάνουν προσπάθεια

Δεν τους ζηλεύω ,μ' αρέσει απλός να χαζεύω
Τι έχουν οι άλλοι , μες το δικό τους κεφάλι
Σε τι διαφέρουν ,όλοι μπορούν να στη φέρουν
Μ' αυτά τα χάδια ,που αφήνουν βαθιά σημάδια
Μη σταματήσεις, μη σταματήσεις ...
Ειν η καλή σου προσπάθεια

Μα ποια ζωή σου ,θα πάρεις κάτι μαζί σου
Ποσά θα μείνουν ,κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν αλλά ,είναι μεγάλη η σκάλα

Δεν πάω πάσο , και αν όλα είναι να τα χάσω
Καμία ευθύνη ,ποτέ μη σώσει και γίνει..
Εγώ ομορφιά μου ,αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω ,στον πρώτο δυνατό πόνο
Και πες στον Χάρο ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...
Ναιιι και πες στον Χάρο ,θα πάω όταν γουστάρω ...

Ιστορία Παλιά...

2009-12-12T23:43:00.002+02:00

Ιστορία παλιά

Ιστορίες παλιές
θα ΄ρθεις να πεις να διαλέξω
τις ξέρω καλά
τις ξέρω τις έμαθα απ' έξω

Ιστορία παλιά
που σου λέει ξανά σ' αγαπώ
τώρα πάω, πάω μακριά

Και ό,τι κι αν πεις
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει

Τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω, μα ειν' αργά

Ιστορία παλιά
θα σου πω άλλη μια φορά
τα λόγια της ακριβός θησαυρός
οι λέξεις της είναι χρυσός

Μην την πεις
μην την πεις μ' ακούς
η σιωπή σου ειν' ο μόνος χρυσός
δε σ' ακούω, δεν έχεις φωνή
τα ξεπούλησες όλα, δε μένει δραχμή
και στη μάχη που θέλεις να πας
έχεις χάσει από πριν
φύγε, μην πολεμάς

Τι μου ΄πες τι σου πα
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δε κολλάει

Μα πού πας;
Πάω μακριά
Μ' αγαπάς;
Σ' το λέω ειν' αργά!

Ιστορία παλιά
τελευταία φορά θα σου πω
μην ψάχνεις τέλος κι αρχή
η φωτιά σου έχει σβήσει
είμαι σ' άλλη εποχή

Πονά η φωνή σου, μη λες
αν φύγεις εσύ
δεν υπάρχω κι εγώ
δεν έχει η ιστορία
αρχή ούτε τέλος
κάθε της λέξη θανάσιμο βέλος

Και ό,τι κι αν πούμε
είναι αργά, δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δε κολλάει

Τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω, μα είναι αργά
τώρα πάω, σ' αγαπάω...

Μακάρι να ξερα...

2009-12-11T03:55:00.000+02:00

Μακάρι να 'ξερα αν τα κατάφερα.
Μονάχα εσύ μπορείς να δώσεις απαντήσεις
αν τα κατάφερα, θα 'θελα να 'ξερά
Έστω για λίγο την φωτιά μου ν' αγαπήσεις

Να συνεχίσω να σ' ονειρεύομαι
ή να παλέψω να σε ξεχάσω;
Όταν σε βλέπω ακόμα καίγομαι
μα δεν αντέχω πια να τρέχω να σε φτάσω.
Αχ ,δεν αντέχω εγώ να τρέχω να σε φτάσω.
Πες μου αν πρέπει πια να σε ξεχάσω.

Όσο κι αν έπαιξες, όσα κι αν έκλεψες,
πάντα σε στήριξα και κράτησα πορεία.
Μπροστά στο δάκρυ σου να είμαι η άκρη σου,
το μόνο που ήθελα σε αυτή την τρικυμία

Να συνεχίσω να σ' ονειρεύομαι
ή να παλέψω να σε ξεχάσω;
Όταν σε βλέπω ακόμα καίγομαι
μα δεν αντέχω πια να τρέχω να σε φτάσω.
Αχ ,δεν αντέχω εγώ να τρέχω να σε φτάσω.
Πες μου αν πρέπει πια να σε ξεχάσω.

Μακάρι να 'ξερα;

Μην το πεις...

2009-12-11T01:35:00.002+02:00

Μην το πεις οτι θες να σε ξεχάσω
μην το πεις κάποιον άλλον να κοιτάξω
μην το πεις πως ο χρόνος μας τελείωσε
πως και στους δυο μας στοίχισε
εσύ είσαι που έφυγες νωρίς

Άλλη μια φορά που μένω πίσω
με σβηστό το φως θα σε μισήσω
άλλη μια φορά θα βλέπω το κενό
Άλλη μια φορά που πέφτει η αυλαία
και στην πράξη αυτή την τελευταία
άλλη μια φορά θα λέω πως εγώ
δεν αγαπώ...

Μην το πεις πως δεν ήσουνα για μένα
μην το πεις πως είναι όλα περασμένα
μην το πεις πως το όνειρο σταμάτησε
πως η σελίδα τσάκισε
πως φτάσαμε στο τέλος της γραμμής

2009-12-10T14:41:00.002+02:00

Ο άνθρωπος που θα είναι μαζί μου θέλω να τον ρωτάω τι σκεφτεται και να μου απαντάει, ακόμα κι αν σκέφτεται κάτι άσχετο.
Θέλω να μπορώ να του αποκαλύψω πως αυτό το blog είναι δικό μου, πως η ocsoul είναι αυτή που στέκεται δίπλα του. Να καθίσει να το διαβάσει. Να δει πως είμαι ακριβώς. Να δει πως έχω νιώσει σε διάφορες περιόδους της ζωής μου. Να δεί τη λύπη μου στις πραγματικές της διαστάσεις. Να καταλάβει τι ένιωθα ή τι νιώθω κάθε φορά που γράφω εδώ.
Θέλω να μπορώ να του λέω μόνο αλήθειες και να κάνει και αυτός το ίδιο.
Θέλω να είμαστε στο παρόν και να έχει δεχτεί το παρελθόν και να μη φοβάται να μιλήσει για το μέλλον.
Θέλω να μπορώ να του μιλάω, όπως μιλάω στους φίλους μου. Να μην πρέπει να διαλέγω με προσοχή τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσω ώστε να μην υπονοήσουν κάτι διαφορερικό και τον φρικάρουν.
Θέλω να μπορώ να του πω μείνε και να ξέρω πως θα το κάνει, χωρίς να ψάχνει να βρεί το γιατί του το ζητάω.
Θέλω να με αφήνει να τον καταλάβω χωρίς να πρέπει να τον περνάω από ανάκριση.
Θέλω να ξέρει τον αντίκτυπο που έχουν τα λόγια του ή οι πράξεις του πάνω μου.
Θέλω δίπλα του να είμαι ο εαυτός μου. Πότε γκρινιάρα, πότε κακόκεφη, πότε χαρούμενη, πότε νευριασμένη, πότε με αυτοπεποίθηση και άλλοτε χωρίς. Απλά ο εαυτός μου.
Θέλω να μη φοβάται να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Κρίμα που αυτός ο άνθρωπός δεν είσαι εσύ...

Κακές Συνήθειες

2009-12-09T23:20:00.000+02:00

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
να κλέψω το γλυκό μέσα απ' το βάζο
με ξύλινα σπαθιά να πολεμώ
και μια ζωή στα πόδια να το βάζω

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες

Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ
στα λάθη μου φτηνά να τη γλιτώσω
μου μάθαν να φοβάμαι ό,τι αγαπώ
και μια ζωή να φεύγω πριν να δώσω

Μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες
το νιώθω τώρα καθαρά
πως είναι αργά γι' αλήθειες

Όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα
όλη μου η ζωή συνένοχη και πώς γουστάρω
κάτι απογέματα με καφέ και τσιγάρο

Τα θέλω και δε θέλω μου

2009-12-06T01:59:00.000+02:00

Θέλω:
* να προχωρήσω στη ζωή μου
* να ξαναείμαι με τους φίλους μου στην Αθήνα
* να γίνω παραγωγικότατη
* να ζήσω σε καινούργιο δικό μου χώρο
* να γνωρίσω καινούργιο κόσμο
* να έχω (σχετική) οικονομική ανεξαρτησία
* να δω τι με περιμένει στη γωνία

Δε θέλω:
* να αφήσω την οικογένεια μου
* να αφήσω το πατρικό μου
* να φύγω από τα Τρίκαλα
* να σταματήσω τα μαθήματα για την κατασκευή κοσμημάτων
* να σταματήσω το aerobic (πρώτη φορά μου αρέσει που γυμνάζομαι)
* να σταματήσω να έχω ελεύθερο χρόνο
* να ζω για να δουλεύω
* να μη μου φτάνουν τα λεφτά
* να πρέπει να παίρνω πεντακόσια μέσα για να φτάσω κάπου.

-Διχασμένη προσωπικότητα;;
-Αυτην τη στιγμή σίγουρα ναι!

Location:Trikala,Greece

True facts

2009-12-05T02:15:00.000+02:00

Η χειρότερη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου είναι όταν έχει τελειώσει με τις σπουδές και πρέπει να βρει δουλειά. Εκείνη τη στιγμή αναγκαζεσαι σχεδόν βίαια να αποδεχτείς πως τελείωσε η ανεμελιά των φοιτητικών σου χρόνων και πρέπει να ψάξεις για δουλειά στο αντικείμενο που σου αρέσει (στην ιδανικότερη περίπτωση). Κι εκεί αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως ο χώρος στον οποίον θες να εργαστείς είναι γεμάτος ελεεινά και μοχθηρά ανθρωπάκια που πιστεύουν πως όλα τους ανήκουν και δε διστάζουν να πατήσουν επί πτωμάτων για να διατηρήσουν τα οποία κεκτημένα νομίζουν πως έχουν. Αλλά, αυτό το ξεπερνάς σχετικά γρήγορα (σίγουρα όχι και ανώδυνα).
Ξεκινάει μια ανελέητη διαδικασία να στέλνεις βιογραφικά, να περιμένεις απαντήσεις και να περνάς από συνεντεύξεις. Και όταν αποφασίσει κάποιος, κάπου να σου δώσει μια ευκαιρία (μιάς και δεν έχεις προϋπηρεσία κι αυτό στο χτυπάνε σε κάθε δυνατή ευκαιρία) ακούς το μισθό και αυτά που σου προσφέρουν και δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις, να κλαψεις ή να λυπηθεις τους γονείς σου, που τόσα χρόνια ξοδεψαν μια περιουσία για να σπουδασεις και για να παίρνεις τρεις κι εξήντα.
Και να σου λένε κιόλας πως το μισθό που ζητάς δε θα στον έδιναν ούτε στην Αγγλια. Κι εσύ να συγκρατείσαι για να μην τους απαντήσεις πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται και πως ένας υπάλληλος με μεταπτυχιακό στην Αγγλια ξεκινάει με 2500 λίρες βασικό μισθό. Αλλά, αυτά ας τα σκεφτοσουν όταν σε έπιασαν οι συναισθηματισμοί και αποφασισες να επιστρεψεις στην χώρα σου.
Και τότε είναι που μπαίνεις σε μεγάλο διλλημα. Να μείνεις στην πόλη σου σχεδόν άνεργη και να σε στηρίζουν οικονομικά οι γονείς σου, νιώθοντας πως είσαι αντιπαραγωγικός και βάρος και έχοντας την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος εργοδότης που δε θα σου συμπεριφέρεται λες και σου κάνει χάρη ή θα δεχτεις τη δουλειά και τον πενιχρό μισθό και θα πιάσεις σπίτι στην Αθηνα, οπου στην ουσία θα ζεις για να δουλεύεις κι όλα τα έσοδα σου μετά βίας θα καλύπτουν τα έξοδα σου και φυσικά πάλι οι γονείς θα πρέπει να σε στηρίζουν οικονομικά;
Κι αφού εύκολη λύση στο πρόβλημα δεν μπορείς να βρεις τα βάζεις με τον εαυτό σου που δεν ικανοποιείται με τίποτα, που δεν έχει μάθει να συμβιβάζεται και που δε θέλει να εστερνιστεί τη νοοτροπία του «πήγαινε στο Δημόσιο, δε δουλεύεις και πληρωνεσαι» Γιατί τελικά μπορεί να είναι αλήθεια πως ο ιδιωτικός τομέας παράγει τον πλούτο αυτής της χώρας, αλλά δε σε πληρώνουν σύμφωνα με τα προσόντα που μπορεί να έχεις. Κάτι που στο Δημόσιο αποτελεί νόμο ανεξάρτητο του έργου που παραγεις. Κι ύστερα αναρωτιέσαι γιατί όλοι κυνηγάνε με κάθε μέσο μια θέση στο Δημόσιο...

Location:Αργυρουπόλεως,Αργυρούπολη,Greece

Αν η ψυχή...

2009-11-30T01:10:00.001+02:00

Μια φυλακή σε προσμένει όταν φοβάσαι
αυτό ψυχή μου να θυμάσαι.
Μια Κυριακή που πεθαίνει μην τη λυπάσαι
αν αγαπάς ο ίδιος θα' σαι.
Παίζει ο πόνος τα βράδια με την καρδιά σου
κυνηγάει τα δάκρυά σου
κι όταν στο δρόμο σου θα 'βρεις παλιά φιλιά σου
βάλτα στην αγκαλιά σου.

Αν η ψυχή είχε φωνή
και μπορούσε να μιλάει
κάνε πιο κει θα 'χε πει
στο κορμί που την χαλάει.
Αν η ψυχή είχε πιει
και μπορούσε να γελάει
κάνει πιο κει θα 'χε πει
στο κορμί που την ξεχνάει.

Χειμώνας σε περιμένει όταν αργήσεις
αυτή την άνοιξη να ζήσεις
κι όταν η αγάπη πεθαίνει να μη δακρύσεις
πόθους ξανά θ' αναστήσεις.

New Path?

2009-11-30T01:06:00.003+02:00

-A new path?
-Hm.. Maybe...

Η Έπιστροφή

2009-11-23T22:15:00.003+02:00

Ένα ποστ που άργησε να γίνει.

Επιστρέψαμε πίσω. Δηλαδή μόνη μου επέστρεψα. Στα Τρίκαλα. Η συμβίωση με όλη μου την οικογένεια δεν είναι εύκολη, αλλά θα στρώσει.
Οι φίλοι μου είναι όλοι σε διαφορετικά μέρη, αλλα ας είναι καλά το ιντερνετ και τα τηλέφωνα.
Βρήκα και δουλειά (ο Θεός να την κάνει) τηλεργασία σε έναν τυπά που δεν ξέρει τι του γίνεται. Ψάχνω όμως και για κάτι πολύ καλύτερο και ταυτόχρονα υπάρχουν κι άλλες ιδέες.
Άρχισα και κατασκευή κοσμήματος για να περνάει ο χρόνος και γενικά προσπαθώ να βρω καινούργια ενδιαφέροντα.
Κατά τα άλλα ζω την απόλυτη ηρεμία. Πολύ ηρεμία. Ευτυχώς κάνουμε μια ανανέωση στα πράγματα στο σπίτι κι έχω και ασχολούμαι.
Σε γενικές γραμμές αυτή είναι η ζωή μου τους 2 τελευταίους μήνες.

Καλό ταξίδι..

2009-10-19T14:52:00.001+03:00

Όταν διάβασα αυτό, πάγωσα... Δεν μπορεί...
Καλό ταξίδι Γιάννη και συγγνώμη που δε σου φέρθηκα με τον καλύτερο τρόπο...

Κάτι σαν απολογισμός...

2009-09-11T04:14:00.002+03:00

Έτσι τελειώνει ακόμα ένα κεφάλαιο στη ζωή μου και σε αυτό το blog. Η ζωή μου στο Warwick σε κάτι λιγότερο από 2 ώρες θα τελειώσει. Κάπου το απόγευμα της σημερινής μέρας θα βρίσκομαι στην Ελλάδα.

Δεν κάναμε αρκετά πάρτυ
Δεν ήπιαμε αρκετες μπύρες
Δεν πειράξαμε αρκετά ο ένας τον άλλον
Δε γελάσαμε αρκέτα
Δεν κουτσομπολέψαμε αρκετά
Δε βγάλαμε όσες φωτογραφίες έπρεπε
Δεν περάσαμε αρκετό χρόνο όλοι μαζί

Γιατί τώρα που φεύγω θέλω κι άλλα. Δε νιώθω να χόρτασα τη ζωή με όλους αυτούς τους ανθρώπους, στην παράξενη αυτή χώρα.
Σίγουρα είχαμε και κακές στιγμές και σίγουρα πεθυμήσαμε πολλές φορές τις χώρες μας και τους εκεί φίλους μας.
Όμως σχεδόν ένα χρόνο μετά, ένα χρόνο που κύλησε σα νερό, συνειδητοποιούμε πως σίγουρα θα μας λείψουν όλα αυτά που ζήσαμε εδώ και σίγουρα αν μπορούσαμε θα μέναμε κι άλλο.
Ελπίζω απλά η ζωή να επιφυλάσει σε όλους μας κάτι καλό στην επόμενη γωνία και μην χάσουμε την επαφή μεταξύ μας, έστω και μέσα από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή.

ΧΧΧ

Γιατί αν τα κάναμε όλα αυτά

5 μέρες ακόμα

2009-09-05T23:38:00.002+03:00

Packing

2009-09-05T02:40:00.002+03:00

Είμαι εδώ σχεδόν ένα χρόνο και σήμερα ξεκίνησα τη διαδικασία μαζέματος των αντικειμένων που θα επιστρέψουν μαζί μου στην Ελλάδα. Σε 6 μέρες από σήμερα επιστρέφω οριστικά πίσω.
Αλήθεια ποιο κουτί θα χωρέσει τόσες αναμνήσεις?

Κοίτα εγώ

2009-09-01T15:59:00.000+03:00

Ο άλλος μου εαυτός

2009-08-22T14:45:00.000+03:00

Σκόρπιες Σκέψεις

2009-08-22T13:59:00.005+03:00

Η αίθουσα αναμονής ενός αεροδρομίου είναι περίεργος χώρος με παράξενη αύρα. Τόσος κόσμος μαζεμένος και ωστόσο ο χώρος μοιάζει τόσο παγωμένος και θλιβερός. Παρέες 2, 3, 4 ατόμων συζητάνε και περιμένουν την ώρα της επιβίβασης τους στο αεροπλάνο. Άλλοι φεύγουν για ένα ταξίδι αναψυχής, άλλοι για δουλειά, άλλοι για σπουδές και για άλλες υποχρεώσεις. Αν παρατηρήσεις προσεχτικά, οι μόνοι που βλέπεις να έχουν χαρά στο βλέμα τους είναι αυτοί που φεύγουν για διακοπές. Οι υπόλοιποι μοιάζουν σκυθρωποί, ίσως να εύχονται να σταματούσε εκεί ο χρόνος και να έμεναν κι άλλο με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Ίσως παλι να έχουν βαρεθεί τις ατελείωτες πτήσεις και να εύχονται απλά να είχαν τη δυνατότητα να διακτινιστούν στο μέρος που θέλουν να πάνε.

Το ταξίδι με το αεροπλάνο σου χαρίζει αρκετές ώρες χωρίς να ξέρεις τι να τις κάνεις. Κοιτάς έξω από το παράθυρο και ενώ το αεροπλάνο κινείται με τέράστιες ταχύτητες εσύ νομίζεις πως βλέπεις συνέχεια το ίδιο σύννεφο. Μερικές ανατάραξεις που και που και η φωτεινή ένδειξη προσδεθείτε, αναταράσει και τις σκέψεις σου. Σταυρώνεις τα χέρια σου, κλείνεις τα μάτια σου και περιμένεις να περάσει αυτή η αίσθηση του τραντάγματος, που στις τόσες χιλιάδες πόδια, όχι μόνο δε σε διασκεδάζει, αλλά σε γεμίζει με δυσοίωνες σκέψεις "θα πέσει, δε θα πέσει το αεροπλάνο." Μόλις σταματήσουν αυτές οι αναταράξεις και σβήσει και η ένδειξή προσδεθείτε, ανοίγεις τα μάτια, ξεσταυρώνεις τα χέρια, αρχίζεις να αναπνέεις κανονικά και γελάς από μέσα σου με τον εαυτό σου, που μάλλον σου βγήκε περισσότερο φοβιτσίαρης από όσο νόμιζες, ειδικά τώρα που μεγαλώνει.

Οι μέρες προχωράνε, είσαι τρεις μέρες μακριά από την ημέρα που πρέπει να τελειώσεις την πτυχιακή σου. Ενώ έχεις αρκετή δουλειά να κάνεις, ο καλός και ο κακός σου εαυτός δίνουν μάχη. Ο ένας σου λέει πως πρέπει να διαβάσεις για να τελειώνεις, ο άλλος βαριέται. Του πρώτου τα επιχειρήματα είναι πως αν διαβάσεις και περάσουν αυτές οι τρεις μέρες μετά θα είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις χωρίς περιορισμούς και πως στην επόμενη στροφή σε περιμένει κάτι καινούργιο για να αρχίσεις και θα είναι καλό. Ο δεύτερος δεν έχει επιχειρήματα αλλά κερδίζει τη μάχη και σε αφήνει να γράφεις posts. Εσύ σκέφτεσαι πως πρέπει κάποια στιγμή αυτοί οι 2 να γίνουν ένα, να ενωθούν και συμπορευτούν. Είναι ο μόνος τρόπος για να μη σε τρελάνουν. Ακόμα ψάχνεις όμως τον τρόπο να τους συμφιλιώσεις.

Μια πτυχιακή που αλλιώς ξεκίνησε κι αλλιώς καταλήγει σε ταλαιπωρεί εδώ και μερικούς μήνες. Όχι ότι της έδωσες τη δέουσα προσοχή. Στην αρχή δηλαδή ήθελες να το κάνεις, γιατί σου άρεσε πολύ. Μετά όμως δεν έβγαινε όπως ήθελες κι άρχισε να σου τη δίνει. Ο κακός σου εαυτός σε έκανε να τη βαριέσαι. Ο καλός σου εαυτός επιμένει να την τελειώσεις για να σου φύγει από την μέση. Έχεις τόσα σχέδια που σε περιμένουν. Τίποτα δεν πρέπει να σε κρατάει πίσω.

Σε τρεις βδομάδες θα έχεις ξεμπερδέψει από δω. Θα έχεις μαζέψει τα πράγματα σου, και αφού θα περάσεις πάλι τη διαδικασία της πτήσης με αεροπλάνο θα είσαι πίσω. Με πολλά σχέδια στο μυαλό και πολλούς στόχους. Έχεις βαρεθεί τον κακό σου εαυτό που σε κάνει να τεμπελιάζεις και να βαριέσαι και λες πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρεις (Μεταξύ μας, πάντα τα κατάφερνες, ακόμα και όταν ο κακός σου εαυτός κυριαρχεί, απλά κουράζεσαι παραπάνω) Το έχεις αποφασίσει εδώ και καιρό πως θα τον κάνεις πέρα και θα προσπαθήσεις να ξεκίνησεις κάτι από την αρχή με πρόγραμμα. Αν τυχόν επιτεθεί, έχεις αποφασίσει με το ζόρι να τον αιχμαλωτήσεις μέχρι να δεχτεί την ένωση με τον καλό σου εαυτό. Ξέρεις πως η όλη διαδικασία, τελικά θα έχει πλάκα, όσο και να σε παιδέψει. Μάλλον κάτι τέτοιο θα λέγεται ζωή.

Ξέρεις τι είναι?

2009-05-26T02:59:00.003+03:00

Ξέρεις τι είναι να κοιτάς το "παρελθόν" σου και να βλέπεις πως δεν αγάπησες ποτέ?
Ξέρεις τι είναι να κοιτάς πίσω και να βλεπεις πόσα άτομα εξιδανίκευσες, απλά για να καλύψεις ένα κενό που δεν καλύπτοταν με υποκατάστατα?
Ξέρεις τι είναι να νιώθεις μοναξιά και τίποτα να μην μπορεί να την απομακρύνει?
Ξέρεις τι είναι να νιώθεις μόνος μέσα σε ένα πλήθος?
Ξέρεις τι είναι να αρχίσεις να πείθεσαι σιγά σιγά πως αυτό που ζητάς δεν υπάρχει?
Ξέρεις τι γίνεται όταν τα παραμύθια και οι ιστορίες που φτιάχνεις με το μυαλό σου δε σου κάνουν πια καλό και δε βοηθάνε σε τίποτα?
Ξέρεις τι είναι να έχεις πράγματα να μοιραστείς και να μην υπάρχει κάποιος να του τα δείξεις?
Ξέρεις πως είναι όλα αυτά να συνυπάρχουν μέσα σε μια ψυχή?

Α ρε μοναξιά...

2009-05-16T18:15:00.001+03:00

Α, ρε μοναξιά
να είχες μέσα σου καρδιά
να καταλάβαινες τι είσαι τελικά.
Θά 'βλεπες και συ
για μια αγάπη τι θα πει
να καταστρέφεσαι χωρίς επιστροφή.

Α, ρε μοναξιά
απόψε πάλι τη ζητάς
πού ταξιδεύεις την καρδιά μου, πού με πας;
Μόνο ένα λεπτό
δώσε μου για να ξεχαστώ
δεν το αντέχω το μαρτύριο αυτό.

Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
μια καρδιά που πέρασε πολλά.
Έδωσα τα πάντα κι έχω πάρει μόνο πόνο
Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
ένα ψέμα ήταν τελικά
και για ένα ψέμα τη ζωή μου την τελειώνω.

Α, ρε μοναξιά
σαν νύχτα μέθυσες ξανά
δε ξημερώνει, πάλι η ώρα δεν περνά.

Α, ρε μοναξιά
δώσε μου πίσω τα φτερά
και ξέχασέ με να πετάξω πιο ψηλά.

Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
μια καρδιά που πέρασε πολλά.
Έδωσα τα πάντα κι έχω πάρει μόνο πόνο
Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
ένα ψέμα ήταν τελικά
και για ένα ψέμα τη ζωή μου την τελειώνω.

Καραβάνι

2009-05-06T05:01:00.001+03:00

Αν ξυπνήσεις το πρωί
κι η καρδιά σου πάει να σπάσει
φίλο σύμμαχο θα βρεις
μπόρα είναι θα περάσει

Αν στο δρόμο σου χαθείς
και δεν ξέρεις που σε πάει
στην καρδιά φάρο θα δεις
ας την να σε οδηγάει

Ξέρω ψάχνεις το γιατί
και το ψέμα σ' αρρωσταίνει
σκέψου αυτό είναι η ζωή
καραβάνι που πηγαίνει

Σαν κι εσένα είμαι κι εγώ
κλαίω, γελάω, αγαπάω
καραβάνι είναι η ζωή
και μαζί σου προχωράω

Έλα πάμε

Ξέρω νιώθεις μοναξιά
και τις νύχτες σε βαραίνει
μα ταξίδι είναι η ζωή
καραβάνι που πηγαίνει

Έλα πάμε. Έλα πάμε

Αφιερωμένο σε σένα που τα τελευταία χρόνια δεν έχεις φύγει στιγμή από δίπλα μου, ακόμα και τώρα που περνάς δύσκολα...

Να' βρισκα ένα τρόπο...

2009-05-05T04:31:00.001+03:00

Να ταξίδευα σαν άστρο

Στων ματιών σου το στερέωμα

Στο στόμα σου σα σοκολάτα να έλιωνα

Την πίκρα σου να σβήσω λίγο φως μου

Θάλασσα μου σαν το κύμα

Μέσα σου να στροβιλίζομαι

Μ’ ένα άγγιγμά σου μόνο να γκρεμίζομαι

Πιο πέρα απ’τα πέρατα του κόσμου

Να ΄βρισκα έναν τρόπο

Μέσα σου να μπω

Μ’ έρωτα να σε μεθούσα

Τη ζωή μου να γυρνούσα ανάποδα

Κι εσύ να μ΄ αγαπάς

Να καιγόμουνα τις νύχτες

σαν τσιγάρο μες στα χείλια σου

Μοτοσικλέτα να γλιστράω στα μίλια σου

Κι ο δρόμος αδιέξοδο ας γράφει

Να σε χάιδευα σαν ηλιαχτίδα

Κάθε που ξημέρωνε

Κι αυτά που μας χωρίζουν να μας δένανε

Κι οι φόβοι μας να γίνουν όλοι στάχτη

Να ΄βρισκα έναν τρόπο...

Κι εσύ να μ΄ αγαπάς...

I stand

2009-05-03T20:07:00.001+03:00

When you ask me, who I am:
What is my vision? And do I have a plan?
Where is my strength? Have I nothing to say?
I hear the words in my head, but I push them away.

'Cause I stand for the power to change,
I live for the perfect day.
I love till it hurts like crazy,
I hope for a hero to save me.
I stand for the strange and lonely,
I believe there's a better place.
I don't know if the sky is heaven,
But I pray anyway.

And I don't know
What tomorrow brings
The road less travelled
Will it set us free?
Cause we are taking it slow,
These tiny legacies.
I don't try and change the world;
But what will you make of me?

'Cause I stand for the power to change,
I live for the perfect day.
I love till it hurts like crazy,
I hope for a hero to save me.
I stand for the strange and lonely,
I believe there's a better place.
I don't know if the sky is heaven,
But I pray anyway.

With the slightest of breezes
We fall just like leaves
As the rain washes us from the ground
We forget who we are
We can't see in the dark
And we quickly get lost in the crowd

'Cause I stand for the power to change,
I live for the perfect day.
I love till it hurts like crazy,
I hope for a hero to save me.
'Cause I stand for the power to change,
I live for the perfect day.
I love till it hurts like crazy,
I hope for a hero to save me.
I stand for the strange and lonely,
I believe there's a better place.
I don't know if the sky is heaven,
But I pray anyway.

Η μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

2009-04-25T03:19:00.001+03:00

Πάρτε κι ένα ανάλογο τραγουδάκι:

Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα.

Και το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα.

Οι αναμνήσεις μου, μου πιάνουνε κουβέντα.

Απόψε λέω να παίξω απ' τα κερδισμένα.

Κι έτσι τον δρόμο μου ανάποδα μαζεύω.

θυμάμαι όλα της ζωής μου τα λημέρια.

Τάιζα λύκους και μου τρώγανε τα χέρια,

Κι έτσι παιδεύτηκα να μάθω να χαϊδεύω.

Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.

Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,

τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Ύστερα ήρθαν οι χαρούμενες παρέες...

Όλο μου 'λέγαν, σε κανέναν δε χρωστάω.

Με πότιζαν οινόπνευμα να μάθω να γελάω,

κι εγώ τις άφησα κι έψαξα για νέες.

Η θάλασσα με μάζεψε απ' το δρόμο.

Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω,

μου έμαθε το κύμα να αγαπάω,

κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο.

Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.

Κι όλους τους δρόμους που με 'βγάλαν εδώ πέρα,

τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.

Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.

Παρασκευή βράδυ

2009-04-25T02:56:00.003+03:00

Σήμερα, ήταν η τελευταία βραδιά με τα παιδιά. Κοντεύω μήνα στην Ελλάδα και κάποια στιγμή πρέπει να φύγω. Με περιμένουν βέβαια σκληρές βδομάδες εκεί πάνω, 4 βδομάδες συνεχόμενο μάθημα απο 9 το πρωί έως τις 6μιση το απόγευμα και φυσικά μια πτυχιακή που τρέχει και πρέπει να τελειώσει μέσα σε 9 εβδομάδες αν θέλω να έρθω Ελλάδα για καλοκαιρινές διακοπές (αλλιώς καλό Σεπτέμβρη...) Αλλά για αυτό θα γκρινιάξω άλλη ώρα :P
Όπως κάθε Πάσχα, έτσι και φέτος στην παρέα υπήρχε ένα περίεργο κλίμα ( ενώ πάντα τα χριστούγεννα περνάμε τέλεια). Τέλος πάντων με τα πολλά βρήκαμε κάποιες ισορροπίες και καταφέραμε τουλάχιστον να συνυπάρξουμε.
Έτσι, σήμερα ήταν πολύ δύσκολο να τους χαιρετίσω πάλι, όπως αύριο θα είναι πολύ δύσκολο να χαιρετίσω την οικογένεια μου. Υποθέτω κάποια στιγμή θα μάθω να μη με επηρεάζει τόσο.
Έγιναν και κάποιες αποκαλύψεις, εντελώς απρόσμενες ομολογώ :p, αλλά φαντάζομαι αυτό δε θα αλλάξει δραματικά την παρέα.
Ένα απογευμα, κάπου σε ένα τσιπουράδικο, γνώρισα και σένα... Εντελώς διαφορετικός από ότι είχα γνωρίσει μέχρι τώρα.... Φίλος-φίλης της κολλητής. Τρέχα γύρευε δηλαδή. Ωστόσο ήσουν περίεργα οικείος και πολύ ευγενικός. Κρίμα που δε σε ξαναείδα από τότε... Η κολλητή βέβαια είπε πως θα το φροντίσει το θέμα :p

Δεν ξέρω αν όλα τα παραπάνω βγάζουν κάποιο λογικό νόημα. Αλλά, είναι τα κύρια σημεία των ημερών μου στην Ελλάδα. Εύχομαι σύντομα να ξαναείμαι μαζί τους :)

Αντίο Δημήτρη....

2009-04-10T21:32:00.004+03:00

Φαντάζομαι οι περισσότεροι σήμερα ενημερωθήκατε για το περιστατικό του παιδιού που μπήκε στη σχολή του ΟΑΕΔ πυροβόλησε εναντίον ενός συμμαθητή του βγήκε έξω από τη σχολή, πυροβόλησε 2 άτομα που προσπάθησαν να το σταματήσουν και πήγε σε ένα παγκάκι και αυτόκτόνησε.
Πριν ξεκινήσω να μιλήσω ( ή να γράφω, πιο σωστά) για το θέμα να ξεκαθαρίσω πως προφανώς και δεν επικροτώ την πράξη του και προφανώς το παιδί που βρέθηκε μπροστά του δεν έφταιγε σε τίποτα και μακάρι να γίνει γρήγορα καλά και να επιστρέψει στην οικογένεια του και προφανώς το να παίρνεις ένα όπλο και να ρίχνεις σε άοπλους ανθρώπους δεν αποτελεί λύση.
Όμως, σαν κοινωνία η μάλλον σαν ξεχωριστοί άνθρωποι και αναγκαστικά μέλη της ίδιας κοινωνίας, καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε τι όπλισε το χέρι αυτού του ατόμου και το έφτασε σε αυτό το σημείο.
Στην τηλεόραση, οι τηλεκριτικοί είπανε πως είχε ψυχολογικά προβλήματα, πως ήταν ένα κλειστό παιδί, πως δε μιλούσε σε κανέναν ( λες και του μιλούσαν οι άλλοι) και πως γενικά φαίνοταν να ήταν στο δικό του κόσμο.
Ο Δημήτρης χθες δημοσιοποίησε το γράμμα που βρήκαν πάνω του στο myspace το γνωστό social network, μαζί με αυτό ανέβασε και κάποιες φωτογραφίες του με διάφορα όπλα. Το myspace όπως όλα τα παρόμοια δίκτυα έχει την επιλογή των friends και προφανώς ο Δημήτρης θα είχε κάποιους τέτοιους "φίλους". Τι συνέβη λοιπόν? Κανείς δεν πρόσεξε το γεμάτο οργή γράμμα του και δραστηριοποιηθεί να κάνει κάτι? Να του μιλήσει? Να ειδοποίησει την αστυνομία ίσως? Κανείς δε θεώρησε ότι μπορεί και να σοβαρολογεί? Ή μήπως απλά κάνεις δεν του έδωσε σημασία? Ο Δημήτρης για να το δημοσιοποιήσει αυτό το κείμενο, από τη στιγμή ειδικά που είχε φροντίσει να το έχει και πάνω του, δεν ήθελε να περιγράψει τις προθέσεις του (θα βρίσκανε το χαρτί πάνω του) ήθελε απλά να του δώσουν λίγη σημασία. Να του δείξει έστω και ένας πως νοιάζεται. Αν οχι για αυτόν, τουλάχιστον για αυτους που απειλούσε πως θα σκοτώσει. Ο Δημήτρης ήθελε να τον σταματήσουν. Αλλά ποιος νοιάστηκε να το κάνει?
Και πριν προλάβει κανείς να μου απαντήσει πως αν ήθελε να το σταματήσουν, δε θα το έκανε εξαρχής, ας με βοήθήσει να ερμηνεύσουμε τη συμπεριφορά του αφού πυροβόλησε το πρώτο παιδί. Ήταν έτοιμος να κάνει μακελειό, πυροβολεί έναν και φεύγει τρέχοντας. Η δική μου η γνώμη είναι πως τον σόκαρε αυτό που έκανε κι έφυγε τρέχοντας με σκοπό να αφαιρέσει μόνο τη δική του ζωή, βρέθηκαν οι 2 άλλοι στο δρόμο του και τους πυροβόλησε στα πόδια για να τους εμποδίσει να τον σταματήσουν από την αυτοκτονία. Ένα άτομο με ψυχολογικά προβλήματα δε θα σοκάροταν από τον πυροβολισμό ενός συμμαθητή του και θα συνέχιζε μπαίνοντας σε κάποια τάξη και κάνοντας το ίδιο... Στην ουσία, ο Δημήτρης αυτόν που ήθελε να καταστρέψει ήταν ο ίδιος του ο εαυτός. Σε εκείνον, ήθελε να κάνει κακό.
Αλλά, ας πάμε πριν γίνει το μακελειό. Ήταν ένα παιδί, μοναχικό, χωρίς φίλους, δε μιλούσε με κανέναν, δε του μιλούσε και κανένας και τον κοροιδευαν για τον τρόπο που ντύνονταν. Ας θυμηθούμε εμάς, τους εαυτούς μας στο σχολείο κυρίως ( γιατί εκεί σαν άτομα εξαντλούσαμε όλη την σκληρότητα μας ή κάποιοι άλλοι την εξαντλούσαν σε μας ). Ας θυμηθούμε πόσες φορές κοροιδέψαμε και απομονώσαμε, το παιδί που φορούσε γυαλιά, που τραύλιζε την ώρα που διάβαζε ένα κείμενο, που έκανε ένα λάθος όταν έλυνε μια άσκηση, που δε μιλούσε καθαρά η ψεύδιζε, που δε φορούσε τα trendy ρούχα που φορούσαμε εμείς, ακόμα ακόμα που ήταν τόσο ντροπαλό και δεν ανοιγόταν εύκολα. Σκεφτείτε, πόσο εύκολο είναι να χρησιμοποιήσουμε την αδυναμία κάποιου για να τον μειώσουμε. Θυμηθείτε πως οργανονόμασταν σε παρέες και κάναμε τη ζωή δυσκολη σε παιδιά με οποιοδήποτε μειονέκτημα που βλέπαμε πάνω του, είτε επειδή ήταν από άλλη χώρα. (Χαρακτηριστικά θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, σε ένα λύκειο της πόλης μου, μια ομάδα παιδιών είχε κρεμάσει στην μπασκέτα του σχολείου τους έναν συμμαθητή τους επειδή ήταν πολυ μικροκαμωμένος, το παιδί αυτό άλλαξε σχολείο και στο καινούργιο του σχολείο τον φώναζαν "ο κρεμασμένος¨) Αν δε θυμάσαι τίποτα από τα παραπάνω, μήπως ανήκες στα παιδιά που σε κορόιδευαν?
Πόσους τέτοιους Δημήτρηδες έχουμε "φτιάξει" εμείς που ίσως από καθαρή τύχη δεν είχαν πάρει ένα όπλο στα χέρια τους και να αρχίζουν να μπαίνουν στα σχολεία?
Για πόσους τέτοιους Δημήτρηδες θεωρήσαμε πιο εύκολο να τους στοχοποιήσουμε και να τους πειράζουμε αντί να τους πλησιάσουμε και να τους γνωρίσουμε καλύτερα?
Σε πόσους τέτοιους Δημήτρηδες αρνηθήκαμε την ευκαιρία να μας πλησιάσουν και να γίνουν μέρος της σουπερ ουάου παρέας μας?
Σε πόσους τέτοιους Δημήτρηδες δεν προκαλέσαμε χιλιάδες ψυχολογικά, δεν τους κάναμε να αισθανθούν κατώτεροι, να ντρέπονται για τη διαφορετικότητα τους ή την αδυναμία τους?
Σε πόσους τέτοιους Δημήτρηδες είχαμε γίνει ο εφιάλτης τους?
Η λίστα είναι απλά ατελείωτη και μακάρι να μην υπάρξει άλλος Δημήτρης που θα πάρει ένα όπλο και θα κάνει αυτό που έκανε ο σημερινός Δημήτρης. Ο μόνος σίγουρος τρόπος για να αποφύγουμε τέτοιους Δημήτρηδες είναι να αναλογιστούμε και να καταλάβουμε πόσο εμείς έχουν συμβάλει στην ψυχολογική τους αστάθεια. Γιατί μπορεί ο Δημήτρης και ο κάθε Δημήτρης να πυροβολεί, αλλά ίσως εμείς του βάλαμε το πιστόλι στο χέρι για να το κάνει αυτό.

Signs

2009-03-20T01:17:00.000+02:00

To do list

2009-03-18T06:06:00.005+02:00

Από Τετάρτη 18 Μαρτίου έως Σάββατο 28 Μαρτίου

Να κάνω την εργασία στο Information System Management (παράδοση 23 Μαρτίου)
Να κάνω την εργασία στο e-commerce (παράδοση 30 Μαρτίου)
Την Παρασκευή πρέπει να πάω στο αεροδρόμιο του Stansted...
Να μαζέψω τα κορίτσια που έρχονται!
Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή London Baby!
Κυριακή βράδυ, επιστροφή στο Warwick
Δευτέρα Conventry (Κυρίως για ψώνια)
Τρίτη Warwick, την πόλη για το κάστρο
Τετάρτη Stratford (είναι και η γιορτή μου!!)
Πέμπτη Birmingham ( λίγα ψώνια πάλι και καμια βόλτα στην πόλη :P)
Παρασκευή Leaminghton Spa (βόλτα και ψώνια...)
Σάββατο επιστροφή Ελλάδα!! :D

Όχι και άσχημο πρόγραμμα για 10 μέρες ε?? :D

Πυξίδα

2009-03-12T07:00:00.001+02:00

Απο μικρος στιν αγγαλια των βλογισμων μου
ειχα μια λεξη απ ολα μου τα παθη
να κυνηγαω με το ξυλινο αλογο μου
μια οπτασια που κρυβοτανε στα δαση

Απο μικρος γυροβολουσα τα ποταμια
αδολες φημες που χτυπουσαν τα σπαθια του
ξαπλωνα νυχτα στα βρεγμενα τα καλαμια
και διπλα ο ELVIS ειχε ανοιξει την καρδια του

Ζησε μοναχα την στιγμη ,και ασε το μετα
ενα σωσιβιο η ζωη που ξεφουσκωνει αργα
Ζησε μοναχα την στιγμη και ασε το μετα
ενα σωσιβιο η ζωη που ξεφουσκωνει αργα

Μικρος πολυ σε μια σπηλια με σταλαγμιτες
σαν πεταξε μια μαυρη νυχτεριδα
πες μου που πανε οταν πεθανουν οι αλητες
αφου η ψυχη τους εχει χασει την πυξιδα

Ζησε μοναχα την στιγμη και ασε το μετα
ενα σωσιβιο η ζωη που ξεφουσκωνει αργα

Ηλίθια Αστεία

2009-03-12T06:43:00.001+02:00

Κάποτε, μπορεί κάπου μια μέρα
να δεις το δίκιο μέσα από ένα στόχο στον αέρα
θα είναι ήδη όμως αργά γιατί θα 'χουν χαθεί τόσοι
από τη μόλυνση, απ' τη μόδα, από μια ισχυρή δόση
Από τον πάτο ως την κορφή αυτή η ζωή βρωμάει
και ξέρω πώς να επιβιώνω γιατί έχω γίνει τομάρι
Κατάλαβέ το, μάνα, δε γυρίζω πίσω
δε θα τα τινάξω, μα ούτε κι έτσι θα τ' αφήσω
Η οργή είναι ένα διάστημα κλεισμένο στ' αυτιά
αυτές τις μέρες πρέπει να φωνάζεις δυνατά
Με ταϊζουν βλακείες και περιμένουν να χωνέψω
Κοιτάζω τον κόσμο, δεν ξέρω τι να πιστέψω
μα ο θεός είναι δυνατός, μου ανοίγει τα μάτια
Να σ' αγαπώ πιο πολύ, να σε φυλάω από την κακία

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

Κάποτε, μπορεί κάπου μια μέρα
από τη θέση που είσαι να πας λίγο πιο πέρα
θα είναι ήδη όμως αργά γιατί θα 'χεις διώξει άλλους
από μια θέση στη ζωή, απ' τον πλανήτη Γη
Μια αγελάδα σε μια αφίσα στέκει μολυσμένη
αντανακλάται στα γυαλιά σου και μετά από λίγο φεύγεις
Ο χρόνος σου τελειώνει, λες "η μέρα αυτή πάει"
μα ο χρόνος επιστρέφει κι εσύ λες τα ίδια πάλι
Λες "τώρα μπορώ ν' αλλάξω, μα είναι ήδη αργά"
και αφήνεις τη ζωή σου να πνιγεί στα ρηχά
Οι πιο πολλοί αποφεύγουν να σε κοιτάξουν στα μάτια
στο πίσω κάθισμα γλυστρούν και πνίγουν τα δάκρυα

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

Δε θ' αφήσω αυτές τις μέρες να με πάρουν από κάτω
τους φόβους που με τρέφουν θα τους κάνω κάτι άλλο
θα αλλάξω τη ζωή μου σε κάτι θετικό
και κάθε άσχημη ενέργεια θα τη στείλω στο καλό
θα δώσω σημασία σ' αυτά που εσύ πετάς
μιας και στο τίποτα μπορείς να βρεις αυτό που ζητάς
Στα σκουπίδια βρίσκουν τα σκυλιά φαγητό
Τις περιοχές αυτές τις προστατεύει ο θεός
όπως τους άνεργους, τους άστεγους, κι όσους ζουν στο μέλλον
Σε αυτούς που αγαπούν και πιστεύουν, φιλιά στέλνω
Τώρα που τα σύννεφα προς το βορρά φεύγουν
και χιλιάδες παιδιά σ' αυτόν τον κόσμο μεγαλώνουν
ρίχνοντας το βλέμμα τους σε πλαστικά καλώδια
σε κτίρια, σε φώτα ή σε γυμνασμένα πόδια

Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω
τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία

Counting Days

2009-03-12T04:18:00.002+02:00

8 Μέρες για να έρθουν τα κορίτσια!

16 Μέρες για να γυρίσουμε Ελλάδα!!

Ασφάλειες-Ανασφάλειες

2009-03-05T15:06:00.003+02:00

Θέλω:

Να περάσει γρήγορα γρήγορα, αυτή, η επόμενη βδομάδα και η μεθεπόμενη μέχρι την Παρασκευή
Να με πιάσει μια απίστευτη διάθεση για διάβασμα και να κάνω τις 2 εργασίες και το ένα report
Α επίσης να διαβάσω και κανενα paper για την πτυχιακή
Να βρω μια αγκαλιά να χωθώ
Να σταματήσω να τρώω τόσο γιατι δε με βλέπω καλά
Να βρω τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση

Εκνευρίζομαι:

Με το χαζό αγγλικό καιρό που ειδικά σήμερα είναι μια ένας τεράστιος ήλιος μια μια μουντή συννεφιά, ας αποφασίσει επιτέλους! το δωμάτιο μου μια σκοτεινιάζει μια υπερφωτίζεται
Με τις εργασίες που δεν τελειώνουν και το χρόνο που λιγοστεύει. Έχω και μάθημα τη Δευτέρα
Με μένα που τρώω τόσο χρόνο στον υπολογιστή και δεν κάνω τίποτα ουσιαστικό, πέρα του να χαζεύω σελίδες και video στο youtube.

Που δε μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια και με παίρνει το χάραμα για να νυστάξω (τρελή απώλεια των πιο παραγωγικών ωρών
Με τα βλαμένα που έχουν μαζευτεί γύρω μου

Έχει πλάκα:

Που η Πέμπτη έχει καθιερωθεί σαν ημέρα των coctails! (σήμερα πίνουμε pina colada)
Που έχουμε μπει σε Πασχαλινό mood
Που στις 2 η ώρα χθες βράδυ έφτιαχνα μπισκότα σοκολάτας βουτύρου, γιατί έπρεπε να κάνω κάτι δημιουργικό, επειδή δε νύσταζα η συνταγή απο εδώ. (όχι δε μου πέρασε από το μυαλό να διαβάσω)

Ψάχνω:

Να βρω κάτι δημιουργικό να ασχοληθώ (ναι καλή η μαγειρική, αλλά αν τρως μόνος σου ότι φτιάχνεις δεν είναι και τόσο καλό)
Πηγές για τις εργασίες
Καμιά καλή ταινία
Κάτι καλλυντικά

Ανυπομονώ:

Να έρθουν τα κορίτσια
Να πάμε Λονδίνο
Να γυρίσω Ελλάδα
Να πάω Τρίκαλα
Να δω τους εκεί φίλους μου
Να πάω Θεσσαλονίκη
Να περάσουμε καλά

Δεν ανυπομονώ:

Να περάσει το Πάσχα (καλά ξέρω πως δεν έχει έρθει ακόμα, αλλά είπαμς πως είμαστε ήδη στο κλίμα)

Εδιβούργο (Part 3)

2009-03-02T02:24:00.047+02:00

Αυτό το post είναι εμφάνες πως θα βγει πολύυυυ μεγάλο, αλλά πιστεύω πως τουλάχιστον οι φωτογραφίες του κάστρου αξίζουν!
Είναι το τρίτο και τελευταίο μέρος της σειράς των αναρτήσεων που αφορά το ταξίδι στο Εδιβούργο (και μου πήρε ενα δίμηνο σχεδόν να γράψω για όλα, αλλά ας όψονται οι απαιτήσεις της σχολής :P)
Δες εδώ κι εδώ αντίστοιχα την πρώτη και δεύτερη ανάρτηση.
To τρίτο μέρος αφιερώνεται στη Lifewhispers και στην Αργυρένια. :)
Ξεκινάμε λοιπόν!

Το κάστρο ακόμα και εξωτερικά σου φαίνεται υπέροχο και τεράστιο (όντως είναι πολύ μεγάλο). Θέλεις αρκετές ώρες να το γυρίσεις όλο, δυστυχώς εμείς λόγω έλλειψης χρόνου δεν προλάβαμε να το γυρίσουμε. Υποσχεθήκαμε όμως να ξαναγυρίσουμε!

Το κάστρο εξωτερικά κοσμεί το οικόσημο του Βασιλιά και 2 αγάλματα στρατιώτων.

(Οι τηλεφωνικοί θάλαμοι βρίσκονται μέσα στο κάστρο, και μπορεί να μην έχουν σχέση με την αφήγηση αλλά είναι ωραίοι :P)

Αφού πληρώσαμε εισητήριο 10 λίρες (και δεν έχει και φοιτητικό) πήραμε το χάρτη που μας έδωσαν και κατευθυνθήκαμε προς τα μέσα.

Φυσικά και το κάστρο ήταν γεμάτο κόσμο...

Η θέα από εκεί πάνω ήταν τρομερή, το μάτι σου έφτανε μέχρι τον ατλαντικό και το Εδιβούργο ακόμα κι από τόσο ψηλά ήταν πανέμορφο (φυσικά επειδή ήμασταν τόσο ψηλά είχαμε παγώσει κιόλας, αλλά άξιζε ο κόπος)

Κάθε κάστρο που σέβεται τον εαυτό του (:P) έχει τα κανόνια του

Τα διάφορα κτίρια μέσα στο κάστρο ήταν κι από κάτι διαφορετικό ( το δωμάτιο του βασιλιά, φυλακές, μουσείο, καφετέρια κτλ κτλ)

Φυσικά ακόμα κι εδώ αυτό που σου τραβούσε το βλέμα ήταν η αρμονία της αρχιτεκτονικής που έβλεπες σε όλα τα κτίρια.

Φυσικά και πήγαμε στο Μουσείο Πολέμου που βρίσκεται μέσα στο κάστρο και περιλαμβάνει μια σειρά από πίνακες, παράσημα, όπλα, στολες, πράγματα και άλλα.
Ορισμένα από τα εκθέματα του είναι πολύ τρομακτικά (τουλάχιστον εμένα μου δημιούργησαν ένα αίσθημα τρόμου).
Η φωτογράφιση εκθεμάτων επιτρέπεται, οπότε βγάλαμε αρκέτες φωτογραφίες. Φυσικά είναι αδύνατον να τις αναρτήσω όλες, οπότε βάζω μερικές από αυτές.

Μίλησα για την αρχιτεκτονική και τη θέα ε??

Κάτω ακριβως από το κάστρο υπάρχει ένα νεκροταφείο, νομίζω στρατιωτικό, αλλά δε θυμαμαι περισσότερες λεπτομέριες :(

Η θέα από διάφορες μεριές...

Αυτή είναι η είσοδος μιας εκκλησίας, που περιέχει κάποιους τάφους ιπποτών και πολλά βιβλία με τα ονόματα των ιπποτών ανά τους αιώνες. Απαγορεύεται να βγάλεις φωτογραφίες μέσα και υπάρχουν αρκετοί φύλακες που φροντίζουν να τηρείται αυτός ο κανόνας.

Παρακάτω είναι ο ξεναγός, ντυμένος με παραδοσιακή σκωτζέζικη φορεσιά (δε μοιάζει με κέρινο ομοίωμα?) Ένας άνθρωπος με αρκετό χιούμορ (γενικότερα οι Σκωτσέζοι έχουν πολύ και καλό χιούμορ, καμία σχέση με τους Άγγλους...)
Όταν το βγάζαμε φωτογραφία μας κοίταξε, χαμογέλασε και φώναξε " What is wrong with you people? You are stealing my soul!"
Φυσικά όλοι γελάσαμε :P
Αυτό το δωμάτιο είναι το δωμάτιο του βασιλιά (με το μικρόοο και διακριτικό τζάκι :Ρ)

Επίσης το δωμάτιο του βασιλιά ειναι γεμάτο με σπαθιά.

Το ρολόι του κάστρου. Μπορείς να ανέβεις μέχρι την κορυφή, δυστυχώς εμείς δεν είχαμε χρόνο να το κάνουμε.
Επίσης ένα μέρος που αξίζει να επισκεφτείς είναι οι υπόγειες φυλακές ακριβώς δίπλα στο δωμάτιο του βασιλιά (εμείς δοκιμάσαμε να κατέβουμε αλλά λίγο η απότομη σκάλα, λίγο μια κλειστοφοβία που μας προκαλούσε το μέρος βγήκαμε από το χώρο όσο πιο γρήγορα γίνοταν)

Έπρεπε να αφήσουμε το κάστρο γιατί σε περίπου μια ώρα έφευγε το τραίνο μας κι έπρεπε να το προλάβουμε.
Τριγύρω στον εξωτερικό χώρο του κάστρου επίσης υπάρχουν όμορφα κτίρια, όπως φαίνεται στηνεπόμενη φωτογραφία

Αναγκαστήκαμε να περπατήσουμε κάποια απόσταση μέχρι να βγούμε κάπου κεντρικά για να πάρουμε ταξί.
Φυσικά και δεν γκρινιάξαμε, μιας και αυτή η διαδρομή άξιζε...

Πέσαμε πάνω και σε ένα ακόμα whiskey shop, που εκτός των άλλων είχε και μπαρ-καφετέρια.

Μπήκαμε μέσα, για να αγοράσουμε κάποιο αναμνηστικό, δυστυχώς το μαγαζί με τα ουίσκι ήταν κλειστό.
Είχαμε την ευκαιρία όμως να φωτογραφήσουμε τον κέρινο κύριο που φαίνεται παρακάτω.

Επίσης, καθώς προχωρούσαμε πετύχαμε και την κεντρική εκκλησία του Εδιβούργου.

Λίγο αργότερα, βρήκαμε ταξί, πήγαμε στο σταθμό, επιβιβαστήκαμε στο τρένο και με το που ξεκίνησε, έπιασε μια τέλεια χιονοθύελλα που σε συνδιασμό με τα σκωτσέζικα τοπία γινόταν ακόμα πιο τέλεια (:Ρ)
Προσπάθησα να φωτογραφίσω έξω αλλά λόγω αντανάκλασης βγήκε η παρακάτω φωτογραφία που πρέπει να παραδεχτείτε πως έχει κάτι το καλλιτεχνικο :Ρ

Ελπίζω σύντομα να ξαναπάω!

Εδιβούργο (Part 2)

2009-02-16T17:19:00.012+02:00

Άργησε πολύ αυτή η δεύτερη ανάρτηση για το Εδιβούργο, αλλά ας είναι καλά τα μαθήματα και οι εργασίες που έπεσαν όλα μαζί στο κεφάλι μου (όχι όχι δε γκρινιάζω :P)
Δες εδώ το 1ο μέρος ταξιδιού και διάβασε παρακάτω τη συνέχεια :)

Αφού αφήσαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας, συνεχίσαμε για μια βόλτα στους πολυσύχναστους δρόμους του Εδιβούργου (ναι ήταν μια καλή ευκαιρία για ψώνια!).

Τα παραδοσιακά κτίρια τραβάνε την προσοχή σου και η αρχιτεκτονική τους σε κάνει να θέλεις να τη θαυμάσεις με τις ώρες.
Πάνω από τη σύγχρονη πόλη δέσποζει η παλιά, επίσης αμίμητης αρχιτεκτονικής.

Στους δρόμους του Εδιβούργου συναντάει κανείς τα πιο περιέργα κτίρια και πράγματα
Που ωστόσο, όπως έχω πει πολλές φορές σε αυτές τις αναρτήσεις, σου προκαλούν θαυμασμό με την ομορφιά τους.
Βέβαια στο δρόμο συναντήσαμε κι άλλες εκπλήξεις....

Πολύ γευστικές... :P

Φυσικά, αυτό που σίγουρα δε θα έλειπε από το Εδιβούργο (και φαντάζομαι από κάθε πόλη που ανήκει στη Σκωτία) είναι ενα Whisky Shop

Οπού μπορείς να βρεις πολλές μάρκες από ουίσκι, διάφορες ποιότητες και άλλα πράγματα όπως μπισκότα με ουίσκι, σολοκατάκια με ουίσκι, ακόμα και μαρμελάδα με ουίσκι (Είναι τρελοί αυτοί οι Σκωτσέζοι!!).
Μετά από αρκετές ώρες γυρίσαμε εξουθενωμένες σπίτι και κοιμηθήκαμε σχεδόν όλο το απόγευμα. Οπότε η βόλτα στο κάστρο αναβλήθηκε για το επόμενο πρωί (μιας και το επόμενο μεσημέρι θα φεύγαμε).
Όντας αρκετά κουρασμένες δεν είχαμε όρεξη να βγούμε το βράδυ κι έτσι μείναμε μέσα και το ρίξαμε στα ρακόμελα!!

(Συνεχίζεται.... Πρέπει να δημιουργηθεί ακόμα μια ανάρτηση για το κάστρο του Εδιβούργου, που ήταν πραγματική εμπείρια να το επισκεφτείς. Ελπίζω η τρίτη ανάρτηση να μην αργήσει τόσο πολύ όσο η δεύτερη :P)

Ο μονόλογος ενός αγέννητου παιδιου

2009-02-16T06:13:00.000+02:00

Μια αναπνοή

2009-02-02T05:36:00.005+02:00

Πώς δάκρυσε ο ουρανός
Πώς πέρασε τόσος καιρός
Αν έμενα, έμενες εδώ
Αν ήξερες, ήξερα να ζω.

Και πέφτει μια βροχή,
μια αναπνοή,
κάτι σαν χαμόγελο...
Δυο στάλες στην αρχή
σαν προσευχή
σαν πρώτο φως στην αυγή.

Το αύριο, αύριο θα 'ρθει
σαν σύννεφο φέρνει βροχή
ποια δύναμη σπρώχνει τη γη
Το αύριο φέρνει ζωή....

Μια αναπνοή-Γιώργος Μυλωνάς

Άμαχος

2009-01-19T13:59:00.002+02:00

Ένα τραγούδι επίκαιρο όσο ποτέ... Δυστυχώς....

Έχω πεθάνει δυο χιλιάδες έξι φορές
σε κάθε πόλεμο που έγινε με κυνηγούσανε ορδές
είμαι ο άμαχος που πάντα πεθαίνει, πάντα φοβάται
πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται
Είν' ο ρόλος που μου δόθηκε αυτός απ' το Θεό
να πεθαίνω για κάθε πόλεμό τους ιερό
έχω πεθάνει σε μία από τις σταυροφορίες
περάσαν από πάνω μου τρεις αυτοκρατορίες
θυμάμαι κι όσο θυμάμαι, φοβάμαι τις νύχτες εκείνες
όταν μάτωναν τ' αυτιά σου απ' τις σειρήνες
και μετά μέσα στις γνώριμες κατακόμβες
κι από πάνω μου τόνοι από τσιμέντο και βόμβες
άκου να δεις, εδώ κάτω δε ζητείται ελπίς
όταν θα ξαναγίνει πόλεμος πρέπει να σηκωθείς
για να πεθάνεις πάλι μονάχος κάποιο βράδυ
ήμουν παιδί όταν βομβάρδισαν το Βελιγράδι

Είμαι ο άμαχος που πάντα πεθαίνει, πάντα φοβάται,πάντα
με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται πάντα,
πάντα πονά, πάντα ξυπνά όταν πρέπει
και πεθαίνει πάλι αφού ο Θεός το επιτρέπει...
Είμαι ο άμαχος που πάντα πεθαίνει, πάντα φοβάται,πάντα
με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται πάντα,
πάντα πονά, πάντα ξυπνά όταν πρέπει
και πεθαίνει πάλι αφού ο Θεός το επιτρέπει...

Έχω πεθάνει στ' ολοκαύτωμα χωρίς να φταίω
αντί για δάκρυα βγαίνει αίμα απ' τα μάτια μου όταν κλαίω
ήμουν παιδί στη Παλαιστίνη τη νύχτα εκείνη
έγινα μάρτυρας γιατί τίποτα δεν μου 'χε μείνει
η ζωή μου στους αιώνες μοιάζει με ποιήμα
με τη κοπέλα μου πέθανα αγκαλιά στη Χιροσίμα
ή στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν εντάξει
τουλάχιστον εσείς πουλάτε F-16
ήμουν Αρμένιος την ώρα που μας έσφαζε ο Κεμάλ
και μοναχός επί κουμμουνισμού κάπου στο Νεπάλ
και είπα όχι πάλι, όχι άλλο σκοτάδι
αφήστε με να κοιμηθώ λιγάκι για ένα βράδυ
Αύριο πάλι, σε μία μάχη νέα
θα με ξυπνήσουν να πεθάνω στο Ιράν ή τη Κορέα
ειμ' ο άμαχος που πάντα πεθαίνει, πάντα φοβάται
πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό κοιμάται.

Άμαχος-Στοίχημα & Θηβαίος

Εδιβούργο (Part 1)

2009-01-18T20:21:00.014+02:00

Πριν από λίγες ώρες γυρίσαμε (η Ντίνα κι εγώ) από ένα υπέροχο παρασκευοσαββατοκύριακο στο Εδιβούργο. Την Παρασκεύη μέχρι να φτάσουμε ταλαιπωρηθήκαμε λιγάκι, γιατί χάσαμε το 2ο τραίνο επειδή άργησε το 1ο να φτάσει στο σταθμό μετεπιβίβασης. Φτάσαμε 2 ώρες αργότερα απο την αναμενόμενη ώρα, αλλά η πόλη μας αποζημίωσε και με το παραπάνω. Αφού αφήσαμε τα πράγματα μας στο σπίτι της ξαδέρφης της Ντίνας, ετοιμάστήκαμε για μια βόλτα σε ένα jazz bar της πόλης όπου έπαιζε live ένα συγκρότημα.

Ένα πολύ ζεστό μέρος με ωραία μουσική και πολλούς πολλούς Έλληνες (γενικότερα στο Εδιβούργο κάθε 10 βήματα πετυχαίνεις και Έλληνα :P)
Μετά από εκεί πήγαμε για φαγητό κι ύστερα για ξεκούραση.
Απόπειρες για βραδυνές φωτογραφίες στέφηκαν με απόλυτη... αποτυχία, όπως μπορείτε να δείτε και παρακάτω :P

Το Σάββατο, ξυπνήσαμε νωρίς κι αφού φάγαμε πρωινό ξεκινήσαμε για μια βόλτα στο κέντρο της πόλης και στα μαγαζιά της.
Το Εδιβούργο είναι μια πόλη γεμάτη αγάλματα και παραδοσιακά κτίρια που πραγματικά σε μαγεύουν και φυσικά έχει και αρκετό πράσινο.
Στη βόλτα μας είχαμε σύμμαχο και τον καιρό, μιας και μας έκανε μια πολλή ηλιόλουστη μέρα.

Επισκεφθήκαμε φυσικά, την Εθνική Πινακοθήκη της Σκωτίας (National Gallery of Scotland), η οποία έχει μια τρομερή συλλογή από πίνακες διαφόρων ζωγράφων.

Βέβαια εκεί δεν επιτρεπόταν να βγάλουμε φωτογραφίες των πινάκων, αλλά με λίγη καλή τύχη φωτογράφησα έναν, που μου φάνηκε πανέμορφος.

(Συνεχίζεται...)

Πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος....

2009-01-15T13:07:00.002+02:00

Σαν να μου τέλειωσαν τα χρώματα πριν καν τα αντικρίσω
σαν να κουράστηκα απ το χρόνο πριν καν να αρχίσω
λίγες στιγμές πριν ζήσω το κορμί μου πριν προικίσω
σαν να γελάστηκα από άνθρωπο λίγο πριν να τον συμπαθήσω
σαν να μου 'γνέψε η καρδιά μου και να ταυτίστηκε με την πιο μαύρη σκιά μου
σαν να κλότσησα μακριά τα όνειρά μου
σαν να έχασα για ένα λεπτό τη ματιά μου και να
θάφτηκα στο σκότος
πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος

Έχεις ιδέα τι είναι να πολεμάς μες στο σκοτάδι
και να μην πνίγεσαι μονάχος μες στη σκέψη να αφήνεσαι και να δίνεσαι
δεν γίνεσαι γαμώτο είσαι και για ότι είσαι πάντα κρίνεσαι
μη μου θλίβεσαι αγαπημένη που 'σαι τώρα
πια χαμένη εξαντλημένη ξοφλημένη αφού η αγάπη ήταν το μόνο που δεν ένιωσες
τώρα πάλι να με τα τέρατα πως έμπλεξες και πως θέλεις να ξεμπλέξεις
της ζωής σου είναι και του θανάτου η έλξη
άλλο ένα ακόμα ξωτικό νεκρό στη χώρα των μπορντό ονείρων
των ανύπαντρων ερωτευμένων χείρων
των μισαλλόδοξων μητέρων που κρατάνε τα μωρά υστερόβουλα
και όλα ανόφελα, κι ολα στον τόπο αυτό κοίτα πως γίνονται ανώδυνα

Αγάπησε με
σκούπισε το δάκρυ μου με φως και κράτησε με
αυτός ο τόπος μελαγχόλησε βοήθησέ με
λιώσε το φεγγάρι μου καν' το βροχη και ξέπλυνέ με..
αγάπησε με..

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα...

2009-01-14T04:38:00.001+02:00

Πως να σου πω για αυτές τις σκέψεις που σταθήκαν στο μυαλό μου,
θρονιαστήκαν και φωτίσανε για λίγο τ' όνειρό μου
κι οι στιγμές χορέψανε μπροστά μου σα σκιές·
άλλες ανήκαν εδώ κι άλλες χανόντουσαν στο χτες.
Σκορπισμένες όλες στης ζωής το βιβλίο
κι οι σελίδες οι θαμπές, τσακισμένες στα δύο
να μου θυμίζουν ότι κάπου στα παλιά τα μονοπάτια
είναι της μνήμης μου τα πιο όμορφα κομμάτια·
αγαπημένα σαν όργανα παλιά ξεκουρδισμένα,
μακριά από μένα, περασμένα ξεχασμένα,
ξεμακραίνουν λίγο- λίγο μ' ένα χρόνο σακάτη
κι έτσι φουντώνει του πόνου το γινάτι.
Ίσως μεγάλωσα και κάπως παραπάνω
και στην ανάγκη να πάψω και το κέφι μου να κάνω,
μα θα μικρύνω και θα σβήνω τη χαρά μου
κι αυτά τα ωραία που κυλήσανε μπροστά μου.
Γι' αυτό γυρίζω στα παλιά να ξεδιψάσω·
οι στιγμές μου μ' αφήνουνε παρέα να ξαποστάσω
και λιγώνουν τη ψυχή μου κάθε τόσο.
Από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
γιατί εκείνα την ασκήμια μου σκεπάζουν
κι όταν φοβάμαι τα πιο μεγάλα ψέμματα,
μακάρι πάντα να μου τάζουν.
Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
ούτε για λίγο σου λέω να τ' αποφύγω.
Τα φτιάχνω θύμηση και τα ντύνω όνειρα
και μες στη σκέψη μου τα πνίγω.

Είναι τα όμορφα με τ' άσχημα μπλεγμένα,
πάνω στης μοίρας τα παραμύθια κεντημένα,
ξαναμμένα με τραβάνε στο χορό τους το τρελό·
ψάχνω τα βήματα να βρω και χάνω το ρυθμό.
Μα όταν με πιάσουνε τα όμορφα απ' το χέρι
με ταξιδεύουνε στου ήλιου το κρυμμένο μου αστέρι
και μου ανοίγουν τη ψυχή να τραγουδήσω,
με τη βροχή του κόσμου να νυχτοπερπατήσω.
Όμως, δε ξέρω αν πρέπει να μείνω ή να φύγω,
αφού τα όμορφα κι αυτά κρατάνε λίγο
και μένει ο φόβος στη ζωή συνοδοιπόρος
σε κάθε ανάσα, κάθε σκέψη απαράβατος όρος.
Κι ενώ το ψέμα κι εγώ είμαστε πράματα χώρια
να με γλιτώσει θέλω, όταν φοβάμαι, από τα ζόρια.
Μικρό το κακό, αφού τουλάχιστον θα ζήσω,
τις κλεμμένες στιγμές για λίγο όνειρα θα ντύσω.
Ας λένε πως τα δύσκολά θεριεύουν τη ψυχή,
είναι ο πόνος όμως, στιχοπαιδεύτρα ευχή.
Μη με αφήσεις εδώ πέρα να στοιχειώσω,
από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Παραμύθια της οκάς

2009-01-14T04:01:00.002+02:00

Σε λόγια πάλι θα χαθώ φτιασιδωμένα
Σαν από κείνα που πουλώ στην αγορά
Λόγια που ξέρω πως δεν νοιάζουνε κανένα
Και 'γω τα γράφω να περάσει η βραδιά

Κάτι τραγούδια για παράξενες αγάπες
Που επιζούν μόνο στα βάθη του μυαλού
Για όλες εκείνες τις μικρές μου αυταπάτες
Που κάθε νύχτα μου στοιχειώνουνε το νου

Τι με κοιτάς;
Τι με ρωτάς;
Ποιες αλήθειες να μάθεις ζητάς;
Τι με κοιτάς;
Τι με ρωτάς;
Παραμύθια πουλώ της οκάς

Μα τώρα άκου της σιωπής την μελωδία
Ξέρω θα φύγεις πριν χαράξει η αυγή
Τα λόγια τώρα πια δεν έχουν σημασία
Όσα κι αν πω θα τα ξεχάσεις το πρωί

Μια μελωδία που την σκάρωσα για σένα
Που 'χεις προλάβει τρεις φορές να μ' αρνηθείς
Κι ένας αγέρας που φυσάει λυπημένα
Μου ψιθυρίζει πως κι απόψε δεν θα ρθεις

Παραμύθια της Οκάς-Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Eπιστροφή...

2009-01-06T01:48:00.003+02:00

Μάζευε τα πράγματα της, τα τακτοποιούσε όσο καλύτερα μπορούσε στη βαλίτσα της, ώστε να εξοικονομίσει χώρο ώστε να χωρέσει κι άλλα. Θυμάται πάντα τον εαυτό της με παραγεμισμένες υπέρβαρες βαλίτσες να ταξιδεύει, ακόμα κι αν ήταν για ένα διήμερο. Πόσο μάλλον τώρα που θα ήταν για κάμποσους μήνες. Επέστρεφε εκεί που θα έπρεπε να ήταν εδώ και μέρες και να διαβάζει, ώστοσο έκανε ότι μπορούσε για να μεταθέσει την μέρα της επιστροφής της, ώσπου έφτασε να μην έχει άλλα περιθώρια.
Την πρώτη φορά που πήγε σε εκείνο το μέρος, ήθελε να γυρίσει πίσω. Για να ηρεμίσει τον εαυτό της, της υποσχέθηκε πως αν σε μια βδομάδα, έστω και κάτι τη χαλούσε θα γυρνούσε πίσω, ηττημένη βέβαια...
Η βδομάδα πέρασε, βρήκε τους ρυθμούς της, μπήκε σε ένα πρόγραμμα και όταν έφτασε η επόμενη Τετάρτη (μια βδομάδα ακριβώς απο την άφιξη της) γελούσε με την υπόσχεση που είχε δώσει και προσπαθούσε να φτιάξει μια λίστα με τα πράγματα που ήθελε να κάνει εκεί.
Γνώρισε κόσμο πολύ και πίστεψε πως θα δημιουργούσε πολλές καινούργιες φιλίες, προσδοκία που γρήγορα διαψεύστηκε (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων), ώστοσο απέκτησε πολλους γνωστούς, που ήταν μια καλή παρέα για τις φορές που βγαίνανε όλοι μαζι.
Μετά από αρκέτες βδομάδες είχε πια δεχτεί πως το μέρος και η όλη φάση δεν ήταν ακριβώς ότι είχε ονειρευτεί, αλλά ήταν αρκετά ικανοποιητική.
Όταν άρχισε να μην την παλεύει, έφθασαν τα Χριστούγεννα, οπότε επεστρεψε στην πόλη της και εκεί πέρασε υπέροχα με τους φίλους της, που της είχαν λείψει πολύ, πέρασε τόσο καλά που αρκετές φορές ξεχνούσε το κενό που ένιωθε μέσα της, το ξεχνούσε λες και δεν υπήρχε..
Τα Χριστούγεννα, προφανώς τέλειωσαν κι εκείνη πρέπει να επιστρέψει πίσω. Στην τωρινή της βάση. Στο μέρος που σε όποιον έδειχνε φωτογραφίες του ή μίλαγε για αυτό, ενθουσιάζοταν και έκανε σχόλια για την ομορφιά του.
Όλοι της οι φίλοι της υποσχέθηκαν για ακόμα μια φορά πως θα έρθουν. Της άρεσε πολύ η ιδέα να την επισκεφτούν εκεί, ήξερε όμως πως τελικά κανένας δε θα έκανε πράξη την υπόσχεση του...

Φέτος...

2009-01-04T23:19:00.002+02:00

Φέτος, το να γράφω σε αυτό το μπλογκ έγινε κάτι σαν ανάγκη... Θέλω να γράφω, ενώ ουσιαστικά δε λέω και τίποτα τρομερό. Θέλω να εκφράζομαι με κάθε δυνατό τρόπο γιατί νιώθω πως κάτι με πνίγει. Δε μου αρκεί να τα συζητάω με τις φίλες μου, δε μου αρκεί να τα σκέφτομαι μόνη μου, βασικά ίσως και εδώ που τα γράφω δε μου αρκεί τελικά. Απλά πρέπει με κάποιο τρόπο να ξεπεράσω το τέλμα που έχω πέσει, γιατί ο βραχνάς στο λαιμό γίνεται όλο και πιεστικότερος και δεν ξέρω τι φταίει για αυτό.
Οπότε, αγαπητέ αναγνώστα ( είδες προσφώνηση???:P) φέτος μάλλον θα αναγκαστείς να διαβάσεις αρκετά παραλληματα απο μένα. Αλλά, δε θέλω να σε τρομάξω... μπορεί να αλλάξω γνώμη και να το παρατήσω τελείως ή να γράφω όσο αραιά έγραφα πριν. Ναι.. ούτε εγώ βγάζω άκρη μαζί μου. I have to live with that.

Μη με φοβάσαι

2009-01-04T23:16:00.002+02:00

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι
κι ο κόσμος κατεβάζει τα ρολά
μου λες πως δεν μας παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει

Σκιές και φώτα σ’ αυτοσχέδιο μπαλέτο
γέλια που σμίγουν μ’ αναφιλητά
στο χέρι μου ένα τσιγάρο σκέτο
που τη φωτιά σου μόνο αναζητά

Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει
Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι
θολό ποτάμι ο κόσμος και κυλά
το ξέρω δε με παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει

Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει
Μη με φοβάσαι, δώσε μου το χέρι
είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι

Πάψε να ψάχνεις λόγο και σκοπό
σε ό,τι κάνω και σε ό,τι πω
ούτε που ξέρω, γιατί σ’ αγαπώ
κι όμως για σένα μπορώ να κοπώ
και σαν τσιγάρο να καώ...

Ένα υπέροχο κομμάτι απο το Μπάμπη Στόκα

Κρυολόγημα

2009-01-04T18:49:00.003+02:00

Μια τόση δα μπαλίτσα παγωτό στρατσιατέλα, μας την έκανε τη ζημιά! Από χθες είχα κάτι ψιλοενοχλήσεις στο λαιμό και σήμερα έκανε την εμφάνιση του και ο πυρετός. Οπότε η αρχή και του φετινού χρόνου με βρίσκει στο κρεββάτι με πυρετο. Χάνω και το σημερινό πάρτυ, το τελευταίο που θα είναι μαζεμένη όλη η παρεά (εκτός της Εύης που έφυγε σήμερα). Ελπίζω μόνο να περάσει γρήγορα, γιατί έχω πολλά να κάνω τελευταία βδομάδα στην Ελλάδα.